Save Burma

ျပည္သူေတြဆီမွာ လြတ္လပ္မႈနဲ႔ တန္းတူညီမွ်မႈ အရင္ဆံုး ရွိေနမွ ဒီမိုိကေရစီ စံႏႈန္းရွိတာ ျဖစ္ပါတယ္။

နာဂစ္စ္ ဆိုင္ကလုန္းမွ ေၾကကြဲဖြယ္ ဇာတ္လမ္းမ်ား

leave a comment »

“က်မတို႔ ရြာေတြဆီေရာက္ေတာ့ ဆိုင္ကလုန္းမုန္တိုင္းသတင္းေတြ အေတာ္မ်ားမ်ားကို ၾကားရပါတယ္။ မုန္တိုင္းလာတဲ့အခ်ိန္မွာ ေကာင္းကင္တခုလံုး သိသိသာသာ နီရဲလာၿပီး ဆူဆူညံညံ အသံနဲ႔အတူ ေလျပင္းေတြ တိုက္လာတဲ့အျပင္ မိုးကပါ လိုက္ရြာေနေသးတယ္လို႔ ရြာသားေတြက ေျပာျပၾကပါတယ္။ တခ်ိန္တည္းမွာပဲ ဒီေရကလည္း (၁၂)ေပေလာက္ထိ ျမင့္တက္လာလို႔ ျမစ္ကမ္းနားမွာရွိတဲ့ ရြာေတြ ဆိုရင္ ရြာလံုးကြၽတ္ စံုးစံုးျမွဳပ္ကုန္တဲ့ အေၾကာင္းေတြ ၾကားရပါတယ္။”

အသက္ (၂၆)ႏွစ္အရြယ္ Kim (အမည္ရင္း မဟုတ္)မွာ MSF (MEDECINS SANS FRONTIERES) မွ သူနာျပဳ ေဗာ္လံတီယာတဦး ျဖစ္သည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံ ေက်းလက္ေဒသ စီမံကိန္းတခုတြင္ ပါဝင္ လုပ္အားေပးေနသူျဖစ္သည္။ MSF မွာ အစိုးရ လက္ေအာက္ခံ မဟုတ္ေသာ အဖြဲ႔အစည္း (အန္ဂ်ီအို – NGO) ျဖစ္သည္။ ျပည္သူ႔က်န္းမာေရး လုပ္ငန္းမ်ားကို လုပ္ေဆာင္ေပးသည္။ MSF တြင္ Kim လုပ္အားေပးေနသည္မွာ (၂)ႏွစ္ခန္႔ပင္ ရွိေနၿပီျဖစ္သည္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ အေျခခံက်န္းမာေရး ေစာင့္ေရွာက္မႈမ်ားကို လုပ္ေပးသည္။ ဆိုင္ကလုန္း နာဂစ္စ္ တိုက္ခတ္အၿပီး MSF ၏ အေရးေပၚ အစီအစဥ္ျဖင့္ Kim သည္ ျမစ္ဝကြၽန္းေပၚေဒသတြင္ သံုးပါတ္ၾကာေအာင္ လုပ္အားေပးေနခဲ့သည္။ ယခုအခါ ရန္ကုန္သို႔ ျပန္လည္ေရာက္ရွိၿပီး ရက္အနည္းငယ္မွ် အနားယူလ်က္ရွိသည္။ နားၿပီးသည္ႏွင့္ ဖ်ာပံုသို႔ ျပန္သြားဦးမည္ျဖစ္သည္။ Kim က ကိုယ္တိုင္ၾကံဳေတြ႔ခဲ့သည့္ ျဖစ္ရပ္မွန္မ်ားကို ေျပာျပသည္။

