Save Burma

ျပည္သူေတြဆီမွာ လြတ္လပ္မႈနဲ႔ တန္းတူညီမွ်မႈ အရင္ဆံုး ရွိေနမွ ဒီမိုိကေရစီ စံႏႈန္းရွိတာ ျဖစ္ပါတယ္။

Archive for July 2010

These photos say something specific that you expect and you don’t expect

leave a comment »

Burmese junta leader Than Shwe was given the statute of Ghandi during his visit to India. Does he know what Ghandi did specifically? Why was he given this gift specifically?

Again, why is he given the gift of 7 social sins specifically?

Can you imagine how Than Shwe was feeling while sitting side by side wtih Indian Prime Minister?

Source of the pics above- http://www.demowaiyan.co.cc/2010/07/blog-post_28.html

……………….

Photos of Specific Protest in India to Junta leader Than Shwe

http://www.guardian.co.uk/world/2010/jul/25/burma-india-tour-than-shwe

http://www.mizzima.com/news/regional/4148-burmese-activists-in-delhi-label-than-shwe-a-war-criminal.html

http://www.dvb.no/news/than-shwe-to-visit-the-sight-of-gandhis-cremation-as-protesters-take-to-the-streets/10903

http://mizoramexpress.com/index.php/2010/07/burmese-seek-india-help-for-fair-election/

http://www.amherstdaily.com/Canada—World/Society/2010-07-25/article-1608669/Myanmar-military-junta-chief-on-visit-to-India-amid-protests-by-pro-democracy-activists/1

Written by Lwin Aung Soe

July 27, 2010 at 5:58 pm

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ မိန္႔ခြန္းမ်ား (နားေထာင္ၾကပါ)

leave a comment »

ဥၾသသံႏွင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ မိန္႔ခြန္းမ်ား (KoMyoe ဒီဇိုင္း ကိုမ်ဳိး ဆီမွ ကူးယူေဖာ္ျပသည္)

..

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း မိန္႔ခြန္းေတြကို နားေထာင္ၾကပါ။ တိုင္းျပည္ကို ခ်စ္ရင္၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို ေလးစားရင္၊ အမ်ားျပည္သူေတြရဲ႕ ေကာင္းက်ဳိး လုပ္ေပးရတာကို ျမတ္ႏိုးတယ္ဆိုရင္၊ ၿပီးေတာ့ မိမိကိုယ္ကို တန္ဖိုးျမွင့္ခ်င္တယ္ဆိုရင္

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ လမ္းညႊန္ခ်က္ေတြကို ေလးစားလိုက္နာၾကပါ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ရဲ႕ ၾသဝါဒေတြေလာက္ ရွင္းရွင္းလင္းလင္းနဲ႔ ေကာင္းတာ၊ ျပည့္စံုတာ မရွိပါ။
(My facebook comment )

အိႏၵိယႏိုင္ငံမွ ကရင္ႏွင့္ ရခိုင္ေတာ္လွန္ေရး ၃၄ဦးအား တရားစီရင္ခ်က္ခ်

leave a comment »

အိႏၵိယႏိုင္ငံမွကရင္ႏွင့္ ရခိုင္ေတာ္လွန္ေရး ၃၄ဦးအား တရားစီရင္ခ်က္ခ်

ကရင္ႏွင့္ ရခိုင္ေတာ္လွန္ေရး ၃၄ဦးအား တရားစီရင္ခ်က္ခ်လိုက္ၿပီ

Submitted by Karen Information Center on Wednesday, 14 July 2010
Copied from http://www.baymyanmar.com/2010/07/blog-post_15.html
ဇူလိုင္လ ၁၄ရက္။ ေစာခါးစူးညား (ေကအိုင္စီ)

အိႏၵိယႏိုင္ငံ ကလကတၱားအက်ဥ္းေထာင္တြင္ ႏွစ္ရွည္ေထာင္ ခ်ဳပ္ေႏွာင္ခံထားရေသာ ကရင္ႏွင့္ ရခိုင္ေတာ္လွန္ေရးသမား အ က်ဥ္းသား ၃၄ဦးကို ကလကတၱား တရား႐ံုးတခုက တစ္ဦးလွ်င္ ေထာင္ဒဏ္ ၁ႏွစ္၊ ၃လႏွင့္ ဒဏ္ေငြ အိႏိၵယ႐ူပီ ၆,၀၀၀ျဖင့္ ဇူလိုင္လ ၁၂ ရက္ေန႔က စီရင္ခ်က္ခ်လိုက္ၿပီဟု သိရသည္။

(ကလကတၱားအက်ဥ္းေထာင္မွ ကရင္ႏွင့္ ရခိုင္အက်ဥ္းသားမ်ား)

အိႏၵိယႏိုင္ငံရွိ ဗဟိုေထာက္လွမ္းေရးဗ်ဴ႐ို (စီဘီအိုင္)၏ တရားစြဲဆိုျခင္းခံရေသာ ၎အက်ဥ္းသားမ်ားသည္ အိႏိၵယပိုင္နက္ အန္ဒမန္ႏွင့္ ဂရိတ္နီကိုဘာကြ်န္းစုထဲမွ လန္းေဖာလ္ကြ်န္း(Landfall)တြင္ လက္နက္ႏွင့္ ခဲယမ္းမီးေက်ာက္မ်ား ပိုင္ဆိုင္ထားရွိ မႈ၊ ေဖာက္ခြဲေရးပစၥည္းမ်ား လက္၀ယ္ထားရွိမႈ၊ ႏိုင္ငံျခားသား အက္ဥပေဒအရ အိႏၵိယႏိုင္ငံအတြင္း တရားမ၀င္ ၀င္ေရာက္မႈတို႔ ျဖင့္ အမႈစစ္ေဆးျခင္းမရွိဘဲ ၁၂ႏွစ္ၾကာ ထိန္းသိမ္းခံရၿပီးေနာက္ ယခုလို ေထာင္ဒဏ္စီရင္ခံရျခင္း ျဖစ္သည္။

အဆိုပါစီရင္ခ်က္အေပၚ ကရင္အမ်ဳိးသားအစည္းအ႐ံုး(ေကအဲန္ယူ) ဒုဥကၠဌ ပဒိုေစာေဒးဗစ္သကေဘာက “အခု သူတို႔ကို စီ ရင္ခ်က္ခ်လိုက္တယ္ဆိုေပမယ့္ ေထာင္ထဲမွာ ေနရဦးမယ္။ ေနာက္တခုက ဒဏ္ေငြကိစၥ။ မေပးႏိုင္ရင္ ေနာက္ထပ္ ေထာင္ထဲ မွာ ၈လ ေနရဦးမယ္လို႔ ၾကားတယ္။ ဒါ ေငြညစ္စားေနတာ။ အမႈကို မစစ္ေဆးဘဲ ၁၂ႏွစ္ေက်ာ္ထားတာကလည္း ဥပေဒနဲ႔ ဘယ္လိုမွ မကိုက္ညီပါဘူး။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီလိုအေျခအေနေရာက္မွေတာ့ သူတို႔ အျမန္ဆံုး လြတ္ေျမာက္ႏိုင္ဖို႔ က်ေနာ္တို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္”ဟု ဆိုသည္။