“ဆိုင္ကလုန္း တိုက္သြားမွန္းကို တပါတ္ၾကာတဲ့အထိ က်မ မသိခဲ့ပါဘူး။ ဆိုင္ကလုန္းတိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ က်မက ေတာ္ေတာ္ေလးေခါင္တဲ့ ေက်းလက္ဇနပုဒ္တခုမွာ အလုပ္လုပ္ေနတယ္ေလ။ ဆက္သြယ္ေရး အေတာ္ခက္တဲ့ေနရာမွာေပါ့။ ၿမိ့ဳေတာ္နဲ႔လည္း အလွမ္းကြာလြန္းတယ္။ ရုပ္ျမင္သံၾကား မရွိဘူး။ တယ္လီဖုန္းလိုင္းကလည္း ျပတ္ေနတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မုန္တိုင္းသတင္းကို ေရဒီယိုကေန ပထမဦးဆံုး စၾကားရတာပဲ။

“ပထမဦးဆံုး စၾကားတဲ့သတင္းက ဘိုကေလးနဲ႔ စက္ဆန္းေဒသေတြမွာ မုန္တိုင္းေၾကာင့္ ေတာ္ေတာ္ ပ်က္စီးသြားၿပီး လူေတြ အမ်ားႀကီး ေသတယ္ဆိုတဲ့ သတင္းပါပဲ။ သိပ္မၾကာပါဘူး။ က်မတို႔ကို ၿမိ့ဳေတာ္ ျပန္လာၾကဖို႔ ေခၚပါေတာ့တယ္။ ျမစ္ဝကြၽန္းေပၚဘက္ကိုသြားဖို႔ သူနာျပဳ ေလးေယာက္ လိုတယ္တဲ့။ ဒါနဲ႔ က်မလည္း အဲဒီမွာ လုပ္အားေပးဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ က်မက မုန္တိုင္းေၾကာင့္ ဒုကၡေရာက္ေန သူေတြကို ကူညီခ်င္ေနတယ္ေလ။

“က်မတို႔ဟာ ရန္ကုန္ကို အရင္ျပန္ဆင္းလာခဲ့ပါတယ္။ ႏွစ္ရက္ေနၿပီးမွ ဖ်ာပံုဘက္ကို ထြက္လာခဲ့ၾကပါ တယ္။ ဖ်ာပံုေရာက္ေတာ့ ၿမိ့ဳရဲ႕ အဓိကလမ္းမႀကီး ေဘးတဘက္တခ်က္စီမွာ လူေတြအမ်ားႀကီးဟာ ယာယီအမိုးအကာေလးေတြေအာက္မွာ ေနေနၾကတာကို သတိထားမိလိုက္ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုေတာ့ မုန္တိုင္းေၾကာင့္ ရြာေတြမွာရွိတဲ့ သူတုိ႔အိမ္ေတြ ပ်က္စီးသြားခဲ့ရတာျဖစ္လို႔ အခုလို ၿမိ့ဳတက္ၿပီး လမ္းေဘးမွာ ခိုလံႈေနရတာပါပဲ။

“သူတို႔ေနေနတဲ့ ယာယီအမိုးအကာဆိုတာ သိပ္ကိုေသးငယ္လြန္းလွပါတယ္။ မိသားစု ေနလို႔ မရႏိုင္ တာမ်ဳိးပါ။ အုန္းပင္ ထန္းပင္ေတြက ရတဲ့ အခက္အလက္ေတြနဲ႔ ျဖစ္သလို ေဆာက္ထားပါပဲ။ မိုးရြာတုန္း မိုးခိုရံု သက္သက္လို ျဖစ္ေနပါတယ္။ မုန္တိုင္းတိုက္အၿပီးမွာ ေဆာက္လုပ္ေရးပစၥည္းေတြ ေစ်းတက္ ကုန္တာနဲ႔ သူတို႔ခမ်ာ ဝယ္ဖို႔ မတတ္ႏိုင္ရွာဘူးေလ။ ေနာက္ၿပီးေတာ့လည္း အိမ္ေဆာက္ပစၥည္း ေရာင္းတဲ့ဆိုင္ အေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ေရာင္းစရာက မရွိေတာ့ ပိုက္ဆံရွိရင္ေတာင္ ဝယ္ဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဖ်ာပံုကို က်မ ေရာက္ေတာ့ တၿမိ့ဳလံုး အိမ္ေတြ ပ်က္စီးေနတာ ေတြ႔ရတယ္။ အိမ္တိုင္းနီးပါးေလာက္ ေခါင္မိုးေတြ လန္္ထြက္ကုန္တယ္။