ရခိုင္ျပည္လြတ္ေျမာက္ေရးပါတီ(ေအအယ္လ္ပီ)၏ ေခါင္းေဆာင္တဦးျဖစ္သူ ခိုင္ေနလင္းကလည္း “ဒီလို စီရင္ခ်က္ခ်လိုက္တာ ဟာ လြတ္ေျမာက္တာနဲ႔ အတူတူပဲ။ သူတို႔ ေထာင္ဒဏ္ခ်ခံရၿပီးရင္ လြတ္လာမယ္လို႔ ယံုၾကည္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ၁၂ႏွစ္ ခ်ဳပ္ ေႏွာင္ထားၿပီးမွ အခုမွ ခ်တယ္ဆိုတာ တရားတယ္လို႔ ဘယ္လိုမွ ေျပာလို႔ မရဘူး”ဟု ေကအိုင္စီကို ေျပာသည္။

စီရင္ခ်က္ခံရသူ အက်ဥ္းသားမ်ား၏ ဒဏ္ေငြႏွင့္ ပတ္သက္၍ အမႈတခုလွ်င္ ႐ူပီေငြ ၂,၀၀၀၊ အမႈသံုးခုေပါင္းလွ်င္ ႐ူပီေငြ ၆,၀၀၀ကိုယ္စီဒဏ္ေငြ ေပးေဆာင္ရမည္ျဖစ္ၿပီး ယင္းဒဏ္ေငြတို႔ကို ၎တို႔က ေပးေဆာင္ႏိုင္ျခင္းမရွိပါက ေနာက္ထပ္ ေထာင္ ဒဏ္ ၂လစီက်ခံရန္ တရား႐ံုးက ဆံုးျဖတ္ထားေၾကာင္း သိရသည္။

အိႏိၵယအစိုးရက ႏိုင္ငံျခားသားအက္ဥပေဒအရ အိႏိၵယႏိုင္ငံတြင္းသို႔ တရားမ၀င္ ၀င္ေရာက္မႈျဖင့္ ၎တို႔ကို ဆက္လက္ဖမ္းဆီး ရန္ အစီအစဥ္ရွိသည္ဟု သတင္းမ်ား ထြက္ေပၚေနေသာ္လည္း ထိုသို႔ မျဖစ္ေအာင္ အက်ဳိးေဆာင္ေရွ႕ေနမ်ားက ဆက္လက္ ႀကိဳးပမ္းသြားမည္ဟုလည္း သိရွိရသည္။

ျမန္မာစစ္အစိုးရကို ဆန္႔က်င္တိုက္ခိုက္ေနသည့္ ကရင္အမ်ဳိးသားအစည္းအ႐ံုး (ေကအဲန္ယူ)ႏွင့္ ရခိုင္ျပည္အမ်ဳိးသားညီညႊတ္ ေရးပါတီ(အဲန္ယူပီေအ) တပ္ဖြဲ႕တို႔သည္ ၁၉၉၈ခုႏွစ္တြင္ အိႏိၵယအစိုးရ စစ္တပ္တို႔ႏွင့္ အိႏိၵယႏိုင္ငံ၊ အန္ဒမန္ႏွင့္ ဂရိတ္နီကို ဘာကြ်န္းစုရွိ လန္းေဖာလ္ကြ်န္းေပၚတြင္ ေရတပ္စခန္းတည္ေဆာက္ရန္ သေဘာတူညီမႈတခု ရွိခဲ့သည္။

ထိုသေဘာတူခ်က္အရ ၎တို႔သည္ အိႏိၵယသို႔ ထြက္ခြာကာ အိႏိၵယေရပိုင္နက္ လန္းေဖာလ္ကြ်န္း (Landfall Island) အ ေရာက္ ၁၉၉၈ခုႏွစ္၊ ေဖေဖာ္၀ါရီလ (၁၁) ရက္ေန႔တြင္ အိႏိၵယေရတပ္၊ စစ္ေထာက္လွမ္းေရး၏ ဖမ္းဆီးျခင္းခံရၿပီး အဖြဲ႕ေခါင္း ေဆာင္ ဗိုလ္ေစာထြန္း၊ ပဒိုေစာမူးလြယ္၊ ဗိုလ္ေစာျမင့္၊ ဗိုလ္ရာဇာ၊ ဗိုလ္ရန္ႏိုင္၊ ဗိုလ္လင္းဇံခိုင္တို႔ ပစ္သတ္ခံခဲ့ရသည္။

က်န္ရွိသည့္ ေတာ္လွန္ေရးသမား ၃၄ဦးအား အန္ဒမန္ႏွင့္ ဂရိတ္နီကိုဘာကြ်န္းစုရွိ ပို႔ဘလဲယားအက်ဥ္းေထာင္တြင္ တစံုတရာ တရားစီရင္စစ္ေဆးမႈမရွိဘဲ ၈ႏွစ္ၾကာ ထိန္းသိမ္းခဲ့ၿပီးေနာက္ ၂၀၀၆ခုႏွစ္၌ လူ႔အခြင့္အေရးလႈပ္ရွားမႈအဖြဲ႕မ်ား၏ ႀကိဳးပမ္းမႈေၾကာင့္ ကလကတၱားအက်ဥ္းေထာင္သို႔ ေျပာင္းေရႊ႕ခံရကာ ယခု ၂၀၁၀ခုႏွစ္ ဇူလိုင္လ ၁၂ရက္ေန႔တြင္ အမႈကို အၿပီးသတ္ စီ ရင္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။

အိႏၵိယဥပေဒအရ တရားစီရင္ျခင္းခံရသည့္ ျမန္မာတိုင္းရင္းသား ေတာ္လွန္ေရးသမားမ်ားအနက္ ေကအဲန္ယူ အဖြဲ႔၀င္ ၁၁ဦးႏွင့္ အဲန္ယူပီေအ အဖြဲ႔၀င္ ၂၃ဦး ပါ၀င္သည္။

http://www.baymyanmar.com/2010/07/blog-post_15.html

Written by Lwin Aung Soe

July 15, 2010 at 8:14 am

ဗုိလ္မွဴး ေအာင္လင္းထြဋ္ ေရး- ၁၉၉ဝ ေရြးေကာက္ပဲြမွ ၂ဝ၁ဝ ေရြးေကာက္ပြဲသုိ႔

leave a comment »

Download this article.

(၆၃) ႀကိမ္ေျမာက္ အာဇာနည္ေန႔ အထိမ္းအမွတ္ စာတမ္းဖတ္ၿပိဳင္ပြဲ (ဂ်ပန္) ဖိတ္ေခၚ

leave a comment »

Written by Lwin Aung Soe

July 12, 2010 at 1:44 pm

Challenge impunity in Myanmar

leave a comment »

Opinion

Challenge impunity in Myanmar

Yozo Yokota, Tokyo | Tue, 07/06/2010 9:07 AM | Opinion

Last month, the UN Special Rapporteur for Human Rights in Myanmar, Tomas Ojea Quintana, told the United Nations that Myanmar’s ruling military junta may be committing war crimes and crimes against humanity, and that these international crimes should be investigated. I agree.

The past three years have drawn the world’s attention to the humanitarian and human rights crisis in Myanmar as never before.  Now Myanmar’s dictator Than Shwe is hoping the world has a short memory; he plans a façade of an election later this year, to put sheen of legitimacy on dictatorial rule.

The courageous protests led by Buddhist monks in September 2007, and the regime’s shocking crackdown, including the killing of Japanese photojournalist Kenji Nagai, exposed more clearly than ever before the regime’s cruelty.

Eight months later, Cyclone Nargis ripped through the country, leaving death and devastation in its wake, and the regime’s initial refusal to accept international aid workers evidenced its inhumanity.