“က်မတို႔ဟာ ဖ်ာပံုကေန ရြာေတြ အေတာ္မ်ားမ်ားဘက္ကို သြားခဲ့ၾကပါတယ္။ မုန္တိုင္းေၾကာင့္ ပ်က္စီး ေနတာေတြအျပင္ လူေသအေလာင္းေတြကိုပါ က်မ သတိျပဳမိပါတယ္။ အေလာင္းေတြ အမ်ားႀကီးပါ။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ခေလးအေလာင္းေတြ ျဖစ္ေနတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ တိရိစာၦန္ အေသေကာင္ေတြ လည္း အမ်ားႀကီး ေတြ႔ရတယ္။ အထူးသျဖင့္ ကြၽဲေသေတြ၊ ဝက္ေသေတြေပါ့။

“မုန္တိုင္းတိုက္ၿပီးလို႔ ႏွစ္ပါတ္ရွိတဲ့အထိ ဒီေနရာကို က်မ မေရာက္ခဲ့ပါဘူး။ မုန္တိုင္းေၾကာင့္ ေသရတဲ့ လူေသအေလာင္းနဲ႔ တိရိစာၦန္အေသေကာင္ေတြဟာ အပုပ္နံ႔ေတြ ထြက္ေနတာေတာင္ မရွင္းလင္းပဲ ထားတာကို ေတြ႔ေနရေတာ့ က်မ အံ့အားသင့္မိပါတယ္။ ျပႆနာကေတာ့ အသက္ရွင္ က်န္ရစ္သူ ေတြဟာ သူတို႔ဆက္လက္အသက္ရွင္ႏိုင္ဖို႔အေရးအတြက္ လံုးပမ္းေနရလို႔ပါပဲ။ သူတို႔ဟာ ေနဖို႔အိမ္ေတြ ျပန္ေဆာက္ေနရပါတယ္။ သန္႔ရွင္းတဲ့ေရနဲ႔ စားေသာက္စရာေတြ ရဖို႔ လိုက္ရွာေနရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူတို႔ဟာ လူေသအေလာင္းေတြ၊ တိရိစာၦန္အေသေကာင္ေတြဘက္ကို လွည့္မၾကည့္ႏိုင္ၾကပါဘူး။ အဲဒါ ေတြထက္ ပိုၿပီး အေရးတႀကီး လုပ္စရာေတြ သူတို႔မွာ အမ်ားႀကီး ရွိေနပါေသးတယ္။

“ဒုကၡသည္ေတြကိုၾကည့္ရတာ အေလာင္းေတြ၊ အေသေကာင္ေတြၾကားမွာ ေနေနရတဲ့ သူတို႔အျဖစ္ကို သိပ္ဂရုစိုက္တဲ့ပံု မရွိပါဘူး။ လူေသအေလာင္းေတြ၊ အေသေကာင္ေတြ ေပါေလာေမ်ာေနတဲ့ ေရမွာပဲ သူတို႔ ေရခ်ဳိးသန္႔စင္ေနၾကတာ က်မ ေတြ႔ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ အဲဒီေရကို မေသာက္ရမွန္း သိေနၾကတာကေတာ့ ကံေကာင္းတယ္လို႔ ဆိုရမွာပဲ။