The continuing military offensives against civilians in ethnic areas, particularly in eastern Myanmar, the assassination of at least one prominent ethnic leader and attempts on the lives of others and a callous disregard for a famine in Chin State all expose once again the regime’s agenda of ethnic cleansing.

As the regime prepares to hold elections this year, the world must remember the backdrop of the past three years. Last year, a report was published by Harvard Law School called Crimes in Myanmar.

Commissioned by some of the world’s leading jurists, including Judge Patricia Wald (US), Hon. Ganzorig Gombosuren (Mongolia), Sir Geoffrey Nice QC (UK), Judge Richard Goldstone (South Africa), and Judge Pedro Nikken (Venezuela), the report concludes that the regime’s violations of human rights may amount to war crimes and crimes against humanity, and that these should be investigated by the United Nations. As a former UN special rapporteur, I agree.

During my period as UN special rapporteur on human rights in Myanmar, I received incontrovertible evidence that forced labor, the forcible conscription of child soldiers; torture and rape as a weapon of war are widespread and systematic in Myanmar. Since that time, the evidence has grown stronger. It is claimed by the Thailand-Myanmar Border Consortium that as many as 3,500 villages have been destroyed in eastern Myanmar since 1996. Villagers have been used as human minesweepers, forced to walk through fields of landmines to clear them for the military, often resulting in loss of their limbs and sometimes their lives in the process.

I visited prisons and heard many testimonies of cruel forms of torture. Today, over 2,100 political prisoners are believed to be in Myanmar’s jails, and Nobel Peace Prize Laureate Aung San Suu Kyi, Myanmar’s democracy leader, remains under house arrest. She has spent over 14 of the past 20 years in detention.

Religious persecution is widespread. The regime is intolerant of non-Myanmarese ethnic minorities and non-Buddhist religious minorities. The predominantly Christian Chin and Kachin peoples, as well as the partly Christian Karen and Karenni, face discrimination, restriction and persecution, including the destruction of churches and crosses. Christians have been forced to tear down crosses and built Buddhist pagodas in their place, at gunpoint. The Muslim Rohingyas face similar persecution, and are denied citizenship in the country despite living in Myanmar’s northern Arakan state for generations. As a result they face unbearable restrictions on movement and marriage, and have almost no access to education and health care.

The United Nations has been documenting these crimes for many years. My fellow former rapporteur, Rajsoomah Lallah, concluded as long ago as 1996 that these abuses were “the result of policy at the highest level, entailing political and legal responsibility.” A recent General Assembly resolution urged the regime to “put an end to violations of international human rights and humanitarian law”. The UN has placed Myanmar on a monitoring list for genocide, while the Genocide Risk Index lists Myanmar as one of the two top “red alert” countries for genocide, along with Sudan.

Non-Governmental Organizations have made similar assessments. Amnesty International described the violations in eastern Myanmar as crimes against humanity, while the Minority Rights Group ranks Myanmar as one of the top five countries where ethnic minorities are under threat. Freedom House describes Myanmar as “the worst of the worst”.

Human Rights Watch and the International Center for Transitional Justice draw similar conclusions.  With “elections” looming and an increase in crimes against humanity already prevalent in Than Shwe’s attempt to end all ethnic minority resistance to his rule, now is the time for concerted international action before more lives are lost.

Impunity prevails in Myanmar and no action has been taken to bring an end to these crimes. That is why we believe the United Nations has an obligation to respond to the current rapporteur’s recommendation and establish a commission of inquiry, to investigate war crimes and crimes against humanity and propose action. The UN Security Council should also impose a universal arms embargo on Myanmar’s regime. The regime has been allowed to get away with these crimes for too long. The climate of impunity should not be allowed to continue unchallenged.

The writer was UN Special Rapporteur on the Situation of Human Rights in Myanmar from 1992 to 1996 and a member of the UN Sub–Commission on the Promotion and Protection of Human Rights from 2000-2009.

http://www.thejakartapost.com/news/2010/07/06/challenge-impunity-myanmar.html

Written by Lwin Aung Soe

July 8, 2010 at 5:11 pm

ကေမၻာဒီးယား ပန္းၿခံေတြမွာ ဟစ္တုိင္ေတြ ထားေတာ့မည္

leave a comment »

ဗီအိုေအ ျမန္မာ မွ အျပည့္အစံု ကူးယူေဖာ္ျပသည္။

ကေမၻာဒီးယား ပန္းၿခံေတြမွာ ဟစ္တုိင္ေတြ ထားေတာ့မည္

တနလၤာ, 05 ဇူလိုင္ 2010

By ေဒၚခင္မ်ဳိးသက္

ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ အိမ္နီးခ်င္းျဖစ္တဲ့ ကေမၻာဒီးယားႏိုင္ငံမွာ လူ ၂၀၀ အထိ စုေ၀းခြင့္ရွိၿပီး လြတ္လပ္စြာ ေဟာေျပာခြင့္ေပးမဲ့ ေနရာေတြကို ဖန္တီးေပးဖို႔အတြက္ ျပည္ထဲေရး ၀န္ႀကီးဌာနက ႏိုင္ငံတ၀န္းမွာ ပန္းၿခံေနရာေတြကို ေရြးခ်ယ္ဖို႔ စီစဥ္ေနၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာေတာ့ လူ ၅ ေယာက္ထက္ပိုၿပီး စုေ၀းခြင့္မရွိတဲ့ အေရးေပၚ စီမံခ်က္ အက္ဥပေဒပုဒ္မ ၅(ည) ဟာ ဒီႏွစ္ထဲ က်င္းပဖို႔ ျပင္ေနတဲ့ လြတ္လပ္ၿပီး တရားမွ်တစြာ က်င္းပေပးမယ္လို႔ စစ္အစိုးရက ေၾကညာထားတဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲ အႀကိဳကာလမွာ တည္ဆဲဥပေဒ တရပ္အျဖစ္ ရွိေနတဲ့အျပင္ ေရြးေကာက္ပြဲ ေကာ္မရွင္ရဲ႕ ဇြန္လ ၂၁ ရက္ ၫႊန္ၾကားခ်က္ အရလည္း ႏိုင္ငံေရးပါတီေတြအတြက္ လူစုေ၀းမႈနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ ကန္႔သတ္ထားပါတယ္။

အရင္က လူ႔အခြင့္အေရး ရပိုင္ခြင့္ေတြကို ကန္႔သတ္ပိတ္ပင္ေလ့ရွိတဲ့ ကေမၻာဒီးယားႏိုင္ငံမွာ အခုလို ေဟာေျပာခြင့္ေတြ ေပးဖို႔ စီစဥ္လာတာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ဒါဟာ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ဟြန္ဆန္ (Hun Sen) ရဲ႕ ေနအိမ္ေရွ႕ စုေ၀းခ်ီတက္ ဆႏၵျပေလ့ရွိတာကို ေလ်ာ့ပါးေစဖို႔ ေဆာင္ရြက္တာလို႔ လူ႔အခြင့္အေရး လႈပ္ရွားသူေတြက ေ၀ဖန္ၾကေပမဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ျပည္သူ႔ဟစ္တိုင္ ေဟာေျပာမႈေတြကို ႀကံဳေတြ႕ခဲ့တဲ့ စာေပပညာရွင္ ဦး၀င္းေဖကေတာ့ ကေမၻာဒီးယားႏိုင္ငံမွာ ေကာင္းတဲ့ ႏိုင္ငံေရး အေျပာင္းအလဲေတြ ရွိလာတယ္လို႔ သံုးသပ္ပါတယ္။

ကေမၻာဒီးယားႏိုင္ငံမွာ အခုလို ထူးထူးျခားျခား ေျပာင္းလဲလာတာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေဒၚခင္မ်ဳိးသက္က ေမးျမန္းတဲ့အခါ ဦး၀င္းေဖက အခုလုိ စေျပာပါတယ္။

“ဒုတိယကမၻာစစ္ အၿပီးမွာ ကေမၻာဒီးယားႏုိင္ငံ ဆုိတာက ပေဒသရာဇ္စနစ္က အုပ္ခ်ဳပ္တယ္။ မင္းသားႀကီး သီဟာႏုေပါ့။ သူ႕လက္ထက္မွာပဲ လက္၀ဲ၀ါဒီေတြ၊ ကြန္ျမဴနစ္ ႏုိင္ငံေရး အဖြဲ႕အစည္းေတြကေနၿပီးေတာ့ အာဏာရယူတယ္ဗ်။ အဲဒီမွာမွ တ႐ုတ္ၾသဇာခံ၊ ႐ုရွားၾသဇာခံ၊ ဗီယက္နမ္ ၾသဇာခံ ဘာညာနဲ႔ဆုိၿပီး အုပ္စုကြဲတာေတြ ရွိေသးတယ္။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေနာက္ဆုံးမွာ ဗီယက္နမ္ ၾသဇာခံ ေခါင္းေဆာင္ ဟြန္ဆန္ လက္ကေနၿပီးေတာ့ အခုေတာ့ ျပည္ပကမၻာေတြက ဖိအားေပးတာနဲ႔အတူ ဒီေန႔ ကမၻာမွာ ေခတ္စားေနတဲ့ ဒီမုိကေရစီ ေရးရာအတြက္ ဦးတည္တဲ့ အေျခအေနကို ေရာက္လာတယ္။

“ဒီမုိကေရစီ ဆုိတာနဲ႔ တၿပိဳင္တည္း ဘာေတြကပ္ပါလာလဲဆိုေတာ့ လြတ္လပ္စြာ ေျပာဆုိပုိင္ခြင့္၊ ေရးသား ထုတ္ေဖာ္ပုိင္ခြင့္ ဆုိတာေတြ ကပ္ပါလာတယ္။ အဲဒါေတြနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ အခုလို လူအမ်ား အသုံးျပဳတဲ့ ပန္းၿခံေတြမွာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္နဲ႔ ေျပာဆုိႏုိင္ေအာင္ အစီအစဥ္ေတြ လုပ္ေပးဖို႔ ျပင္ဆင္တယ္လို႔ ယူဆရပါတယ္။ အခုလို အခြင့္အေရးေတြ ေပးမယ္ဆုိတာ ကေမၻာဒီးယားရဲ႕ ႏုိင္ငံေရးသဘာ၀ အေျခအေနေတြက တုိးတက္လာတယ္လို႔ ဆုိရမယ္။”

ျမန္မာႏုိင္ငံမွာေရာ ဒါမ်ဳိးေတြ ရွိခဲ့ဖူးပါသလား ဆရာ။

“ရွိတယ္ဗ်၊ ျမန္မာႏုိင္ငံက ၁၉၄၈ ခု လြတ္လပ္ေရး ရၿပီးတဲ့အခ်ိန္မွာ အဲဒီကတည္းကေနၿပီးေတာ့ ဖဆပလ အစိုးရ တက္တယ္၊ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေျပာဆုိပုိင္ခြင့္ ဆုိတာေတြ အမ်ားႀကီးရွိတယ္။ အထူးသျဖင့္ကေတာ့ ေရးသားပုိင္ခြင့္၊ ေဟာေျပာပုိင္ခြင့္ အမ်ားႀကီးရွိတယ္။ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြက ဒီလိုပဲ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေဟာၾက၊ ေျပာၾကတယ္။ စာေပေတြကလည္း အမ်ားႀကီး လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေရးသားၾကတယ္။ အစိုးရကုိလည္း ေ၀ဖန္ၾကတယ္။

“အဲဒီလိုၾကားထဲက ေနၿပီးေတာ့မွ ၁၉၅၀ ခုႏွစ္မ်ား အလယ္ပုိင္းေလာက္မွာ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ဦးႏုကပဲ လန္ဒန္မွာရွိတဲ့ ဟုိက္ပါ့ခ္က ျပည္သူေတြရဲ႕ ဟစ္တုိင္၊ အဲဒါကို အတုယူၿပီး ရန္ကုန္ၿမိဳ႕က မဟာဗႏၶဳလ ပန္းၿခံထဲမွာ အဲဒီလို ျပည္သူ႔ဟစ္တုိင္ စင္တခု လုပ္တယ္။ ၿပီးေတာ့ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေျပာဆုိခြင့္ ေပးတယ္။ သို႔ေသာ္လည္း ဒီမုိကေရစီရဲ႕ ထုံးစံအတုိင္းပါပဲ၊ ကိုယ္ေျပာတဲ့အထဲမွာ အမ်ားကို ထိခိုက္တာတုိ႔၊ နစ္နာတာတို႔၊ ေစာ္ကားတာတို႔ ဒီလိုအခ်က္ေတြ မပါရဘူးလို႔ သူက ဆုိတယ္။ စည္းကမ္း ကန္႔သတ္တယ္။

“ၿပီးေတာ့ သူ႔မွာ အနည္းဆုံး ပရိသတ္က ၂ ေယာက္ေတာ့ ရွိရမယ္တဲ့။ ၂ ေယာက္သာရွိမယ္၊ သူလည္း စည္းကမ္းနဲ႔အညီ ထုတ္ေဖာ္ၿပီးေတာ့ ေျပာမယ္ဆုိရင္ ရဲအေစာင့္ေတာင္မွ ေပးပါတယ္။ သူ႕ကုိ မေႏွာင့္ယွက္ႏုိင္ေအာင္ေပါ့။ သူကလည္း မေစာ္ကားႏုိင္ေအာင္လို႔ ရဲက ေစာင့္တာ။ သူ ဥပေဒ ခ်ဳိးေဖာက္ရင္ ရဲက သူ႕ကုိ အေရးယူမွာပဲ။ ေနာက္ နားေထာင္ေနတဲ့ ပရိသတ္က သူ႕ကုိ အေႏွာင့္အယွက္ ေပးရင္လည္း ရဲက အေရးယူမွာပဲ။ အဲဒီလိုကို တခမ္းတနားေပါ့ ဗမာေတြအတြက္ လြတ္လပ္စြာ ေျပာဆုိခြင့္ စၿပီးေတာ့ ေပးခဲ့ပါတယ္။”

အဲဒီလိုမ်ဳိး ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ ေျပာတဲ့အခ်ိန္တုန္းက ဥပမာ ဘယ္သူေတြမ်ား ေျပာခဲ့ပါသလဲ၊ နာမည္ႀကီးတာေလးေပါ့။