“ေသာက္ေရက ျပႆနာပါ။ ရြာအမ်ားစုမွာဆိုရင္ ေရသန္႔ရဖို႔ေနရာေတြ ရွိတတ္ပါတယ္။ ဥပမာ ေရကန္ ေတြျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီကန္ေတြမွာ လူေသအေလာင္းနဲ႔ တိရိစာၦန္အေသေကာင္ေတြ က်ေနတာျဖစ္လို႔ မသန္႔ေတာ့ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ က်မတို႔ဟာ ကန္ထဲကေရကို စုတ္ထုတ္ပစ္ရပါတယ္။ က်မတို႔ MSF မွာ ဒုကၡသည္ေတြကို ေထာက္ပံ့ေပးဖို႔ ေရတိုင္ကီအႀကီးႀကီးေတြ ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒါေတြကို သယ ေဆာင္လာဖို႔က ျပႆနာ ျဖစ္ေနရပါတယ္။ ဒီေတာ့ ရြာေတြနဲ႔ အနီးဆံုးလမ္းေတြ ဒါမွမဟုတ္ ျမစ္ကမ္းစပ္နားေတြထိ ေရတိုင္ကီေတြကို သယ္ေဆာင္ေပးထားရပါတယ္။

“လူေတြဟာ ေရရွိတဲ့ ရြာေတြဘက္ကို သြားယူရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ က်မတို႔က သူတို႔ကို ေရသယ္ႏိုင္ဖို႔ ေလးေထာင့္ သံပံုးေတြေပးထားပါတယ္။ အျခားရြာေတြမွာေတာ့ မိုးေရကိုခံၿပီး ေသာက္သံုးၾကပါတယ္။ အခ်ဳိ႕ကေတာ့ က်မတို႔ေပးထားတဲ့ သံပံုးေတြနဲ႔ ဖ်ာပံုထိေရာက္ေအာင္ ေရသြားယူၿပီး ရြာကို ျပန္လာၾက ပါတယ္။

“ဖ်ာပံုကို က်မတို႔ စေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာ အျခား ကယ္ဆယ္ေရး ဝန္ထမ္းေတြ မရွိသေလာက္ပါပဲ။ မရွိပဲ ျဖစ္ေနတာက ကယ္ဆယ္ေရးကြၽမ္းက်င္သူေတြကို အာဏာပိုင္ေတြက ခရီးသြားခြင့္ ပိတ္ပင္ထားလို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ဖ်ာပံုကို ေရာက္တာနဲ႔ က်မတို႔ဟာ အဖြဲ႔(၂)ဖြဲ႔ ခြဲလိုက္ပါတယ္။ ကုိယ့္အဖြဲ႔နဲ႔ကိုယ္ မုန္တိုင္းဒဏ္ခံရတဲ့ ရြာေတြဘက္ဆီ ခရီး စထြက္ခဲ့ၾကပါတယ္။

“ရြာတရြာကိုေရာက္တဲ့အခါ က်မတို႔မွာ လုပ္ရမယ့္အလုပ္က သံုးမ်ဳိးရွိပါတယ္။ ပထမဦးဆံုး အဲဒီရြာမွာ လူဘယ္ေလာက္ရွိေနတယ္၊ သူတို႔ ဘာေတြ လိုအပ္ေနတယ္ဆိုတာ အရင္သိေအာင္ လုပ္ရပါတယ္။ ဒီေနာက္ ေထာက္ပံ့ေရးပစၥည္းေတြ ေပးကမ္းႏိုင္ဖို႔အတြက္ ေက်ာင္းလိုမ်ဳိး က်ယ္က်ယ္ဝန္းဝန္း ေနရာေတြ ရွာရပါတယ္။ အိမ္အမ်ားစုကေတာ့ အိမ္ေခါင္မိုးေတြ မရွိေတာ့လို႔ က်မတို႔က ဒုကၡသည္ တဦးခ်င္းစီကို တာေပၚလင္ တစနဲ႔ သံျဖဴပံုး တပံုးစီ ေပးပါတယ္။ ပစၥည္းေတြ ေပးၿပီးရင္ က်န္းမာေရး ကိစၥကို က်မတို႔ စလုပ္ပါတယ္။ ထိခိုက္ဒဏ္ရာရသူေတြ၊ နာမက်န္းျဖစ္ေနသူေတြကို ၾကည့္ရႈစမ္းသပ္ ရပါတယ္။ ျပႆနာကေတာ့ လာျပတဲ့ လူနာေတြအမ်ားႀကီး ျဖစ္ေနတာပါပဲ။ ဒီေတာ့ က်မတို႔က အသက္ငါးႏွစ္ေအာက္ ခေလးေတြကို အရင္ဦးစားေပး စမ္းသပ္ကုသရပါတယ္။ လာျပတဲ့ လူနာေတြမွာ အဟာရ မျပည့္ဝတာမ်ဳိးကိုလည္း စမ္းသပ္ေပးရပါတယ္။ တကယ္လို႔ အဟာရဓါတ္ ျပည့္ဝ မေနဘူး ဆိုရင္ ခ်က္ခ်င္း အဟာရဓါတ္ ျပည့္ဝေစႏိုင္တဲ့ Plumpynut ကို ေပးၿပီး ကုသရပါတယ္။