“ေျပာတာေတာ့ အမ်ားႀကီးပဲဗ်။ ဒါေပမဲ့ ဒီစင္ကို ပထမဆုံး စသုံးတာက မိတၳီလာက ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ပဲဗ်၊ အလံနီ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ တေယာက္ပါ၊ ကုိေက်ာ္စုိးတဲ့။ သူ ပထမဆုံး စ တက္ေျပာေတာ့တာပဲ။ ဒါေတာ့ က်ေနာ္ မွတ္မိတယ္။ ဒီၾကားထဲမွာလည္း ႏုိင္ငံေရးသမားေတြေရာ၊ ပညာရွင္ေတြေရာ ေျပာၾကတယ္လို႔ ဆုိပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက က်ေနာ္က မႏၲေလးပဲ အေနမ်ားပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီအခြင့္အေရးႀကီးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ေတာ့ ဗမာျပည္ တျပည္လုံး အုတ္ေအာ္ေသာင္းနင္း၊ ေက်ာ္ေက်ာ္ၾကားၾကားပါပဲ၊ အဲဒီလို ျဖစ္ပ်က္ခဲ့တာပါ။”

ပန္းၿခံေတြထဲမွာ အခုလိုမ်ဳိး ေျပာတာေတြ ဘယ္အခ်ိန္ေလာက္မွာ စၿပီးေတာ့ မေတြ႕ရတဲ့ အေျခအေနမ်ဳိး ေရာက္သြားပါလဲ။

“က်ေနာ္မွတ္မိသေလာက္ကေတာ့ တည္ၿမဲ၊ သန္႔ရွင္း ကြဲၾကတဲ့ အခ်ိန္ေလာက္မွာကို မရွိေတာ့ဘူးလို႔ အဲဒီလိုပဲ မွတ္မိတယ္။ အထူးသျဖင့္ကေတာ့ စစ္တပ္ အာဏာသိမ္းတဲ့ အခ်ိန္မွာ ၁၉၆၂ ခု၊ ဒါကေတာ့ ေသခ်ာတယ္၊ ေရးသားခြင့္လည္း မေပးေတာ့ဘူး၊ ေျပာဆုိခြင့္လည္း မေပးေတာ့ဘူး၊ အဲဒါကေတာ့ သိသိသာသာ ထင္ရွားပါတယ္။”

ကေမၻာဒီးယားႏုိင္ငံမွာ အခုလုိမ်ဳိး ဒီမုိကေရစီေရးအတြက္ ေျခလွမ္းေတြ ျပင္လာတယ္ဆုိေတာ့ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာေရာ ဒါမ်ဳိးေတြ ျဖစ္လာႏုိင္မယ္လို႔ ဆရာ ေမွ်ာ္လင့္ထားပါသလား။

“ဒီမုိကေရစီ ထြန္းကားမယ္ဆုိရင္ ဒါေတြက သဘာ၀ပဲ။ ပါကို ပါရတယ္။ မပါလုိ႔ကို မရဘူး။ အဲဒီလုိ လြတ္လပ္စြာ ေျပာဆုိခြင့္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ တရား၀င္ အကာအကြယ္ ေပးရမယ္ဆုိတာ ဒီမုိကေရစီ ႏုိင္ငံေတြရဲ႕ ဖြဲ႕စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပုံ အေျခခံဥပေဒေတြမွာ ပါတာပါပဲ။”

ဆရာဦး၀င္းေဖ ရွင္းျပသြားတာ ျဖစ္ပါတယ္။

http://www1.voanews.com/burmese/news/burma/cambodia-myanmar-freedom-of-expression-97825504.html

စစ္ေတြ နည္းပညာ ေကာလိပ္မွ ေက်ာင္းသားမ်ား ျပည္နယ္ ပယက ရံုးေရွ႕တြင္ ဆႏၵျပ

leave a comment »

နိရဥၥရာမွ အျပည့္အစံု ကူးယူေဖာ္ျပသည္။

စစ္ေတြ နည္းပညာ ေကာလိပ္မွ ေက်ာင္းသားမ်ား ျပည္နယ္ ပယက ရံုးေရွ႕တြင္ ဆႏၵျပ

7/6/2010

————-
ေမာင္ေအး
————-
စစ္ေတြ နည္းပညာေကာလိပ္ ( GTC) မွ ေက်ာင္းသား ၃၀၀ ေက်ာ္ခန္႕သည္ ယမန္ေန႕က သူတို႕ စာသင္ၾကားရာ ေကာလိပ္မွ ရခိုင္ျပည္နယ္ ပယက ရံုးထိ ခ်ီတက္ျပီး ဆႏၵျပခဲ့ၾကသည္ဟု အမည္ မေဖၚလိုသူ ေက်ာင္းသား ေခါင္းေဆာင္ တဦးက ေျပာသည္။

“ အဓိကေတာ့ ေက်ာင္းကားေတြ ဆီအလံုအေလာက္ မရတဲ့ အတြက္ အလာနည္းသြားတယ္။ လာတဲ့ ကားကလည္း ကားခ ၁၀၀ က်ပ္ ကေန ၂၀၀ က်ပ္ထိ တိုးေတာင္းတယ္။ ခုလို တိုးေတာင္းတဲ့ က်ပ္ ၁၀၀ ကို ေက်ာင္းသားေတြက မေပးႏိုင္ဘူး။ ဒါကို မေက်နပ္တဲ့ အတြက္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေက်ာင္းသားေတြ GTC ကေနျပီး ျပည္နယ္ ပယက ရံုးထိ ခ်ီတက္ျပီး ျငိမ္းခ်မ္းစြာ ဆႏၵျပ ေတာင္းဆိုခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္” ဟု ေျပာသည္။

ျပည္နယ္ ပယက ရံုးေရွ႕တြင္ ျငိမ္းခ်မ္းစြာ ထိုင္ဆႏၵျပရာတြင္ ေက်ာင္းသားမ်ားသာမက ေက်ာင္းသူ အမ်ိဳးသမီးမ်ား ပါ၀င္ျပီး ၀ိုင္း၀န္းၾကည့္ရွဳ႕သူမ်ားႏွင့္ဆိုလွ်င္ လူေပါင္း ၁၀၀၀ ေက်ာ္ခန္႕ ျဖစ္သြား ခဲ့သည္ဟု သိရသည္။

အဆိုပါ ဆႏၵျပမူေၾကာင့္ GTC မွ ဆရာ ဆရာမမ်ားက ျပည္နယ္ ပယကရံုးထိ လိုက္လာျပီး ေက်ာင္းသားမ်ားႏွင့္ ျပည္နယ္ အစိုးရ အရာရွိမ်ားၾကားတြင္ ၀င္ေရာက္ ေျဖရွင္းေပးခဲ့ရသည္ဟု သိရသည္။

“ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေတာင္းဆိုတာ ေက်ာင္းကားေတြကို စနစ္ တက် စီစဥ္ေပးဖို႕ေတာင္းဆိုတယ္။ ပီးရင္ ကားခေတြကို ၁၀၀ က်ပ္ထက္ ပိုမေကာက္ရဘူးဆိုပီး ေတာင္းဆိုတယ္။ ေနာက္ တခ်က္ ေတာင္းဆို တာက ေငြအေၾကြေတြ လဲလွယ္ ထုတ္ေပးဖို႕ ေတာင္းဆိုတယ္။ ဘာျဖစ္လို႕လည္း ဆိုရင္ ေငြအေၾကြ ျပန္မအမ္းႏိုင္တဲ့ အတြက္ ေက်ာင္းသားေတြနဲ႕ ကားသမားေတြ အၾကားမွာ မၾကာခဏ ျပႆနာ တက္တာေတြ ရွိတယ္။ ဒီျပႆနာကလည္း ေက်ာင္းသားေတြ ေန႕စဥ္ ၾကံဳေနရတဲ့ အတြက္ ေငြအေၾကြ ျပႆာကို ေျဖရွင္းဖို႕ ေတာင္းဆိုရတာ ျဖစ္ပါတယ္” ဟု သူက ဆက္ေျပာသည္။