“ဝမ္းေလွ်ာေနသူေတြ၊ ထိခုိက္ဒဏ္ရာရသူေတြကိုလည္း ကုသေပးရပါတယ္။ ဒဏ္ရာရသူေတြဟာ ကယ္ဆယ္ေရး ကြၽမ္းက်င္သူေတြ ေရာက္မလာခင္မွာ သူတို႔အနာကို ျဖစ္သလို ရသလို ၾကံဖန္ကုသ ထားတာျဖစ္လို႔ လူအေတာ္မ်ားမ်ားမွာ အနာေတြရင္းေနတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ ဆိုးဆိုးဝါးဝါးကို ျဖစ္ေနၾက တာပါ။

“အခုဆိုရင္ ရြာေတြဘက္ ကယ္ဆယ္ေစာင့္ေရွာက္ဖို႔သြားတဲ့ က်မတို႔အဖြဲ႔က အုပ္စု(၃)ခုခြဲထားပါတယ္။ တစုက စံုစမ္းရွာေဖြတာလုပ္တယ္။ ေနာက္တစုက ေထာက္ပံ့ေရးပစၥည္းေတြ ေဝတယ္။ က်န္တစုက ေဆးကုသေပးၾကတယ္ေလ။ အခုဆိုရင္ ေဆးကုသခံရဖို႔ လိုအပ္ေနသူေတြဆီကို က်မတို႔ ေရာက္ ေအာင္လာၿပီး ကုသေပးႏိုင္ၿပီျဖစ္လို႔ က်မ သိပ္ေပ်ာ္ေနမိပါတယ္။

“က်မတို႔ ရြာေတြဆီေရာက္ေတာ့ ဆိုင္ကလုန္းမုန္တိုင္းသတင္းေတြ အေတာ္မ်ားမ်ားကို ၾကားရပါတယ္။ မုန္တိုင္းလာတဲ့အခ်ိန္မွာ ေကာင္းကင္တခုလံုး သိသိသာသာ နီရဲလာၿပီး ဆူဆူညံညံ အသံနဲ႔အတူ ေလျပင္းေတြ တိုက္လာတဲ့အျပင္ မိုးကပါ လိုက္ရြာေနေသးတယ္လို႔ ရြာသားေတြက ေျပာျပၾကပါတယ္။ တခ်ိန္တည္းမွာပဲ ဒီေရကလည္း (၁၂)ေပေလာက္ထိ ျမင့္တက္လာလို႔ ျမစ္ကမ္းနားမွာရွိတဲ့ ရြာေတြ ဆိုရင္ ရြာလံုးကြၽတ္ စံုးစံုးျမွဳပ္ကုန္တဲ့ အေၾကာင္းေတြ ၾကားရပါတယ္။

“ေရက ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ဖံုးလႊမ္းသြားသလဲဆိုရင္ ဘယ္ဘက္ကိုပဲၾကည့္ၾကည့္ ကုန္းဆိုတာ မျမင္ ရတဲ့ အထိပါပဲလို႔ ရြာသားေတြက က်မတို႔ကို ျပန္ေျပာျပပါတယ္။ အုန္းပင္ေတြလည္း အမ်ားႀကီးပဲ ပ်က္စီးသြားတဲ့အေၾကာင္း၊ အိမ္ေတြဆို ေရေအာက္ထဲကို လံုးဝႏွစ္ျမွဳပ္သြားတဲ့အေၾကာင္းေတြ သိရပါ တယ္။