အာဏာပိုင္မ်ားဘက္မွ လတ္တေလာ အေနျဖင့္ ကားခ ၁၀၀ ထက္ ပိုမေကာက္ရန္ သေဘာတူ သျဖင့္ ဆႏၵျပမူကို ညေန ၉ နာရီခြဲတြင္ အဆံုးသတ္ခဲ့ေၾကာင္း သိရသည္။

ရခိုင္ျပည္နယ္တြင္ ယခင္က စက္သံုးဆီမ်ားကို အစိုးရမွ ထုတ္ေပးရာမွ ထူးကုမၸဏီသုိ႕ လြဲေျပာင္းေပးျပီးေနာက္ပိုင္း ေက်ာင္းအၾကိဳအပို႕ လုပ္ေပးေနေသာ ကားမ်ားကို စက္သံုးဆီ မေရာင္းခ်ရာမွ ေက်ာင္းကားမ်ား အၾကိဳ အပို႕ လုပ္ရန္ ပ်က္ကြက္ျပီး တခ်ိဳ႕ကားမ်ားမွ ကားခမ်ား ပိုေတာင္းရာမွ ယခုကဲ့သို႕ ေက်ာင္းသားမ်ား ဆႏၵျပပြဲ ေပၚေပါက္ခဲ့ရျခင္း ျဖစ္သည္ဟု သတင္း ရရွိသည္။

http://www.narinjara.com/detailsbur.asp?id=2600

Written by Lwin Aung Soe

July 7, 2010 at 4:03 am

အေၾကာက္တရားေတြ ေဘးဖယ္၊ မိမိတို႕လိုလားခ်က္ေတြကို ေတာင္းဆို

leave a comment »

နိရဥၥရာမွ အျပည့္အစံု ကူးယူ ေဖာ္ျပသည္။

အေၾကာက္တရားေတြ ေဘးဖယ္၊ မိမိတို႕လိုလားခ်က္ေတြကို ေတာင္းဆို

ဘုန္းစည္သူ
ဧျပီ၂၁ ရက္ေန႕ ညေန ၇ နာရီခြဲခန္႕မွာ စစ္ေတြ ကုန္တန္းရပ္ကြက္က အမ်ိဳးသမီး ၃၀ဝ ခန္႕ဟာ လမ္းေပၚကို ထြက္ျပီး လွ်ပ္စစ္မီးရရွိေရးအတြက္ ေတာင္းဆိုဆႏၵျပခဲ့ၾကပါတယ္။ ကုန္တန္းရပ္ကြက္မွာ လွ်ပ္စစ္မီးမရတာ ေလးလနီးပါးရွိေနျပီျဖစ္ေပမယ့္လည္း လစဥ္မီတာခနဲ႕ မီတာအိုးေစာင့္ေရွာက္ခကို သက္ဆိုင္ရာက ပံုမွန္ ေကာက္ခံတာကို မေက်နပ္ရာကေန ခုလို လမ္းေပၚထြက္ ဆႏၵျပခဲ့ၾကတာႁဖစ္ပါတယ္။

အမ်ိဳးသမီး ၇၀ ခန္႕ကစတင္ႁပီး ရပ္ကြက္ ရယကရံုးကို ခ်ီတက္ဆႏၵျပခဲ့ၾကသလို ကုန္တန္းရပ္ကြက္ကို မီးေပး ေဝေနတဲ့ စပါးခြံသံုးမီးစက္ေရွ႕ကို သြားေရာက္ပီးေတာ့လည္း ဆႏၵျပခဲ့ၾကပါတယ္။ ခုလို မီးရရွိေရးအတြက္ ဆႏၵျပတဲ့အေပၚ ရပ္ကြက္ေန တျခားအမ်ိဳးသမီးေတြကလည္း ေထာက္ခံပီး ဆႏၵျပရာမွာ ပူးေပါင္းပါဝင္လာတဲ့ အတြက္ အမ်ိဳးသမီး ၃၀ဝ ခန္႕ထိ ျဖစ္လာတယ္လို႕ဆိုပါတယ္။ တျခား ေဘးလူေတြနဲ႕ဆိုရင္ လူေပါင္း ၅၀ဝ နီးပါးျဖစ္လာျပီး ကုန္တန္းလမ္းတေလွ်ာက္ လူေတြျပည့္သြားတယ္လို႕ သိရပါတယ္။

အမ်ိဳးသမီးေတြက “ မီးရရွိေရး ဒို႕အေရး” စတဲ့ ေၾကြးေၾကာ္သံေတြကိုလည္း ေၾကြးေၾကာ္ဆႏၵျပခဲ့ၾကတယ္လို႕ လည္း သိရပါတယ္၊ ခုလို လွ်ပ္စစ္မီးရရွိေရးအတြက္ ဆႏၵျပေတာင္းဆိုတာကို အထက္အာဏာပိုင္ေတြ သိသြား တဲ့အတြက္ ဒကစမႉးကိုယ္တိုင္ တျခားျပည္နယ္အဆင့္ဆိုင္ရာ အရာရွိၾကီးေတြနဲ႕ ေရာက္လာပီး ဆႏၵျပပြဲကို ရပ္တန္႕ဖို႕ အမ်ိဳးသမီးေတြကို ေမတၱာရပ္ခံခဲ့ရတယ္လို႕ သိရပါတယ္။

အမ်ိဳးသမီးေတြက သူတို႕ ခုလိုဆႏၵျပရတာဟာ ႏိုင္ငံေရးနဲ႕မသက္ဆိုင္သလို အစိုးရကို ဆန္႕က်င္တာမဟုတ္ဘဲ မီးမရတဲ့အတြက္ မီးရရွိေရးကို ေတာင္းဆိုတာသာျဖစ္တယ္လို႕ ေျပာဆိုလိုက္တယ္လို႕သိရပါတယ္။ လွ်ပ္စစ္မီး သာ သူတို႕ရပ္ကြက္မွာ ရမယ္ဆိုရင္ သူတို႕အေနနဲ႕ ဆႏၵျပပြဲကို ခုခ်က္ခ်င္း ရပ္တန္႕ေပးမွာႁဖစ္တယ္လို႕ ေျပာ ဆိုခဲ့ပါတယ္။ အာဏာပိုင္ေတြဘက္ကလည္း ေနာက္တစ္ေန႕ကစျပီး လွ်ပ္စစ္မီးရရွိေစရပါ့မယ္လို႕ အာမခံတဲ့ အတြက္ အမ်ိဳးသမီးေတြဟာ ည ၁၀ နာရီခန္႕မွာ ဆႏၵျပတာကို ရပ္တန္႕လိုက္တယ္လို႕သိရပါတယ္။