“တခ်ဳိ႕လူေတြက ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေတြဘက္ကို ေျပးၾကတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ဘုန္းႀကီး ေက်ာင္းေတြက လူေနအိမ္ေျခေတြထက္ ပိုျမင့္တဲ့ေနရာမွာ ရွိေနလို႔ပဲ။ ရြာတရြာမွာဆိုရင္ တက္လာတဲ့ ဒီေရကလြတ္ေအာင္ လူတိုင္းက အေတာ္ျမင့္ျမင့္ေနရာမွာရွိတဲ့ အိမ္ေခါင္မိုးတခုေပၚကို တက္ေျပးခဲ့ၾက တယ္။ ဒါေပမယ့္ လူေတြရဲ႕အေလးခ်ိန္ဒဏ္ကို အိမ္ေခါင္မိုးက မခံႏိုင္ေတာ့ ေခါင္မိုးၿပိဳက်သြားတယ္။ ေရမကူးတတ္သူေတြ ေရနစ္ေသဆံုးခဲ့ၾကရတယ္။ ေရနစ္ေနသူေတြကို တတ္ႏိုင္သေလာက္ ဆြဲယူ ကယ္တင္ႏိုင္ဖို႔ ႀကိဳးစားၾကတာပဲ။ ဒီေရ အတက္ၾကမ္းေတာ့ ဆယ္သူကိုယ္တိုင္က တခုခုကို အရင္ အမွီျပဳ မထားရင္ ဘယ္လိုမွ ကယ္ေပးလို႔ မရႏိုင္ဘူးလို႔ ေျပာျပၾကတယ္။

“ေရကူးတတ္တဲ့ ဖခင္တေယာက္ဆိုရင္ သူ႔လက္ေကာက္ဝတ္မွာ သူ႔ခေလးအားလုံးကို ခ်ည္ၿပီး လြတ္ရာကို ကူးတယ္။ ခေလးေတြ တေယာက္တကြဲျဖစ္ၿပီး ေရစီးနဲ႔ ေမွ်ာမသြားေစဖို႔ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ဆိုင္ကလုန္းေၾကာင့္ ဒီေရတက္ေနတာ သိပ္ကိုၾကာလြန္းေနေတာ့ သူလည္း ေနာက္ထပ္ ေရမကူးႏိုင္ ေတာ့ဘူး။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူတို႔မိသားစုတခုလံုး တေယာက္ကိုတေယာက္ ခ်ည္ထားတဲ့ ႀကိဳးေတြ တန္းလန္းနဲ႔ပဲ ေရနစ္ေသဆံုးေနတာကို ရြာသားေတြ ေတြ႔လိုက္ၾကရတယ္။

“ေလျပင္းကလည္း တေမွာင့္ပဲ။ ဘုန္းႀကီးတပါးက သူဟာ ရြာရဲ႕တဖက္ကေန အျခားတဖက္ကို လြင့္စင္ သြားခဲ့ရေလာက္ေအာင္ကို ေလၾကမ္းတယ္လို႔ က်မကို ျပန္ေျပာျပတယ္။ ရြာသားတဦးက သူဟာ ရြာရဲ႕ အျခားတဖက္ျခမ္းမွာ တဦးတည္းေနတဲ့ သူ႔အေမကို စိတ္ပူမိတာနဲ႔ အိမ္ကထြက္ၿပီး ပိုၿပီးလံုျခံဳ စိတ္ခ် ရမယ္ထင္တဲ့ သူ႔အိမ္ကိုျပန္ေခၚအလာမွာ ေလျပင္းတိုက္လို႔ အေမက လြင့္ပါသြားၿပီး ေသဆံုးခဲ့ရရွာ တယ္လို႔ ျပန္ေျပာျပပါတယ္။ သူဟာ အေတာ့္ကို ေၾကကြဲဝမ္းနည္းေနၿပီး သူ႔ေၾကာင့္ အေမေသရတာလို႔ သူ႔ကိုယ္သူ အျပစ္တင္မဆံုး ျဖစ္ေနပါတယ္။