ခုလို ေတာင္းဆိုတဲ့အတြက္ ေနာက္တစ္ေန႕မွာ ကုန္တန္းရပ္ကြက္ကို သက္ဆိုင္ရာက လွ်ပ္စစ္မီးေပးေဝခဲ့ တယ္လို႕သိရပါတယ္။ ခုလိုဆႏၵျပေတာင္းဆိုတဲ့အတြက္ အမ်ိဳးသမီးတစ္ၪီးတစ္ေယာက္ကိုလည္း သက္ဆိုင္ ရာက ဖမ္းဆီးတာေတြ မရွိခဲ့ပါဘူး။ ခုလို ဆႏၵျပေတာင္းဆိုတဲ့အတြက္ ကုန္တန္းရပ္ကြက္မွာ လွ်ပ္စစ္မီး ရရွိခဲ့တဲ့အေပၚ ကုန္တန္းရပ္ကြက္က အမ်ိဳးသမီးေတြအေနနဲ႕ ဂုဏ္ယူခဲ့ၾကတယ္လို႕သိရပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ အခု လွ်ပ္စစ္မီးရရွိေရးအတြက္ ဆႏၵျပမႈဟာ အစိုးရကိုဆန္႕က်င္တာမဟုတ္သလို ႏိုင္ငံေရးနဲ႕ လည္း ဆက္ႏြယ္ပတ္သက္တာ မဟုတ္တဲ့အတြက္ အာဏာပိုင္ေတြဘက္ကလည္း တစ္စံုတစ္ရာ အေရးယူ မႈမရွိဘဲ ကုန္တန္းရပ္ကြက္က အမ်ိဳးသမီးေတြေတာင္းဆိုမႈကို လိုက္ေလ်ာေပးလိုက္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ခုလို ဆႏၵျပေတာင္းဆိုမႈဟာ တျခားဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံေတြမွာဆိုရင္ အေသးအမႊားလုပ္ရပ္ ျဖစ္ေပမယ့္ ျမန္မာႏိုင္ငံလို စစ္အာဏာရွင္စနစ္နဲ႕ ဓါးမိုး အုပ္ခ်ဳပ္ေနတဲ့ႏိုင္ငံေတြမွာ တကယ့္ကို မလြယ္ကူတဲ့ လုပ္ရပ္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း မိမိတို႕ရဲ႕ နစ္နာခ်က္နဲ႕ လိုလားခ်က္ကို ခုလို လမ္းေပၚထြက္ေတာင္းဆိုမႈမလုပ္ရင္ ကုန္တန္းရပ္ကြက္အေနနဲ႕ လွ်ပ္စစ္မီးရရွိလာႏိုင္စရာအေၾကာင္းမရွိပါ။ ဒါေၾကာင့္ တခါတခါ ႁပည္သူေတြရဲ႕ နစ္နာခ်က္ေတြ လိုအပ္ခ်က္ေတြကို အေၾကာက္တရားေတြကို ေဘးဖယ္ပီး ႁပည္သူလူထုအေနနဲ႕ ေတာင္းဆို သြားဖို႕ လိုအပ္လွပါတယ္။

ေတာင္းဆိုတဲ့ေနရာမွာလည္း စည္းကမ္းရွိရွိနဲ႕ ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့ရည္မွန္းခ်က္ကို ရရွိေအာင္ ေဆာင္ရြက္သြားဖို႕ လိုအပ္လွပါတယ္။ ရခိုင္ႁပည္နယ္ စစ္ေတြျမိဳ႕မွာ လမ္းေတြသြားလာလို႕မရေအာင္ ပ်က္စီးေနတာေတြကို စစ္ေတြလူထုက လမ္းေပၚထြက္ ေတာင္းဆိုရင္ နအဖ စစ္အစိုးရအေနနဲ႕ ျပဳျပင္ေပးရမွာျဖစ္ပါတယ္။ အလားတူ စစ္ေတြမွာ ေရအခက္အခဲျဖစ္ေနတာတို႕၊ ေဆးခန္းေတြမွာ ေဆးမရွိျဖစ္ေနတာတို႕၊ လူေတြအေနနဲ႕ ခ်ဲထီ ေလာင္းကစားတဲ့အတြက္ ဘဝပ်က္ေနတာေၾကာင့္ ခ်ဲထီကို ပိတ္ပင္ေပးဖို႕ ေတာင္းဆိုၾကတယ္ဆိုရင္ နအဖ စစ္အစိုးရအေနနဲ႕ လူထုရဲ႕ေတာင္းဆိုမႈေတြကို အနည္းနဲ႕အမ်ား လိုက္ေလ်ာ့ေပးရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ခုလို ေဒသဆိုင္ရာ အာဏာပိုင္ေတြ လုပ္သမွ်ျငိမ္ခံေနမယ္။ ဘာမွမေျပာဆိုဘဲ ေနမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဘာအခြင့္ အေရးမွ ရမွာမဟုတ္သလို သက္ဆိုင္ရာ အစိုးရအရာရွိၾကီးေတြအေနနဲ႕လည္း လူထုေတြ ဘာကိုလိုလား ေနတယ္ဆိုတာကို သိမွာမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ တခါတခါ ကုန္တန္းရပ္ကြက္က အမ်ိဳးသမီးေတြလို မိမိတို႕ရဲ႕ နစ္နာခ်က္ လိုလားခ်က္ေတြကို လမ္းေပၚထြက္ျပီး ဆႏၵျပေတာင္းဆိုဖို႕ လိုအပ္လွပါတယ္။

လက္ရွိ ျမန္မာႏိုင္ငံကိုအုပ္ခၽဳပ္ေနတဲ့ နအဖ စစ္အစိုးရဟာ သူတို႕ကို တိုက္ရိုက္မထိခိုက္ရင္၊ သူတို႕ အာဏာ တည္ျမဲေရးကိုမထိပါးရင္ ခုလို ဆႏၵျပမႈေတြအေပၚမွာ ေရးၾကီးခြင္က်ယ္လုပ္ပီး ကိုင္တြယ္စရာအေၾကာင္း မရွိပါဘူး။ ႏိုင္ငံေရးနဲ႕ပတ္သက္ရင္ စစ္အစိုးရကို ျဖဳတ္ခ်ေရးအတြက္ ဆႏၵျပရင္ေတာ့ နအဖ စစ္အစိုးရက မလြဲမေသြ ဖမ္းဆီးအေရးယူမႈေတြ ျပဳလုပ္လာမွာျဖစ္ပါတယ္။

စစ္ေတြလူထုအပါအဝင္ တျခားနယ္က လူထုေတြအေနနဲ႕လည္း မတရားမႈေတြကို ေခါင္းငံု႕ခံမေနဘဲ မိမိတို႕ရဲ႕ လိုအပ္ခ်က္ေတြ နစ္နာခ်က္ေတြကို ႏိုင္ငံေရးပေယာဂကင္းစြာနဲ႕ စည္းစည္းလံုးလံုး ညီညီညြတ္ညြတ္နဲ႕ သက္ ဆိုင္ရာကို ေတာင္းဆိုဖို႕ လိုအပ္လွပါတယ္။

ေနရာတိုင္းမွာ အေၾကာက္တရားကသာ ၾကီးစိုးေနမယ္ဆိုရင္ မိမိတို႕ရဲ႕ ရသင့္ရထိုက္တဲ့အခြင့္အေရးေတြကို ဘယ္ေတာ့မွ ရရွိႏိုင္မွာမဟုတ္သလို မိမိတို႕ရဲ႕ နစ္နာခ်က္ေတြကိုလည္း ဘယ္သူကမွ သိရွိႏိုင္မွာမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ စစ္ေတြ ကုန္တန္းရပ္ကြက္က အမ်ိဳးသမီးေတြလို ရခိုင္လူထုအေနနဲ႕လည္း မိမိတို႕ရဲ႕ နစ္နာခ်က္ လိုအပ္ခ်က္ေတြကို အခါအခြင့္သင့္ရင္ လမ္းေပၚထြက္ပီး ေတာင္းဆိုသင့္ပါတယ္လို႕ တိုက္တြန္းလိုက္ပါရေစ။

http://www.narinjara.com/article/burmese%20article-1-6-4-2010.htm

Written by Lwin Aung Soe

July 7, 2010 at 3:59 am

Burma’s Nuclear Mystery

leave a comment »

A mysterious silence surrounds the Obama administration’s failure to disclose the extent of Burma’s nuclear threat as required under US law

Burma’s Nuclear Mystery

By Scott Johnson  Tuesday, July 6, 2010

Allegations of Burma’s nuclear ambitions hit the newswires on June 3rd with a report by a former U.N. nuclear expert claiming the military regime is seeking to develop an atomic bomb.

Commissioned by the Democratic Voice of Burma (DVB), the report clearly raised the stakes about this newest threat to international security and peace, which previously had been recognized only within intelligence circles and Burma’s pro-democracy movement. In response, US Senator Jim Webb even cancelled his planned trip to the Burmese capital where he was due to meet the generals in charge. Thus it’s clear the nuclear allegations are serious and yet there has long been a deafening silence about Burma’s nuclear ambitions.

In 2008 an Act of Congress was promulgated in the United States requiring the US State Department to disclose findings on Burma’s nuclear capabilities. The initial date for this mandatory annual disclosure was January 2009, and at this stage there should have been two such reports. To date, though, the Administration has been silent. The law in question is the Tom Lantos Block Burmese JADE (Junta’s Anti-Democratic Efforts) Act of 2008. Its intent is to promote human rights, and it includes sanctions and embargoes on such things as halting gemstone profits to Burma’s repressive dictatorship. The law also includes measures supporting democratic reforms and humanitarian needs for the people of Burma.

More specifically, however, in Section 10 of the Act there is a requirement that the State Department publicly report to Congress about Burma’ military programs and suppliers, including their “weapons of mass destruction and related materials, capabilities, and technology, including nuclear, chemical, or dual use capabilities.” This requirement extends to the ominous task of listing the countries that provide such aid to Burma and that such be reported by none other than the US Secretary of State.

Yet it’s as if the JADE Act never existed. All is silent from Secretary Clinton, President Obama, the State Department, Congress and most everyone else in Washington. Those concerned with US law and nuclear proliferation have seemingly gone into hibernation.

Well, not all however, there are some pro-democracy groups – “Dictator Watch” for one, that has been publishing evidence of Burma’s nuclear ambitions for years. Their latest move was in April 2010, months before the DVB report was released, when they filed a freedom of information act application (FOIA) to the US State Department. The application specifically demanded why Section 10 of the JADE Act is being ignored.

I spoke to Roland Watson, the director of Dictator Watch, about this action and he provided a chilling description of Burma’s nuclear ambition. He also congratulated the Democratic Voice of Burma for getting their report in the public eye, for he believes Burma’s nuclear proliferation has been ignored far too long. He believes international action is needed to curtail Burma’s plans as it poses a multiple threat to international security. The regime is not only trying to acquire nuclear weapons; there is good evidence that it is selling refined uranium (yellow cake) to North Korea and perhaps even Iran. Watson’s organisation has conducted extensive research on the Burma nuclear issue, and has accumulated intelligence from ten different sources. These include Burmese military defectors who were trained in Russia on nuclear and related military technologies. The key to unlock the mysterious silence on the JADE Act is intricately linked to Burma’s dealings with North Korea, Russia, China and Iran.

Watson states that the Burmese military rulers first expressed an interest in becoming a nuclear power in the 1960s but that things escalated in 2001 when the regime, then under the dubious name SLORC, “struck a deal with Russia to buy a reactor.” The Burmese regime, now called the State Peace and Development Council (SPDC), was due in 2010 to have already completed this reactor. Hard evidence of this is lacking, though, but the deal with Moscow has long been public and ever since the SPDC has been sending military officers to Russia for training. The SPDC refers to this training as their State Scholar Program and Watson reports they have “sent anywhere from 3000 to 5000 officers to Russia, where they’ve been studying sciences related to tunnelling, aviation, ships, missiles, and all sorts of military related technologies.” These studies include nuclear sciences.

Dictator Watch has had access to information from two defectors of the SPDC’s State Scholar Program who had exposure to the nuclear program. These defectors reported that the SPDC is pursuing uranium enrichment, and also that it has acquired equipment for “plutonium activation,” from North Korea. The two sources of fissionable material for an atomic weapon are highly enriched uranium, and plutonium that is produced as a reactor by-product. It appears that Burma is following both tracks towards developing a bomb.

Watson provided a summary of Burma’s nuclear evidence. “First, Burma has uranium deposits and they have long admitted it themselves.” The SPDC in fact published such on their own Ministry of Energy website, identifying numerous sites. He reiterated that not only have commercially viable uranium deposits been found and are being mined, but that they are “being milled into yellow cake and offered for sale on the black market to anybody willing to pay the price.” Indeed, Watson said “Dictator Watch has information about such sale attempts.”

The international customers for Burma’s yellow cake include North Korea and some intelligence sources suggest Iran as well. It is believed that the large quantity of yellow cake that Iran purchased from South Africa in the 1970s has run out. Iran’s enrichment program is substantial, and growing, and Tehran clearly needs to secure new uranium supplies.

Burma’s links to Iran and North Korea are extremely troubling, and it was in 2009 that a publicized incident occurred between the US Navy and a North Korean vessel – a known weapons carrier called the Kang Nam I. This North Korean ship was reportedly carrying advanced weaponry (possibly nuclear technology) destined for Burma and a US Destroyer was dispatched to interdict it. The Kang Nam I eventually turned back to North Korea with cargo intact. Watson reports, however, that the ship had already gone to Burma at least once, possibly two times previously and unloaded its cargo at Rangoon – at night. On one of those occasions the Kang Nam I continued on to Iran. In 2008 the United States through diplomatic requests to India also blocked a cargo flight from North Korea from flying to Iran after it stopped in Burma.

It is further believed that the interdicted Kang Nam I shipment from 2009 was successfully delivered to Rangoon port in April 2010.

Dictator Watch has evidence that North Korea has long been selling Burma an array of weaponry, including missiles and nuclear technology. The weapons include Scud missiles (short range ballistic missiles), and the SPDC is reportedly pointing them towards military bases in Thailand.

With all this nuclear and weapons skulduggery going on it’s a wonder why Burma hasn’t been brought before the United Nations Security Council. For Watson the threat is clear, “If you have uranium mining, milling and then bartering of yellow cake to North Korea and Iran you have a significant threat to international security and peace, including divergent rogue trafficking of yellow cake to terrorists.” However, China and Russia are permanent members of the Security Council and have historically protected the SPDC from international repercussions. On Beijing’s role Watson laments, “The Chinese are the godfathers of Kim Jong Ill and Than Shwe and on an issue as big as this they couldn’t work together if China didn’t say ok.”

One thing seems clear, the world does not need another rogue nuclear state, especially one with a human rights record as brutal as Burma’s. As for the long silence on Burma’s nuclear mystery, the DVB report and Senator Webb’s cancelled visit suggest it may be unravelling. The JADE Act has been ignored however, and thus only time will tell if Dictator Watch’s FOIA filing too will be brushed aside.

http://canadafreepress.com/index.php/article/25055

//
//

Written by Lwin Aung Soe

July 7, 2010 at 3:47 am