“ရြာသားအမ်ားစုမွာ အဝတ္အထည္ေတြ မရွိၾကေတာ့ပါဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ သူတို႔ဟာ ေလျပင္းမုန္တိုင္းကို ေက်ာေပးခံေနရလို႔ အဝတ္အစားေတြဟာ ေနာက္ေက်ာဖက္ကေန အကုန္လံုး ျပဲထြက္သြားလို႔ပါပဲ။ သူတို႔ဟာ ေသဆံုးသြားသူေတြရဲ႕အဝတ္ေတြကို ခြၽတ္ၿပီး ဝတ္ဆင္ထားရပါတယ္။ ဘာအဝတ္အထည္မွ မရွိရင္ သိပ္ရွက္ဖို႔ေကာင္းတာကိုး။ တခ်ဳိ႕ကေတာ့ ေလျပင္းတိုက္ေနတုန္းမွာ လြင့္ထြက္မသြားေအာင္ သူတို႔ရဲ႕ လံုခ်ည္၊ ထမိန္ေတြကို အုန္းပင္ေတြမွာ သူတို႔ကို္ယ္ခႏၶာနဲ႔ ခ်ည္ထား ခဲ့ၾကတယ္။ ဒီလိုနည္းနဲ႔ အသက္ေဘးက လြတ္ခဲ့ၾကရတာပါ။

“ေလမုန္တိုင္းဒဏ္ ခံလိုက္ရတဲ့ ဘိုကေလးမွာလည္း က်မတို႔ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဘက္ေတြ လုပ္အားေပးေန ၾကပါတယ္။ သူတို႔ကလည္း သူတို႔ၾကံဳေတြ႔ရတာေတြကို က်မကို ျပန္ေျပာျပတယ္။ ရြာတရြာမွာဆိုရင္ ေလွႀကီးႏွစ္စီး ရွိတယ္တဲ့။ မုန္တိုင္းလာေတာ့ ရြာသားေတြက အဲဒီေလွေတြထဲ ဝင္ၿပီးခိုလႈံုေနၾကတယ္။ ေလွကို သစ္ပင္မွာ ႀကိဳးနဲ႔ခ်ည္ထားတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေလွတစီးကို ခ်ည္ထားတဲ့ႀကိဳးဟာ ျပတ္သြားေတာ့ ေလွက မုန္တိုင္းဒဏ္ကို မခံႏိုင္ေတာ့ပဲ ေမွာက္ပါေလေရာ။ အဲဒီေလွထဲ ဝင္ခိုေနၾကတဲ့သူေတြအားလံုး ေရနစ္ေသဆံုးၾကရရွာတယ္။ က်န္တဲ့ေလွတစီးမွာေတာ့ ကံေကာင္းတယ္။ ေလွကိုခ်ည္ထားတဲ့ ႀကိဳးက ျပတ္ထြက္မသြားခဲ့ဘူး။ ေလွေပၚက လူေတြအကုန္လံုး အသက္ခ်မ္းသာရာ ရခဲ့တယ္။ အဲဒါ ဘိုကေလး ဘက္က အျဖစ္ပါ။

“ဆိုင္ကလုန္းဝင္တဲ့ညမွာ ဝမ္းသာစရာ ဇာတ္လမ္းေကာင္းေတြ ရွိခဲ့တာကို က်မတို႔ ျပန္ၾကားရပါတယ္။ အဲဒီညမွာ ကိုယ္ဝန္ေဆာင္ မိခင္အေတာ္မ်ားမ်ားပဲ မီးဖြားခဲ့ၾကပါတယ္။ အရပ္လက္သည္ ဝမ္းဆြဲ ဆရာမကေတာ့ ဟိုေျပးလိုက္ သည္ေျပးလိုက္နဲ႔ မီးဖြားေပးေနခဲ့ရတာေပါ့။ ဆရာမက ကိုယ္ဝန္သည္ ေတြကို ေရွာေရွာရွဴရွဴျဖစ္ေအာင္ မီးဖြားေပးႏိုင္ခဲ့ေတာ့ မိဘေတြက ေက်းဇူးတင္လြန္းလို႔ အဲဒီ ဝမ္းဆြဲဆရာမရဲ႕ နာမည္အတိုင္း သူတို႔ ရင္ေသြးေလးေတြကို နာမည္မွည့္ေပးလိုက္ၾကတယ္ေလ။

“ဒုကၡသည္ေတြမွာ ေနစရာအိမ္ ေပ်ာက္သြားၿပီျဖစ္လို႔ ေလာေလာဆယ္ ေဘးကင္းရာမွာ အတူတကြ စုျပံဳျပြတ္သိပ္ ေနေနၾကတယ္။ အိမ္တအိမ္မွာ မိသားစု ေလး-ငါးစုေလာက္ ေနေနၾကတယ္။ ဒါဟာ က်န္းမာေရးအတြက္ မေကာင္းလွပါဘူး။ ေရာဂါဘယရွိရင္ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ ကူးစက္လြယ္တယ္။ ဒုကၡသည္ေတြမွာ အိမ္ေဆာက္ပစၥည္းေတြ အေရးတႀကီး လိုအပ္ေနပါတယ္။ ဒါမွ ကုိယ့္မိသားစုနဲ႔ကိုယ္ ေခ်ာင္ေခ်ာင္ခ်ိခ်ိ ေနႏိုင္ၾကမွာ ျဖစ္တယ္။ အစားအေသာက္လည္း လိုအပ္ေနပါတယ္။

“တခ်ဳိ႕ဒုကၡသည္ေတြဆိုရင္ ကယ္ဆယ္ေရးအကူအညီ ေရာက္မလာေသးခင္မွာ အစာေရစာ ငတ္ျပတ္ ေနခဲ့ရပါတယ္။ တကယ္ပါ။ ရြာတရြာမွာဆိုရင္ ဘာမွစားစရာ မရွိေတာ့လို႔ ဝက္အေသတေကာင္ကို စားၾကရတဲ့အထိ ဆိုးဝါးလြန္းခဲ့ပါတယ္။ ဒီဇာတ္လမ္းကို ၾကားရေတာ့ က်မ အေတာ့္ကို စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း သူတို႔ခမ်ာ အဲဒီလိုမွ မစားရင္ ငတ္ေသဖို႔သာ ရွိတာေၾကာင့္ မစားမျဖစ္ လို႔ပဲ စားလိုက္ၾကတာ ျဖစ္မွာပါ။

“ဒုကၡသည္ေတြဟာ ငါးကို မစားရဲၾကပါဘူး။ အဲဒါ တကယ္လက္ေတြ႔ ျမင္ခဲ့ရတာပါ။ ငါးေတြက လူေသ အေလာင္းေတြကို စားမွာပဲလို႔ သူတို႔စိုးရိမ္ေနမိတာေၾကာင့္ေပါ့။ ဒါဟာ အမွန္ပဲလားဆိုတာေတာ့ က်မ မသိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဒုကၡသည္ေတြဟာ ေရာဂါျဖစ္လာမွာကိုေတာ့ အေတာ့္ကို စုိးရိမ္ ေၾကာက္လန္႔ေန ၾကတယ္လို႔ က်မ ထင္ပါတယ္။”

————-(ၿပီး)

မူရင္းေဆာင္းပါး – Harrowing stories from Cyclone Nargis

Publish: Online, June 23, 2008

Source: MSF (MEDECINS SANS FRONTIERES)

Link: http://www.msf.org/msfinternational/invoke.cfm?objectid=B4C74446-15C5-F00A-250

ျမန္မာဘာသာျပန္ – လြင္ေအာင္စိုး

၂၆-၆-၂ဝဝ၈

Written by Lwin Aung Soe

August 12, 2008 at 9:42 am

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: