Save Burma

ျပည္သူေတြဆီမွာ လြတ္လပ္မႈနဲ႔ တန္းတူညီမွ်မႈ အရင္ဆံုး ရွိေနမွ ဒီမိုိကေရစီ စံႏႈန္းရွိတာ ျဖစ္ပါတယ္။

Archive for August 2010

မွီၿငမ္းစရာ ၂ဝ၁ဝ ေရြးေကာက္ပြဲ အခ်က္အလက္မ်ား (၁)

leave a comment »

ဤအခန္းက႑သည္ စစ္အာဏာရွင္ နအဖက စိတ္ႀကိဳက္ စီမံ က်င္းပမည့္ ေရြးေကာက္ပြဲႏွင့္ ပတ္သက္၍ မသမာမႈမ်ား၊ မတရားမႈမ်ားအား ေဖာ္ထုတ္ႏိုင္ေရးကို တနည္းနည္းျဖင့္ ပံ့ပိုးေပးရန္အတြက္ အခ်က္အလက္ပိုင္းဆိုင္ရာ ျဖစ္သည္။

From Myanmar Election 2010

Jump to: navigation, search
  • ေရြးေကာက္တင္ေျမွာက္သည့္ကိုယ္စားလွယ္စုစုေပါင္း – ၄၉၈
  1. ျပည္သူ႕လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ – ၃၃၀
  2. အမ်ဳိးသားလႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ – ၁၆၈
  • တပ္မေတာ္သားကိုယ္စားလွယ္(လႊတ္ေတာ္ႏွစ္ရပ္ေပါင္း) – ၁၁၀+၅၆ = ၁၆၆
  1. ျမန္မာ
  2. အဂၤလိပ္
  • ေရြးေကာက္ပြဲ ဥပေဒ/နည္းဥပေဒမ်ား
  1. ျပည္ေထာင္စုေရြးေကာက္ပြဲေကာ္မရွင္ဥပေဒ
  2. ႏိုင္ငံေရးပါတီမ်ားမွတ္ပုံတင္ျခင္းဥပေဒ
  3. ႏိုင္ငံေရးပါတီမ်ားမွတ္ပုံတင္ျခင္းနည္းဥပေဒ
  4. အမ်ဳိးသားလႊတ္ေတာ္ေရြးေကာက္ပြဲဥပေဒ
  5. အမ်ဳိးသားလႊတ္ေတာ္ေရြးေကာက္ပြဲနည္းဥပေဒ
  6. ျပည္သူ႕လႊတ္ေတာ္ေရြးေကာက္ပြဲဥပေဒ
  7. ျပည္သူ႕လႊတ္ေတာ္ေရြးေကာက္ပြဲနည္းဥပေဒ
  8. တိုင္းေဒသႀကီးလႊတ္ေတာ္(သို႕မဟုတ္)ျပည္နယ္လႊတ္ေတာ္ေရြးေကာက္ပြဲဥပေဒ
  9. တိုင္းေဒသႀကီးလႊတ္ေတာ္(သို႕မဟုတ္)ျပည္နယ္လႊတ္ေတာ္ေရြးေကာက္ပြဲနည္းဥပေဒ

Written by Lwin Aung Soe

August 24, 2010 at 3:44 pm

US backs inquiry into alleged Burma war crimes

leave a comment »

BBC

US backs inquiry into alleged Burma war crimes

By Kim Ghattas BBC News, Washington

18 August 2010 Last updated at 20:14 GMT

The US government says it will back the creation of an international commission to investigate alleged war crimes by Burma’s military junta.

The body could advance the cause of human rights in Burma by “addressing issues of accountability” for members of the regime, the White House said.

A senior US official told the BBC the move was still consistent with the US policy of engagement with Burma.

The US announced in 2009 that it would engage diplomatically with Burma.

In March, UN special rapporteur Tomas Ojea Quintana released a critical report referring to “systematic violation of human rights” for years in the country.

Continue reading the main story

Related stories

The Obama administration’s aim was to help put Burma on a path to reform, achieve credible elections as well as promote national reconciliation, including with the National League for Democracy, led by Aung San Suu Kyii.

But US Secretary of State Hillary Clinton says efforts have yielded no improvement in the situation inside the country, ahead of general elections scheduled for 7 November.

“Diplomatic engagement is not a reward – it is a tool designed to facilitate and encourage positive change,” a state department official told the BBC.

“We have been clear all along this did not preclude us from taking steps to increase pressure when warranted.”

Further sanctions

Continue reading the main story

“Start Quote

This is a clear message that the United States will not recognize their show-case election and will make them accountable for their horrible abuses against their own citizens”

End Quote Aung Din, executive director US Campaign for Burma

The commission of inquiry could be formed either through the UN Human Rights Council, through a UN General Assembly resolution or by UN Secretary General Ban Ki-moon, and could eventually lead to a war crimes prosecution.

The US official hinted that further sanctions on Burma were also possible.

“Our sanctions regime is dynamic, is constantly being assessed for efficacy, and is capable of being adjusted as warranted by conditions within Burma and the actions of the Burmese government,” he added.

The US move has been welcomed by human rights organisations like the US Campaign for Burma.

“This is the right and timely action by the Obama administration in response to the power-thirsty and brutal generals in [the Burmese capital] Nay Pyi Taw, who are expecting to delete their dirty crimes by putting a sham constitution into effect through a sham election,” said the group’s executive director, Aung Din.

“This is a clear message that the United States will not recognize their show-case election and will make them accountable for their horrible abuses against their own citizens.”

It is unclear what impact, if any, the commission will have on the leadership, particularly the ruling General Than Shwe.

But much of what drives policy towards Burma, including the decision to engage, is about influencing younger members of the junta, who may not be as deeply involved in any alleged war crimes.

http://www.bbc.co.uk/news/world-us-canada-11015596

Written by Lwin Aung Soe

August 23, 2010 at 2:27 am

Why a U.N. probe of Burma is a crucial step

leave a comment »

Why a U.N. probe of Burma is a crucial step

Friday, August 20, 2010; A22

THE EVIDENCE against Burma’s junta has been piling up for many years. Thousands upon thousands of girls and women raped as a tactic of war by the Burmese army; children press-ganged to serve as porters; 3,500 villages burned to the ground in recent years; millions of people forced from their homes — these are some of the crimes against humanity sponsored by the generals who rule their Southeast Asian nation of 50 million people.

Now, by deciding to support a United Nations commission of inquiry into these misdeeds, the Obama administration has acknowledged the weight of the evidence and has testified to the urgency of holding criminals accountable for their crimes. It is a major step forward. The U.N. special envoy for Burma (also known as Myanmar), Tom?s Ojea Quintana, has called for such an inquiry, citing the “the gross and systematic nature of human rights violations in Myanmar over a period of many years.” In Congress there is strong bipartisan backing for such an inquiry. Most important, Burmese human rights activists and dissidents both inside and outside the country have supported such an inquiry, sometimes at great personal risk.

Backing a U.N. commission does not supplant previous U.S. policy. It’s not a substitute for economic sanctions, which should be extended and targeted more precisely at the nation’s leaders. Nor does it replace the administration’s policy of engagement, which has yet to bear fruit but need not be discarded. Had Burmese leader Than Shwe responded more positively to administration outreach, investigation into his crimes would nonetheless have been appropriate. Conversely, an inquiry need not discourage the administration from reaching out in a pragmatic way.

What an inquiry can do, however, is signal to the younger officers around Than Shwe, 77, that their futures may be brighter if they do not hitch themselves to his policies of mass rape and ethnic cleansing (not to mention his deepening ties with North Korea). It can provide a ray of hope and moral support to the unimaginably brave fighters for democracy inside Burma, who will carry on their struggle with or without such encouragement. And it can signal to the most offensive dictators around the world that they cannot escape justice by selling off their nations’ timber and natural gas, or by scheduling (as has Than Shwe) fraudulent elections aimed at civilianizing their authoritarian regimes.

If its support of a commission of inquiry is to be more than a gesture, the Obama administration now must engage in hard-headed diplomacy. That means making clear to China, the European Union, Canada, India, U.N. Secretary General Ban Ki-moon and others that justice for Burma is a priority and not an afterthought. It will take work. But, as President Obama said when he accepted the Nobel Peace Prize, “When there is genocide in Darfur; systematic rape in Congo; or repression in Burma — there must be consequences. . . . And the closer we stand together, the less likely we will be faced with the choice between armed intervention and complicity in oppression.”

http://www.washingtonpost.com/wp-dyn/content/article/2010/08/19/AR2010081905723.html

Written by Lwin Aung Soe

August 23, 2010 at 2:22 am

The United Nations General Assembly & Burma

leave a comment »

This is grabbed from Burma Campaign UK on Facebook.

Burma Briefing No: 2

Comment, Briefing & Analysis From Burma Campaign UK

The United Nations General Assembly & Burma

Key points:

19 Resolutions on Burma by the General Assembly have been ignored by the dictatorship ruling the country.

Since 1992, 18 years ago, the General Assembly has been calling on the dictatorship in Burma to respect the Geneva Conventions, but it is still failing to do so.[1]

Language used in past General Assembly Resolution relates to 15 possible war crimes and crimes against humanity.

In 2002, 8 years ago, the General Assembly called for an independent international investigation into abuses of civilians.

Despite 17 calls for inquiries since 1997, the General Assembly has failed to exercise its power to establish its own inquiry into abuses, including possible war crimes and crimes against humanity.

On grounds of international law and justice, political reality, and morality, ‘elections’ due in Burma later this year should not be used as a reason not to, or to delay, the establishment of a UN Commission of Inquiry.

The 20th United Nations General Assembly resolution on Burma is an opportunity to build on and start to enforce previous resolutions. The General Assembly must take the next logical step and establish a Commission of Inquiry into war crimes and crimes against humanity in Burma.

Summary

United Nations General Assembly, made up of all members of the United Nations, has been adopting resolutions on the situation in Burma since 1991. In late 2010 it is expected to adopt its 20th Resolution on Burma.

The Resolutions, which are not binding under international law, have made many requests to the dictatorship ruling Burma, the overwhelming majority of which have been completely ignored. Indeed, the Resolutions themselves have frequently referred to the fact that previous resolutions have been ignored.

The nineteen Resolutions which the General Assembly have passed on Burma have expanded from a few paragraphs in 1991 to a few pages in 2009.[2] They now refer to a wide range of human rights abuses and other issues, which is a welcome step forward. However, they have not progressed in terms of responding in a practical way to the fact that the Resolutions are being ignored. Nor have they responded in a logical and responsible way to the increased seriousness of the abuses revealed by United Nations reports, and then referred to in the General Assembly Resolutions.

With regards to the continued refusal by the dictatorship to act on General Assembly Resolutions, the logical step for the Assembly, given the seriousness of the abuses, and failure of the dictatorship to act, would be referring the situation in Burma to the United Nations Security Council, which has binding powers, and calling on the Council to adopt a binding resolution enforcing General Assembly requests. The General Assembly resolutions regularly refer to Burma as causing problems for neighbouring countries and as meeting the general criteria as a non-traditional threat to the peace. Resolutions also refer to abuses which constitute possible war crimes and crimes against humanity, which the Security Council has a duty to act on. In addition, the Security Council, in placing Burma on its formal agenda, has already agreed the situation in Burma meets the criteria for its engagement.  For the General Assembly to call on the Security Council to act is a practical and sensible next step.

–   First reference by General Assembly to international law relating to war crimes: 1992

–   First reference by General Assembly to abuses that are now classified by the Rome Statute as possible crimes against humanity: 1992

The most serious failure of the General Assembly regarding Burma is in relation to international law, including war crimes and crimes against humanity.  The United Nations General Assembly has consistently referred to abuses which could qualify as war crimes and crimes against humanity. It has also repeatedly called on the dictatorship to abide by the Geneva Conventions. However, it has failed to use language such as war crimes – which is what breaches of the Geneva Conventions amount to, or crimes against humanity, which many of the other abuses it refers to amount to. The failure to use such language assists the dictatorship in avoiding the international action that its actions should entail.

The General Assembly has also frequently called for independent investigations into the serious human rights abuses taking place. The General Assembly has called for several different kinds of investigations, including investigations by the dictatorship, independent investigations, investigations in cooperation with the dictatorship but led by the United Nations Special Rapporteur, and even an independent international investigation.

Despite the fact that none of these investigations, which the General Assembly has now been calling for since 1997, have ever taken place, the General Assembly has failed to take the next logical step of establishing its own investigation, which it has the power to do.

In March 2010, the UN Special Rapporteur on Burma called for a UN Commission of Inquiry into war crimes and crimes against humanity in Burma. He stated that the abuses were: ‘a state policy that involves authorities in the executive, military and judiciary at all levels’. He further stated: ‘According to consistent reports, the possibility exists that some of these human rights violations may entail categories of crimes against humanity or war crimes under the terms of the Statute of the International Criminal Court.’ … ‘UN institutions may consider the possibility to establish a commission of inquiry with a specific fact finding mandate to address the question of international crimes.'[3]

As governments start to consult on the contents of the 20th General Assembly resolution on Burma, they should now ensure that the establishment of a UN Commission of Inquiry be part of the Resolution. Continuing to comment on abuses that may constitute war crimes and crimes against humanity, but failing to use language which describes them as such, and also failing to take action within the power of the General Assembly to investigate those abuses, can only add to the sense of impunity which the dictatorship enjoys. The General Assembly has itself repeatedly called for an end to this impunity.

The argument that the establishment of such an inquiry should not go ahead at the present time because of ‘elections’ due in Burma later this year is flawed legally, politically and morally.

Whether or not elections are taking place in Burma, the establishment of a Commission of Inquiry is related to international law and ending impunity in Burma. It is a question of international law and justice, and should not be a political decision.

Even if it were a decision to be made on a tactical political basis, which would go against accepted good legal practice anywhere in the world, the prospect of elections gives no hope for any significant change in terms of Burma’s political and human rights situation, and no government expects any immediate significant change.

None of the requests the General Assembly has made regarding making the dictatorship’s roadmap, elections and constitution fair and credible have been met. And the General Assembly in its 2009 resolution left no doubt on the matter, stating that the human rights situation in Burma is deteriorating, and will continue to do so unless international demands to the dictatorship, including investigations into abuses and an end to impunity, are met. They haven’t been. Nor can they be once elections have taken place.

Following elections, it becomes impossible for any investigation to take place in Burma, so the establishment of a UN Commission of Inquiry is the only way that war crimes committed by the dictatorship can be investigated, as the General Assembly has said must happen seventeen times since 1997.

The new constitution of Burma, which is due to come into force after the elections, has a clause granting anyone from the dictatorship and government immunity from prosecution for ‘…any act done in the execution of their respective duties.’

In direct defiance of repeated UN General Assembly resolutions for investigations and an end to impunity, Article 445 of the Constitution states:

‘All policy guidelines, laws, regulations, notifications and declarations of the State Law and Order Restoration Council and the State Peace and Development Council, or actions, rights and responsibilities of the State Law and Order Restoration Council and the State Peace and Development Council shall devolve to the Republic of the Union of Myanmar. No proceeding shall be instituted against the said councils or any member thereof or any member of the Government, in respect of any act done in the execution of their respective duties.’

If the repeated demands of the UN General Assembly regarding investigations and an end to impunity are ever to be realised, they will have to come from the General Assembly itself establishing a Commission of Inquiry.

When previous UN General Assembly resolutions on Burma are viewed in detail, it becomes clear that the establishment of a Commission of Inquiry by the General Assembly would not be the dramatic step it is perceived to be by some governments and observers.

A brief summary of United Nations General Assembly resolutions relating to possible war crimes and crimes against humanity

The 1991 General Assembly Resolution:

In its first Resolution in 1991 the General Assembly referred to ‘substantive available information indicating the grave human rights situation in Myanmar.’

The 1992 General Assembly Resolution:

In the second Resolution passed on 18th December 1992, almost 18 years ago, the General Assembly first called on the dictatorship to respect international law. Paragraph 10 of the Resolution: ‘Also calls upon the Government of Myanmar to respect fully the obligations under the Geneva Conventions of 12th August 1949, in particular the obligations under article 3 common to the conventions and to make use of such services as may be offered by impartial humanitarian bodies.’

Article 3 of the Geneva Conventions specifically refers to conflict not of an international nature, and includes treatment of non-combatants as well as those engaged in military actions.

The General Assembly detailed some of the abuses taking place; ‘…torture and arbitrary execution, continued detention of a large number of persons for political reasons, the existence of important restrictions on the exercise of fundamental freedoms and the imposition of oppressive measures directed in particular at ethnic and religious minorities.’ It also stated that; ‘the human rights situation in Myanmar has resulted in massive flows of refugees to neighbouring countries.’

In areas of conflict some of these abuses qualify as war crimes.

Arbitrary execution, if widespread and systematic, was later defined by the Rome Statute, which came into force in 2002 as a possible crime against humanity.

Persecution of an identifiable group of the basis of ethnicity or religion can also be a crime against humanity.

Torture can also qualify as a crime against humanity.

In summary, the 1992 General Assembly resolution in Burma made reference to two possible war crimes and four possible crimes against humanity.

The 1993 General Assembly Resolution:

In 1993 the General Assembly again described the abuses in its 1992 Resolution, but this time also included reference to ‘abuse of women’, ‘enforced disappearances’ and ‘forced labour’.

This brings to seven the number of possible abuses referred to by the General Assembly which could constitute crimes against humanity.

The 1994 General Assembly Resolution:

In 1994 the General Assembly again referred to the abuses which are now classified as possible crimes against humanity, and again called on the dictatorship to respect its obligations under the Geneva Conventions.

The General Assembly also expressed its concern about an attack the Burmese Army made on a refugee camp in Thailand in 1994. Such an attack could also be classified as a war crime.

The 1995 General Assembly Resolution:

In 1995 the General Assembly again referred to the abuses which are now classified as possible crimes against humanity, and again called on the dictatorship to respect its obligations under the Geneva Conventions. Specific reference was made to: ‘..the attacks by Myanmar Army soldiers on the Karens and Karennis during the past year, resulting in further refugee flows to a neighbouring country.’

The 1996 General Assembly Resolution:

In 1996 the General Assembly again referred to the abuses which are now classified as possible crimes against humanity. However, it went further than previous Resolutions in relations to calling on the dictatorship to respect its obligations under the Geneva Conventions. It called on the dictatorship to: ‘…halt the use of weapons against the civilian population, to protect all civilians, including children, women and persons belonging to ethnic or religious minorities, from violations of humanitarian law…’

Specifically using language regarding use of weapons against civilians amounts to describing a war crime under the Geneva Conventions.

The 1997 General Assembly Resolution:

In 1997 the General Assembly repeated the language on human rights abuses and the Geneva Convention in the previous year’s Resolution, but in addition referred to forced labour and abuse of children by government agents.

In this resolution for the first time the General Assembly called for an investigation into the abuses taking place, and end to impunity: ‘Also strongly urges the Government of Myanmar…to fulfil its obligation to end the impunity of perpetrators of human rights violations, including members of the military, and to investigate and prosecute alleged violations committed by government agents in all circumstances.’

The 1998 General Assembly Resolution:

In 1998 the General Assembly repeated the language on human rights abuses, abiding by the Geneva Conventions and on an investigation into abuses.  In addition, it referred to the International Labour Organisation Commission of Inquiry into forced labour, and how it: ‘indicates a widespread and systematic use of forced labour imposed by the military on the civilian population.’ For an abuse to qualify as a crime against humanity it has to be widespread and systematic. This is the first occasion the General Assembly used this language.

The 1999 General Assembly Resolution:

The 1999 General Assembly Resolution repeated the language of the 1998 Resolution with regards to abuses, international law and calls for an investigation.

The 2000 General Assembly Resolution:

The 2000 General Assembly Resolution repeated the language of the 1999 Resolution with regards to abuses, international law and calls for an investigation.

However, it went further in using stronger language, and referring to new abuses which could constitute possible war crimes and crimes against humanity.

Enforced displacement was referred to as systematic for the first time, which carries legal significance.

Trafficking was also referred to for the first time, which in certain circumstances could constitute a crime against humanity.

The use of child soldiers was also referred to, with the Resolution stating it: ‘Deplores the recruitment of children as soldiers, in particular children belonging to ethnic minorities, and strongly urges the government of Myanmar and all other parties to the hostilities in Myanmar to end the abuses of children as soldiers.’

The 2001 General Assembly Resolution:

The 2001 General Assembly Resolution generally repeated language in previous resolutions.

The 2002 General Assembly Resolution:

The 2002 General Assembly Resolution generally repeated language in previous resolutions.

However, it also called on the dictatorship to; ‘…ensure the provision of humanitarian assistance and to guarantee that it does reach the most vulnerable groups of the population.’ Blocking humanitarian assistance could qualify as a crime against humanity as an inhumane act intentionally causing great suffering, or serious injury to body or to mental or physical health.

By the time of the 2002 Resolution, passed on 18th December, the Rome Statute had come into force. By now in 12 separate Resolutions the General Assembly had either referred to or called for action on matters that could constitute nine possible crimes against humanity and five possible war crimes.

Under the Rome Statute these possible crimes cannot be investigated if they took place before July 2002. However, in this Resolution the General Assembly:

‘Expresses its grave concern at:

(a)  The ongoing (bold our emphasis) systematic violation of the human rights, including civil, political, economic, social and cultural rights, of the people of Myanmar

(b)  Extrajudicial killings; rapes and other forms of sexual violence carried out by the members of the armed forces; torture; renewed instances of political arrests and continuing detentions, including of prisoners who have served their sentences; forced relocation; destruction of livelihoods; forced labour; denial of freedom of assembly, association, expression and movement; discrimination on the basis of religious or ethnic background; wide disrespect for the rule of law and lack of independence of the judiciary; deeply unsatisfactory conditions of detention; systematic use of child soldiers; and violations of the right to an adequate standard of living, in particular food and medical care, and to education;’

Here, five months after the Rome Statute has come into force, the General Assembly describes ten possible crimes against humanity under the Rome Statute.

For the first time the General Assembly called on the dictatorship: ‘to facilitate and cooperate fully with an independent international investigation of charges of rape and other abuse of civilians carried out by members of the armed forces in Shan and other states.’

The 2003 General Assembly Resolution:

Again used similar language to previous Resolutions regarding abuses taking place, but additionally calls for an independent investigation with international cooperation into the Depayin incident. This incident was an attack by a pro-dictatorship political militia on a convoy that Aung San Suu Kyi was travelling in. Many of her supporters were beaten to death.

The 2004 General Assembly Resolution:

The 2004 General Assembly Resolution repeated previous language, but also described enforced displacement as ‘systematic’, language which has legal significance.

The 2005 General Assembly Resolution:

The 2005 General Assembly Resolution repeated previous language, including for investigations into abuses, but additionally specifically called on the dictatorship: ‘To ensure that government forces do not engage in food and land requisition or the destruction of villages.’ Additional language on unhindered delivery of humanitarian assistance was added which specifically referred to international law and international humanitarian law.

The 2006 General Assembly Resolution:

The 2006 General Assembly Resolution repeated previous language, but included new and stronger language, repeatedly describing abuses as systematic or widespread.  Attacks on villages in Karen State were specifically referred to.

In addition, language regarding impunity and investigations was expanded and strengthened:

(e) To end impunity, and to this end:

–  To investigate and bring to justice any perpetrators of human rights violations, including members of the military and other government agents in all circumstances;

– To facilitate a genuinely independent investigation of continuing reports of sexual violence, in particular against women belonging to ethnic nationalities, and other abuse of civilians carried out by members of the armed forces in Shan, Karen, Mon and other States;

– To facilitate a genuinely independent investigation into the attack perpetrated near Depayin on 30th May 2003;’

The 2007 General Assembly Resolution:

Similar language to previous Resolutions used again, and much stronger language on international law. The Resolution expressed grave concern at:

‘The major and repeated violations of international humanitarian law committed against civilians, as denounced by the International Committee of the Red Cross in June 2007;’

It also called on the dictatorship to: ‘Put an immediate end to the continuing recruitment and use if child soldiers, in violation of international law, by all parties, to intensify measures to ensure the protection of children in armed conflict…’

Specific reference to the targeting of civilians in military operations was also made:

To take urgent measures to put an end to the military operations targeting civilians in ethnic areas, and to the associated violations of human rights and humanitarian law….

The wording of the 2007 Resolution builds on and takes forward previous resolutions in relation to the dictatorship’s obligations under international law. Abuses are increasingly described in the context of international law, and specific reference is being made to that law being broken. The General Assembly is clearly moving closer to viewing the situation in Burma in the context of international law, including war crimes and crimes against humanity, even though it does not actually use those words.

The 2008 General Assembly Resolution:

The 2008 General Assembly Resolution again increased specific language relating to international law, calling on the dictatorship:

‘To take urgent measures to put an end to violations of international human rights and humanitarian law, including the targeting of civilian by military operations, rape and other forms of sexual violence persistently carried out by members of the armed forces, and the targeting of persons belonging to particular ethnic groups;’

Here for the first time the General Assembly specifically state that there are violations of international human rights law, and then goes on to list some of those violations.

Again the General Assembly calls for abuses to be investigated. This time the General Assembly calls on the dictatorship: ‘To allow a full, transparent effective impartial and independent investigation, primarily by the Special Rapporteur on the situation of human rights in Myanmar…’

The 2009 General Assembly Resolution:

The last Resolution on Burma from the General Assembly again repeated much from previous resolutions, describing abuses which could meet the criteria of war crimes and crimes against humanity, using language relating to these as systematic, and referring to international law.  The General Assembly also repeated its call for abuses to be investigated.

The Resolution also raised concerns about the new constitution of Burma which is due to come into force after the elections expected before the end of 2010:

‘Calls upon the Government of Myanmar to undertake a transparent and comprehensive review of compliance of the Constitution and all national legislation with international human rights law…’

The Resolution reaffirmed previous Resolutions and stated that the General Assembly was:

‘Deeply concerned that the urgent calls contained in the above mentioned resolutions, as well as statements of other United Nations bodies concerning the situation of human rights in Myanmar, have not been met, and emphasising that, without significant progress towards meetings these calls of the international community, the situation of human rights in Myanmar will continue to deteriorate.’

In its last Resolution on Burma:

The General Assembly is clearly stating that the human rights situation in Burma is deteriorating, and will continue to do so unless international demands are met.

The General Assembly also acknowledges that requests made in eighteen previous General Assembly resolutions have not been met.

The General Assembly continues to describe abuses which could constitute war crimes and crimes and against humanity, specifically using language on international law.

The General Assembly continues to call for independent investigations into abuses taking place. It also says the United Nations should have a role in investigations. By 2009 the General Assembly made a total of seventeen calls for various kinds of investigations.

In the context of this and 18 previous Resolutions, for the General Assembly to establish a Commission of Inquiry is not a major departure from previous positions. It is a comparatively small but logical next step based on previous resolutions.

It is also an essential next step if the credibility and relevance of the resolutions and General Assembly is to be maintained. For the General Assembly to continue to describe and condemn possible war crimes and crimes against humanity, to continue to state that international law is being broken, and continue to call for abuses to be investigated when it is capable of, and indeed has a duty, to establish an investigation itself, is an abrogation of responsibility, and reinforces the sense of impunity with which the dictatorship in Burma operates.

The 20th United Nations General Assembly Resolution on Burma is an opportunity to take the first step towards ending impunity in Burma and seeing the reductions in human rights abuses for which the Assembly has called in vain for 20 years.

………………..

[1] UNGA Resolution 47/144 Situation in Myanmar 17th December 1992, Progress report of the Special Rapporteur on the situation of human rights in Myanmar 10th March 2010: http://www2.ohchr.org/english/bodies/hrcouncil/docs/13session/A-HRC-13-48.pdf, and, Progress report of the Special Rapporteur on the situation of human rights in Myanmar 21st September 2006

[2] UNGA Resolutions can be accessed at: http://www.un.org/documents/resga.htm

[3] Progress report of the Special Rapporteur on the situation of human rights in Myanmar 10th March 2010: http://www2.ohchr.org/english/bodies/hrcouncil/docs/13session/A-HRC-13-48.pdf

Written by Lwin Aung Soe

August 18, 2010 at 2:34 pm

Burma Announces Date of Parliamentary Elections

leave a comment »

Voice of America

Burma Announces Date of Parliamentary Elections

The voting will be the first since 1990

VOA News13 August 2010

Burma’s military government says the country’s long-awaited elections will be held November 7.

The regime made the announcement Friday over state-controlled radio and television outlets.

The November elections will be the first in Burma since 1990, when the opposition National League for Democracy party won in a landslide.  The ruling junta refused to recognize the results.

The NLD refused to register for this year’s elections, because its leader, Aung San Suu Kyi, is effectively barred from participating in the elections.  The Nobel Peace laureate has been under house arrest for 15 of the last 21 years.

At least 40 political parties have registered for the elections, which critics have called a sham designed to keep the ruling military junta in power.  At least seven of the parties standing in the election are aligned with the regime.

The NLD was officially disbanded in May under the current laws, but a group of NLD members have formed a breakaway party to stand in the elections.

Some information for this report was provided by AP, AFP and Reuters

http://www1.voanews.com/english/news/Burma-Announces-Date-of-Parliamentary-Elections-100604244.html

//

Written by Lwin Aung Soe

August 13, 2010 at 8:01 am

Posted in Varieties in English

Tagged with , , , ,

မ်ဳိးခ်စ္ျမန္မာ ႏိုင္ငံႏွင့္ လူမ်ဳိးအေပၚ သစၥာေဖာက္ၿပီ

leave a comment »

မ်ဳိးခ်စ္ ေရးထားတဲ့ “မ်ဳိးခ်စ္ျမန္မာ ႏိုင္ငံႏွင့္ လူမ်ဳိးအေပၚ သစၥာေဖာက္ၿပီ” ဆိုတဲ့ ပို႔စ္ကို ဖတ္လိုက္ရပါေတာ့ ေရွာင္ရန္၊ ေဆာင္ရန္ ႏိုင္ငံေရး သင္ခန္းစာေကာင္းေတြ အမ်ားႀကီး သတိျပဳမိပါတယ္။ စာေကာင္းတပုဒ္အျဖစ္နဲ႔ “မွတ္သားစရာ” က႑မွာ ထားရွိၿပီး မူရင္း website ကို သြားဖို႔ အဆင္မေျပသူေတြအတြက္ ျပန္လည္ ေဖာ္ျပလိုက္ပါတယ္။

မ်ဳိးခ်စ္ျမန္မာ ႏိုင္ငံႏွင့္ လူမ်ဳိးအေပၚ သစၥာေဖာက္ၿပီ

မ်ဳိးခ်စ္

Source – http://myochitmyanmar.org/2008-07-25-07-31-58/2009-09-16-01-33-04/6055-2010-08-04-08-53-57

အခုတေလာ အင္တာနက္စာမ်က္ႏွာေတြ E-Mail ေတြထဲမွာ စစ္အစိုးရရဲ့ ဝါဒျဖန္႔ခ်ီေရး ျဖစ္တဲ့ “ အာ႐ုဏ္ဦး မွာ ပြင့္တဲ့ၾကာ “ ဆိုတဲ့ ႐ုပ္႐ွင္ဇတ္ကား နဲ႔ ပါတ္သက္ၿပီး ျပည္ပေရာက္ ႏိုင္ငံေရးအဖြဲ႕ေတြရဲ့ ေဝဖန္မႈ အျပစ္တင္မႈ ပုဂၢိဳလ္ေရးတိုက္ခိုက္မႈေတြကို အမ်ားအျပားေတြ႕ေနရပါတယ္။ အျပစ္တင္တဲ့သူေတြအားလံုး အဓိကထားၿပီး တိုက္ခိုက္ေနၾကတာကေတာ့ ဒီကားမွာပါဝင္ခဲ့တဲ့ သ႐ုပ္ေဆာင္ေတြကို ဆိုတာလဲ သတိထားမိလာပါတယ္။

ဒီ့အျပင္ ျပည္ပေရာက္ ႏိုင္ငံေရးသမားမ်ား ေပါင္းၿပီးေတာ့ ဒီကားမွာ ပါဝင္ခဲ့တဲ့ သ႐ုပ္ေဆာင္ေတြနဲ႔ ဒါ႐ိုက္တာ ထုတ္လုပ္သူ စတဲ့ ပါတ္သက္ရာပါတ္သက္ေၾကာင္း အားလံုးကို အေမရိကန္ သံအမတ္ဆီထိ စာေရးၿပီး American Visa ပိတ္ဆို႔ ဖို႔ နဲ႔ Sanction ထဲမွာ ထည့္သြင္းဖို႔ထိ ႀကိဳးပန္းအားထုတ္လာၾကတာကိုလဲ ေတြ႕ရပါတယ္။

ဒီအထိလဲ ကၽြန္ေတာ့္ ရင္ထဲကေျပာခ်င္ေနတာေတြကို ခ်ေျပာဖို႔ အခ်ိန္မ႐ိွတာရယ္ ေျပာရမွာ အားနာေနတာေတြရယ္ ေပါင္းၿပီး နႈတ္ဆိတ္ေနမိခဲ့ပါေသးတယ္ ဒါေပမယ့္ ဒီေန႔တျခားစာေတြပါ ထပ္ဖတ္မိလာတာရယ္ ဒီကားထဲမွာ ပါခဲ့ရတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမေတြ ကိုယ္စား စိတ္ထဲ ႐ႈပ္ပြလာလို႔ မတရားတာျမင္ရင္ မေနႏိုင္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ ေမြးရာပါ ဝါသနာအရ ေျပာစရာ႐ိွတာေတြကို ေျပာရပါေတာ့မယ္။

……

ကဲ …..

တိုင္းျပည္ကိုခ်စ္လွပါခ်ည္ရဲ့ ဆိုၿပီး မိုင္ေထာင္ခ်ီၿပီး အေဝးႀကီးကေန ေတာ္လွန္ေနတဲ့ ေတာ္လွန္ေရး သမားႀကီးတို႔ေရ

ေပၚလစီကား တစ္ကား႐ိုက္ျဖစ္တဲ့ အခါမွာ ဘယ္ကေန ဘယ္လို စၿပီး ဘာေတြ ဘယ္သူေတြ ဘာေၾကာင့္ ဘယ္လို ပါတ္သက္လာတယ္ ပါဝင္လာတယ္ဆိုတဲ့ ျဖစ္ပြားပံုအဆင့္ဆင့္ကို မိတ္ေဆြတို႔ ျပည္ပက ႏိုင္ငံေရးသမားႀကီးေတြ သိၾကပါရဲ့လား

မသိရင္ နားေထာင္ပါ ေျပာျပပါ့မယ္

အစိုးရက အေၾကာင္းတစ္ခုခုေၾကာင့္ ျပည္သူေတြကို စိတ္ဓါတ္ စစ္ဆင္ေရး လုပ္ခ်င္တဲ့အခါ သို႔ မဟုတ္ သိမ္းသြင္းခ်င္တဲ့ အခါတိုင္းမွာ လူထုဆီ အေပါက္ေရာက္ဆံုးျဖစ္တဲ့ ႐ုပ္႐ွင္ေလာကကို အၿမဲ အသံုးခ်ေလ့႐ိွပါတယ္ ဒီေတာ့ သူတို႔ လိုခ်င္တဲ့ အခ်က္ေတြ Plot ေတြကို အက်ဥ္းခ်ဳပ္အေနနဲ႔  ျပန္ၾကားေရးဝန္ႀကီးကို ေခၚၿပီး Project အေနနဲ႔ တာဝန္ေပးပါတယ္

ဒီေနရာမွာ ဟိုးတုန္းက မဆလ ေခတ္ထဲက ေန ခုထိ ဘာမွ မကြာျခားေပမယ့္ အာဏာကိုသံုးၿပီး အက်ပ္ကိုင္မႈကေတာ့ နအဖ လက္ထက္မွာ ပိုမိုျပင္းထန္တင္းက်ပ္ လာခဲ့ပါတယ္။

ျပန္ၾကားေရးဝန္ႀကီးကလဲ ႐ုပ္႐ွင္ အစည္းအ႐ံုးမွာ တာဝန္႐ိွသူေတြကေနတဆင့္ သူနဲ႔လဲ ပုလဲနံပသင့္တဲ့သူ ဒါမွ မဟုတ္ သူတို႔ကို အၿမဲ ဖားေနတဲ့သူ စစ္ အေတြ႔အႀကံဳ႐ိွသူ ဒါ႐ိုက္တာ တစ္ဦးဦး ကို ဆက္သြယ္ၿပီး တာဝန္ေပးပါတယ္

ဒီ Process မွာ သူတို႔ ေ႐ြးေနက်လူေတြကေတာ့ နဲနဲေလး ပါဘဲ ဦးတင္သန္းဦး ဦးျမသန္းစံ တို႔လို စစ္ဘက္နဲ႔ မကင္းရာ မကင္းေၾကာင္းေတြကို သူတို႔ ေ႐ြးခ်ယ္ေလ့႐ိွပါတယ္ အခါအားေလ်ာ္စြာလဲ သူတို႔ ကို လိုအပ္ခ်က္ တစ္ခုေၾကာင့္ ေငြရေပါက္ အႀကီး အက်ယ္ သို႔မဟုတ္ အခြင့္အေရး တစ္ခုခု ေတာင္းထားတဲ့ ဗိုက္နာေနတဲ့ ဒါ႐ိုက္တာ ကိုလဲ ေ႐ြးတတ္ပါတယ္။

ဒီေနရာမွာ တစ္ခု ေျပာစရာ႐ိွတာက အဲ့ဒိလို ကမ္းလွမ္းခံရတဲ့ ဒါ႐ိုက္တာဟာ သူတို႔ နဲ႔ အဆင္ေျပတဲ့လူဆိုရင္ေတာ့ သူတို႔ သိပ္ Push မလုပ္ပါဘူး ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ့ ဒါ႐ိုက္တာ က ပညာေပးသြားတဲ့ အေတြ႔အႀကံဳေတြကို သူတို႔ သေဘာေပါက္ထားပါတယ္

ဥပမာ

ဟယ္လီေကာ့ပတာ ၂ စီးေလာက္နဲ႔ Over The Sky Shot ေတြ အခ်ိန္ကုန္ခံၿပီး႐ိုက္တာမ်ိဳး၊ တစ္ရက္ထဲနဲ႔ ျပတ္ရမယ့္ Scene ကို ၃ ၄ ၅ ရက္ၾကာေအာင္ ဆြဲထားတာမ်ိဳး၊ ေစ်းအရမ္းႀကီးတဲ့ ေဟာ္တယ္ေတြ မွာ ေနထိုင္တည္းခိုခနဲ႔ အစားအေသာက္စားရိတ္ ေတြကို ပံုမွန္ထက္ ပိုမ်ားေအာင္ ႐ႈတင္မန္ေနဂ်ာနဲ႔ တမင္ လုပ္ပစ္လိုက္တာမ်ိဳးဆိုတာေတြ က ဘာမွ လဲ ေသခ်ာ သက္ေသျပလို႔မရဘဲ ေအာင့္သက္သက္နဲ႔ ခံလိုက္ရတာေတြ ျဖစ္ခဲ့ဖူးပါတယ္

ဒီေတာ့ တစ္ခါ မဆလေခတ္ တုန္းက သူတို႔က ပုတ္ျပတ္ေစ်းနဲ႔ ႐ိုက္ခိုင္းဖို႔ ႀကိဳးစား ၾကည့္ျပန္ေတာ့လဲ မေအာင္ျမင္ျပန္ပါဘူး

ဒါ႐ိုက္တာက ေငြနဲ႔ ျပန္မကလိရရင္ အခ်ိန္နဲ႔ ျပန္ကိုင္တုတ္လို႔ရပါတယ္ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ မႀကိဳက္လို႔ ဘာေၾကာင့္ ညာေၾကာင့္ ျပန္႐ိုက္ရမယ္ ဆိုတာကို ပိပိရိရိ နဲ႔ လုပ္လိုက္ရင္ သူတို႔ ပို စိတ္ညစ္ရပါတယ္

ဒါေတြေၾကာင့္ သူတို႔က ဒါ႐ိုက္တာ ပိုင္းမွာေတာ့ သူတို႔ကို ဖားတဲ့သူကိုဘဲ ခိုင္းခ်င္ပါတယ္

အဲ သ႐ုပ္ေဆာင္ပိုင္းမွာလဲ ထိုနည္းလည္းေကာင္းပါဘဲ သူတို႔ကို ျပန္မညစ္မယ့္ ဖားေနတဲ့လူေတြ သူတို႔ ႏိုင္စားလို႔ရတဲ့သူေတြကိုဘဲ သူတို႔ သံုးခ်င္ပါတယ္

ဒါေပမယ့္ ဒါ႐ိုက္တာ ပိုင္းမွာကေတာ့ အ႐ြယ္အရ လူႀကီးပိုင္းေတြက မ်ားတဲ့ အတြက္ ခုတေလာက်န္းမာေရး မေကာင္းလို႔ ဆရာဝန္က နားခိုင္းထားလို႔ အေမာေဖါက္ေဖါက္ေနလို႔ အဟြတ္ အဟြတ္ ဆိုၿပီး လွလွေလးျငင္းလိုက္မယ္ဆိုရင္ ျငင္းဖို႔က ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ့္ အဖိုး ဒါ႐ိုက္တာ ဦးႀကီးျမင့္ ဆိုရင္လဲ ျမန္မာ့အသံကေနလႊင့္ဖို႔ ရဲအဖြဲ႕ ႏွစ္ပါတ္လည္ေန႔အတြက္ ဆံုရပ္ကႏၱာရဝတီ ဆိုတဲ့ကား ေနာက္ဆံုး႐ိုက္ေပးၿပီးကထဲက အသက္ႀကီးလာတာ အေၾကာင္းျပၿပီး သူတို႔ ခိုင္းလာတိုင္း အသာေလး ၿငင္းခဲ့တာ ကြယ္လြန္သည္အထိပါဘဲ။

ဒီလိုမ်ိဳး ေနေနခဲ့ၾကတဲ့ၾကားထဲမွာေတာင္မွ ဒါ႐ိုက္တာ တစ္ခ်ိဳ႕ဆင္ေျခမေကာင္းဘဲ ျငင္းမိလို႔ ရိပ္မိသြားတဲ့အခါ သူတို႔ကို ေနာက္ ထပ္ကားေတြမွာ ဇတ္လမ္းခြင့္ျပဳခ်က္တင္တာကစၿပီး ျငင္းပစ္တာမ်ိဳး ဖလင္ေခတ္တုန္းက ဖလင္ပါ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ ခ်မေပးတာမ်ိဳး အဆိုးဆံုးက အဲ့ဒိဒါ႐ိုက္တာ ႐ိုက္တဲ့ကား ဘယ္ေလာက္ဘဲေကာင္းေကာင္း အကယ္ဒမီ ဆန္ကာတင္စာရင္းထဲမွာ မထည့္ရဘူး လို႔ တားျမစ္လိုက္တာမ်ိဳးေတြလုပ္တတ္ပါတယ္။

ကား႐ိုက္ၿပီးေတာ့လဲ ဆင္ဆာတင္တဲ့ အခါ တမင္တကာညစ္ၿပီး အေရးအႀကီးဆံုး အခန္းတစ္ခ်ိဳ႕ကို ဘာမွ မဆိုင္တဲ့ ကိစၥေတြ ဥပမာ မင္းသမီး လည္ပင္းဟိုက္တယ္၊ မင္းသားက ႏိုင္ငံျခားစာေတြပါတဲ့ တီ႐ွပ္ဝတ္ထားတယ္၊ Background နံရံေပၚက အ႐ုပ္က သ႐ုပ္ပ်က္တယ္၊ ဒီ Scene ထဲက အေနာက္မွာ တီးထားတဲ့ တီးလံုးက ျမန္မာသံစဥ္ကို အေနာက္တိုင္းတူရိယာ နဲ႔ တီးထားတယ္၊ ဘာညာေပါ့ဗ်ာ ( မွတ္ခ်က္။ ။ ဒါေတြ အထူးသျဖင့္ သားစိုး အသိဆံုးပါ ေမးၾကည့္ၾကပါ )

ဒါမ်ိဳးေတြ ကၽြန္ေတာ့္ မိတ္ေဆြ ႏိုင္ငံေရးသမားတို႔ ႀကံဳဖူးမွာလဲ မဟုတ္ပါဘူး။  ခံစားတတ္မယ္လည္း မထင္ပါဘူး

မိတ္ေဆြတို႔က တေန႔တေန႔ ေဝဖန္ေရးဆရာ တျဖစ္လဲ “ အဆိုးျမင္ ႏိုင္ငံေရးမူဝါဒ “ ကိုဘဲ က်င့္သံုးေနၾကတာကိုး

သ႐ုပ္ေဆာင္ပိုင္း မွာက်ေတာ့ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ဒါ႐ိုက္တာေတြ ထက္ အသက္ကလဲ ငယ္ေတာ့ က်န္းမာေရးနဲ႔ ဘယ္လိုမွ ဆင္ေျခေပးလို႔မရပါဘူး

ဗီဒီယိုေတြ က် တစ္လ ၃ ၄ ကား႐ိုက္ေနတဲ့ ေခတ္မွာ သူတို႔ကား႐ိုက္ဖို႔ တစ္ပါတ္ ေလာက္ကို က်ေတာ့ ျငင္းမယ္ဆိုရင္ လူမႈေရးအရလဲ ခက္သလို ကိုယ့္ကို ဒီတစ္ခါ ျငင္းထားမိလို႔ အမ်က္ေတာ္႐ွၿပီး ျပန္ေဆာ္မယ့္ အကြက္ေတြကိုပါ ေၾကာက္ရပါတယ္

သ႐ုပ္ေဆာင္ေတြ က်ေတာ့ သူတို႔ၿငိွဳးေတးထားတဲ့ သူနဲ႔ ႐ိုက္မယ္ ဆိုတာနဲ႔ ဇတ္လမ္းကေန စၿပီး ပိတ္တာလဲ ႐ိွသလို သူတို႔နဲ႔ တိုက္႐ိုက္ ၿငိလိုက္မိလို႔ ႐ုပ္႐ွင္ ႐ိုက္ကူးခြင့္ပါ ဘလိုင္းႀကီး အပိတ္ခံလိုက္ရတဲ့သူေတြ အမ်ားႀကီး ႐ိွပါတယ္

( တျခားမၾကည့္ပါနဲ႔ ဦးေမာင္ ( ကိုေက်ာ္သူ ) အသိဆံုးပါ )

ဒီေနရာမွာ မိတ္ေဆြတို႔ သိထားဖို႔ လိုတာတစ္ခုက အႏုပညာသမားတစ္ေယာက္ အဖို႔ အႏုပညာ နဲ႔ လုပ္စားခြင့္ကို ပိတ္ပင္ခံလိုက္ရတာဟာ ထမင္းအိုးကြဲတာ တစ္ခုတင္ မဟုတ္ပါဘူး ကိုယ့္ လက္ေတြ ေျခေတြ လွ်ာေတြကို ျဖတ္ပစ္ၿပီး မ်က္ေစ့ေတြ ထိုးအေဖါက္ခံလိုက္ရသလိုပါဘဲ ဒိထက္ဆိုးတဲ့ အျပစ္ေပးျခင္းခံရတာ မ႐ိွပါဘူး

နဂိုထဲက ပိုက္ဆံခ်မ္းသာလို႔ ဝင္ေငြ ရပ္တန္႔သြားတာက အေၾကာင္းမဟုတ္လဲ ကုိယ္ျမတ္ႏိုးတဲ့ အလုပ္ကို လုပ္ခြင့္မ႐ိွေတာ့တာဟာ ေငြနဲ႔လဲဝယ္ၿပီး အစားထိုးလို႔မရတဲ့ ဆံုး႐ံႈးမႈ တစ္ခုဆိုတာ အႏုပညာသမားတိုင္း တူညီစြာ နားလည္ထားၿပီးသားပါ။

ဒါကို သိတဲ့ အစိုးရကလဲ အႏုပညာသမားေတြရဲ့ Weak Point ကို အၿမဲ အညွာကိုင္ၿပီး ပညာေပးေလ့႐ိွပါတယ္

ဒီေတာ့ ဘယ္ ႐ုပ္႐ွင္ ၊ ဂီတ ၊ စာေပ ၊ သဘင္ အႏုပညာသမား မွ အစိုးရ နဲ႔ တိုက္႐ိုက္ မၿငိခ်င္ မၿငိရဲ ၾကပါဘူး

ဒါဟာ လူသားတစ္ေယာက္မွာ ျဖစ္သင့္တဲ့ လူသားပီသတဲ့ ေၾကာက္႐ြံ႕မႈ တစ္ခုအျပင္ အေျခအေနရဲ့ ဖန္တီးမႈအရ လိုအပ္စြာ ျဖစ္လာတဲ့ အႏုပညာသမားတစ္ေယာက္ရဲ့ စိုးရိမ္ပူပန္မႈ တစ္ခုျဖစ္ပါတယ္။

ေနာက္တစ္ခ်က္က ေပၚလစီကား ႐ိုက္ရတာကို သ႐ုပ္ေဆာင္ေတြ ကိုယ္တိုင္ကေရာ ေက်နပ္ေနၾကတယ္ ထင္ပါသလား။

နာမည္ႀကီးႀကီး မႀကီးႀကီး Actor ေတြတိုင္းဟာ လူထဲက လူေတြပါဘဲ လူေတြလိုဘဲ ေတြးၿပီး လူေတြလိုဘဲ ခံစားတတ္ၾကပါတယ္

ပထမတစ္ခ်က္က ဒီလိုကားေတြ႐ိုက္ရင္ ျပည္သူေတြ ပရိသတ္ေတြ ေဝဖန္ၾကမယ္ ပ်က္ရယ္ျပဳခံရမယ္ ဆိုတာနဲ႔႔႔ အခုလိုဘဲ ျပည္ပ ႏိုင္ငံေရးသမား သူရဲေကာင္းႀကီးေတြက ေလလံုး မိုးလံုး ေတြနဲ႔ ၂ ျပားမတန္ေအာင္ ႐ံႈ႕ခ်တာ ခံရမယ္ ဆိုတာ အင္တာနက္ ကို အားလံုး သံုးေနႏိုင္တဲ့ ေခတ္ႀကီးထဲမွာ သ႐ုပ္ေဆာင္ေတြ အားလံုး သိၿပီးသားပါ

ဒုတိယ တစ္ခ်က္က အစိုးရက မင္းသားမင္းသမီးေတြကို ပိုက္ဆံက်ေတာ့လဲ အျပင္မွာ ကား႐ိုက္တဲ့ေၾကးမ်ိဳးလဲ မေပးပါဘူး

သူတို႔႐ိုက္ခ်င္တဲ့ ရက္ ကို အတင္း ညိွခိုင္းၿပီဆို လက္ခံၿပီးသားတျခားကားေတြကို ျပန္ရက္ခ်ိန္းရပါတယ္

ဒီေတာ့ တစ္ခ်ို႕ကား႐ိုက္ေတြ ဆို လက္လႊတ္လိုက္ရတာမ်ိဳးေတြ ႐ိွပါတယ္

သ႐ုပ္ေဆာင္ခက်ေတာ့လဲ အစိုးရ က မုန္႔ဖိုးေလာက္ေတာင္ ေပးတာ မဟုတ္ပါဘူး အဲ့လို ေပးတာ မေက်နပ္လို႔လဲ ဘယ္သူမွ တိုးၿပီး မေတာင္းရဲပါဘူး။ ႐ိုက္ေပးဖို႔ေတာင္ မၿငင္းရဲတဲ့ဟာကိုး။ ဒီေတာ့ ေငြေရးေၾကးေရးအရ လဲ သ႐ုပ္ေဆာင္ေတြမွာ နစ္နာ စရာဘဲ ႐ိွပါတယ္

ဒါ့ေၾကာင့္ ေပၚလစီကားေတြ မွာ သ႐ုပ္ေဆာင္ေတြရဲ့ အမူအရာေတြကို ေသခ်ာ ေလ့လာၾကည့္ပါ

အၿမဲ ေပါ့ပ်က္ပ်က္ စိတ္မပါတပါ နဲ႔ ၿပီးစလြယ္ သ႐ုပ္ေဆာင္ထားၾကတာကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ အသိုင္းအဝိုင္းက လူအခ်င္းခ်င္း သိၾကပါတယ္။

ဒီေတာ့ ကိုယ့္အတြက္ စီးပြားေရး အရလဲ အက်ိဳးမ႐ိွ

အႏုပညာအရလဲ ဘယ္ေတာ့မွ မွတ္ေက်ာက္တင္ခံရမွာ မဟုတ္

ကံမေကာင္းရင္ လူပါ အမုန္းခံရမယ့္ ေပၚလစီကား ႐ိုက္တဲ့အလုပ္ကို စိတ္မွန္တဲ့ သ႐ုပ္ေဆာင္တိုင္း လံုးဝ မလုပ္ခ်င္ၾကပါဘူး။

ဒါေပမယ့္ ျငင္းလို႔ကလဲ မရေအာင္ By Force နဲ႔ အမိန္႔ေပးသလို ခိုင္းလာတဲ့ကိစၥျဖစ္ေနတာရယ္

ျငင္းလိုက္မိလို႔ ျဖစ္လာႏိုင္တဲ့ အက်ိဳးဆက္ေတြက ကိုယ့္ ဘဝတစ္ခုလံုး ထိခိုက္သြားႏိုင္တဲ့အခါ မလုပ္ခ်င္တဲ့ အလုပ္ကို ေအာင့္အည္းၿပီး ျမန္ျမန္ၿပီး ၿပီးတာဘဲ ဆိုၿပီး လုပ္ေပးလိုက္ၾကရတာပါဘဲ။

ကၽြန္ေတာ္ခုေျပာေနတာက သ႐ုပ္ေဆာင္အမ်ားစုရဲ့ ျဖစ္ေလ့ျဖစ္ထ႐ိွတဲ့ အျဖစ္အပ်က္မွန္ေတြပါ

ဒါေပမယ့္ ေပါ့ေလ သ႐ုပ္ေဆာင္တိုင္းက တစ္စိတ္ထဲ တစ္ဝမ္းထဲ ေတာ့မဟုတ္ပါဘူး

စုန္းျပဴးဆိုတာ အလႊာမ်ိဳးစံုမွာ ႐ိွပါတယ္

ဘယ္ေတာ့မဆို အေျခအေန ကိုၾကည့္ၿပီး သာတဲ့ဘက္ေျပးကပ္တတ္တဲ့ ဆိတ္ဟိုဒင္း လို သာယာစား တဲ့ လူေတြလဲ မ႐ိွဘူး မဟုတ္ဘူး ႐ိွပါတယ္

အဲ့ဒါေတြကလဲ အေၾကာက္လြန္တာရယ္ ဆင္းရဲငတ္မြတ္မႈရယ္ ၂ ခုေၾကာင့္ ျဖစ္လာရတဲ့ ညံ့ဖ်င္းတဲ့ အမူအက်င့္ေတြပါ

ဒီလို စာရိတၱ ယိုယြင္းမႈေတြ အစိုးရဝန္ထမ္းေတြ မွာလဲ လူတိုင္းေလာက္ နီးနီး ျဖစ္ေနၾကရတာ ဘယ္သူ႔ေၾကာင့္ ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ ထပ္႐ွင္း မျပေတာ့ပါဘူး။

ဘယ္လိုဘဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဒီလို သာယာစား ေတြ ေဖၚလံဖား အႏုပညာ မ်က္ႏွာဖံုးစြပ္ၿပီး ႐ိုက္စားလုပ္တဲ့သူေတြ လက္တစ္ဆုပ္စာကို တိုက္ခိုက္ခ်င္တာနဲ႔ လႊဲေ႐ွာင္လို႔မရတဲ့ က်န္တဲ့ လူေတြအားလံုးကိုပါ ဝါးလံုးမစင္သုတ္ၿပီး ရမ္းတာကေတာ့ ပညာမဲ့တဲ့ တစ္ဖက္သတ္က်လြန္းတဲ့ အယူအဆတစ္ခုပါဘဲ

ပိုဆိုးတာက ဒီလိုေဝဖန္ေနတဲ့ သူေတြကိုၾကည့္လိုက္ျပန္ေတာ့လဲ ျပည္တြင္းမွာေနထိုင္ရင္း အစိုးရရဲ့ ဓါးသြားေအာက္မွာ အသက္ေအာင့္ၿပီးေလွ်ာက္လွမ္းေနရတဲ့ သူေတြ တစ္ေယာက္မွမ႐ိွပါဘူး

ျပည္ပမွာ တိုင္းတပါးက ႏိုင္ငံေရးေၾကာင့္ေပးထားတဲ့ အခြင့္အေရးမွန္သမွ် ရယူထားၿပီးသား ၊

ျမန္မာျပည္ အစိုးရရဲ့ လက္လွမ္းမမွီတဲ့ Remote Country ေတြမွာ ေနထိုင္ေနတဲ့သူေတြခ်ည္းပါဘဲ

ဒီေတာ့ အဲ့ဒိလိုလူေတြ ထထေအာ္တိုင္း ကၽြန္ေတာ္မႀကိဳက္တာ တစ္ခုက သူတို႔ကိုယ္တိုင္လဲ ဒီအစိုးရကိုေၾကာက္လို႔ တျခားႏိုင္ငံေတြမွာေတာင္ အေဝးႀကီးလာေနေနၿပီးေတာ့ ျပည္တြင္းက အႏုပညာသမားေတြလို အစိုးရနဲ႔ ပဝါတစ္ကမ္း လက္တစ္လွမ္းကေန အရိပ္ၾကည့္ကေနရတဲ့ သူေတြကို ထစ္ခဏဲ႐ိွ သတၱိမ႐ိွသူေတြ ျပည္သူကိုသစၥာေဖါက္သူေတြ ၈ ေလးလံုး ကိုသစၥာေဖါက္သူေတြ ဆိုၿပီး အမည္စံုတပ္ေနတာ လံုးဝ မွားယြင္းေနပါတယ္။

ေနာက္ေက်ာကို ဓါးနဲ႔ေထာက္ၿပီးဓါးစာခံ အလုပ္ခံေနရတဲ့သူ တစ္ေယာက္ကို စစ္ေျမျပင္မွာေတာင္ ပစ္ခြင့္မ႐ိွပါဘူး

ကၽြန္ေတာ္တို႔ အႏုပညာသမားေတြကိုလဲ ဒီလိုဘဲ အာဏာ ဆိုတဲ့ဓါးနဲ႔ေထာက္ၿပီး
ဓါးစာခံခိုင္းေနတာ သိရက္နဲ႔ ပစ္လိုက္တဲ့ စြဲခ်က္ျမွားေတြမွာ မိတ္ေဆြတို႔ရဲ့ တယူသန္ဆန္တဲ့ အတၱရဲ့အဆိပ္ေတြ စြန္းထင္းေနပါတယ္

အဲ့ဒိလုပ္ရပ္က ဘာနဲ႔တူသလဲ ဆိုေတာ့ မ်က္ေစ့ေ႐ွ႕မွာ လူတစ္ေယာက္ ေရနစ္ေနတာကို လူေတြဝိုင္းၿပီး ၾကည့္ေနတဲ့အထဲက လူတစ္ေယာက္က က်န္တဲ့ သူေတြကို

“ ဆင္းကယ္ၾကပါေတာ့လား ခင္ဗ်ားတို႔ လူစိတ္မ႐ိွဘူးလား ဒီလိုဘဲ ၾကည့္ေနၾကေတာ့မွာလား “ ဆိုၿပီး

သူကိုယ္တိုင္ၾကေတာ့ ဆင္းမဆယ္ဘဲနဲ႔ ရပ္ၾကည့္ေနသူအခ်င္းခ်င္းျပန္ၿပီး အျပစ္တင္ေဝဖန္ေနတာနဲ႔ တူေနပါတယ္ ဒါဟာ တကယ္တမ္းဆို ႐ွက္ဖို႔ေကာင္းပါတယ္

ကၽြန္ေတာ္ ငတံုးပါ ႏိုင္ငံေရးလဲ နားမလည္ပါဘူး

ကၽြန္ေတာ္ ငေၾကာက္ပါ စစ္လဲ မတိုက္ရဲပါဘူး အေသလဲ မခံရဲ အသားလဲ အနာမခံရဲ ေထာင္က်လဲ မခံရဲပါဘူး

သတၱိလဲမ႐ိွပါဘူး ရန္ျဖစ္ရမွာလဲေၾကာက္ပါတယ္ ေသြးျမင္ေတာင္ေခါင္းမူးပါတယ္

ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ မေၾကာက္တာ ေတြလဲ႐ိွပါတယ္

အမွန္တရားကိုရင္ဆိုင္ဖို႔

အမွန္တရားဘက္က ေ႐ွ႔ေနလိုက္ဖို႔

အႏုပညာေလာကကို ကာကြယ္ဖို႔ ေတြေပါ့

အႏုပညာသမားေတြကို ကာကြယ္ဖို႔ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္တုန္းကမွ မေၾကာက္ခဲ့ပါဘူး

ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ခုျပန္ေတြးမိလာပါတယ္

ေတာခို ေက်ာင္းသား ၊ ၈၈ ေက်ာင္းသား ၊ ေတာ္လွန္ေရးသမားဆိုတဲ့ လူေတြ အေၾကာင္း ေပါ့

ကၽြန္ေတာ္ နားလည္ထားတဲ့ ေတာ္လွန္ေရးသမား ႏိုင္ငံေရးသမား စစ္စစ္ဆိုတာ ေနရာ (၂) ခုထဲမွာဘဲ ႐ိွပါတယ္

ပထမ တစ္မ်ိဳးက ျမန္မာျပည္က ေထာင္ေတြထဲမွာပါ

ကိုသူရ တို႔ ကိုမင္းကိုႏိုင္ …… တို႔လို ေထာင္ဆိုတာ ဂ်ိဳနဲ႔လားေဟ့ဆိုတဲ့ ရဲရဲေတာက္ အာဂလူေတြပါ

ဒုတိယ တစ္မ်ိဳးက ျမန္မာျပည္နယ္စပ္က ေတာအုပ္ေတြထဲမွာ

အစာေရစာ ငတ္တစ္လွည့္ ျပတ္တစ္လွည့္ နဲ႔ ေျချပတ္ ေပါင္ျပတ္ ဘဝနဲ႔ ငွက္ဖ်ား ဆိုတာ ဂ်ိဳနဲ႔လားေဟ့ ဆိုၿပီး ငါမေသေသးသ၍ တိုင္းျပည္မွာ လူ႔အခြင့္အေရး မရေသးသ၍ ဒီ အစိုးရကို ဦးမညြတ္ဘူး ဆိုတဲ့ စိတ္နဲ႔ လက္နက္ ကိုင္ေတာ္လွန္ေနတဲ့ သူေတြပါ

အဲ့ဒိ လူေတြ ႏွစ္မ်ိဳးလံုးကို ကၽြန္ေတာ္ အရမ္းေလးစားပါတယ္ ဆိုတာ ရင္ထဲက လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ ေျပာပါရေစ

အဲ က်န္တဲ့ တျခားႏိုင္ငံေတြမွာ ေရာက္ေနတဲ့ ေတာ္လွန္ေရးသမားပါ ဆိုတဲ့ သူေတြ အားလံုးဟာ တနည္းနည္းနဲ႔ေတာ့ ဒီ ဒုကၡ ႏွစ္ခုလံုးကို မခံႏိုင္လို႔ မခံရဲလို႔ ကိုယ္လြတ္႐ံုးထြက္ခဲ့တဲ့သူေတြခ်ည္းပါဘဲ

ပိုၿပီး႐ွင္းေအာင္ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ၈၈ တုန္းက ေတာခိုခဲ့တဲ့သူေတြထဲက တစ္ခ်ိဳ႕ဟာ ႏိုင္ငံေရးတကယ္ လုပ္ခဲ့တဲ့သူေတြ အနစ္နာခံခဲ့တဲ့ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားေတြ မဟုတ္ပါဘူး

လူငယ္ေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာလဲ သူတို႔ ေမြးဖြားလာကထဲက ပါတ္ဝန္းက်င္ မိဘေဆြမ်ိဳး အသိုင္းအဝိုင္းမွာ ဘဝရဲ့ အေမာနဲ႔ က်ပ္တည္းမႈ မၾကည္ျဖဴမႈ ျငဴစူမႈေတြ ေလာကဓံ ရဲ့ ႐ိုက္ခတ္မႈေတြ ေတြၾကား မွာ အလူးအလဲ ပင့္သက္႐ိႈက္ခဲ့ရတဲ့သူေတြ ျဖစ္ခဲ့ရေတာ့ အဲ့ဒိတုန္းက ၈၈ အေရးအခင္းကို ခုတုန္းလုပ္ၿပီး ႏိုင္ငံေရး ခိုလႈံခြင့္ ရရင္ ႏိုင္ငံျခားကို ပိုက္ ဆံ မကုန္ဘဲ သြားလို႔ရမယ္ ဆိုၿပီး ေတာခိုတယ္ဆိုတာကို ယၾတာေခ်သလို လုပ္ခဲ့တဲ့သူေတြ မနည္းဘူးဆိုတာ အဲ့ဒိတုန္းက လူေတြ အားလံုး ကၽြန္ေတာ့္ကိုေျပာျပဖူးပါတယ္ ကၽြန္ေတာ္ေျပာေနတာ ေတာခိုခဲ့တဲ့ေက်ာင္းသားေတြထဲက ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ျပန္ေျပာျပခဲ့တဲ့ စကားေတြပါ။

အဲ့ဒိလို တိုင္းျပည္ကေန အစိုးရလက္ေအာက္က ရတဲ့နည္းနဲ႔ ႐ုန္းထြက္ခဲ့တဲ့သူေတြကိုလဲ ကၽြန္ေတာ္က အျပစ္တင္ေနတာ မဟုတ္ပါဘူး

ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ့ အဲ့ဒိထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္မပါခဲ့ဘူး အဲ့ဒိလိုေတာ့ ၈၈ ကို ခုတံုး မလုပ္ခဲ့ဘူး ဆိုေပမယ့္

အစိုးရ ကိုေၾကာက္လို႔ ေထာင္ထဲမွာ ျပန္ေနရမွာေၾကာက္လို႔ အေမရိကားကို Passport နဲ႔ Visa နဲ႔ လူလိုသူလို ေရာက္လာခဲ့ရတဲ့အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ လဲ Coward ( သူရဲေဘာ နည္းတဲ့ ေကာင္ ) တစ္ေကာင္ဆိုတာ ဝန္ခံပါတယ္။

ဒီေတာ့ ခု ျဖစ္ေနတဲ့ ကိစၥမွာ ႏိုင္ငံေရးသမားဆိုတဲ့သူေတြ အသံေကာင္းဟစ္ေနတဲ့ ပံုစံက

“ က်ဳပ္တို႔ကေတာ့ ေထာင္ထဲမေနရဲလို႔ အစိုးရကို ေၾကာက္လို႔ ျပည္ပမွာ တရားဝင္ ခိုလႈံခြင့္ေတာင္းၿပီး ေနေနတာ

က်ဳပ္တို႔မွာ အစိုးရကို ေၾကာက္ပိုင္္ခြင့္႐ိွတယ္

ခင္ဗ်ား တို႔ကေတာ့ အစိုးရနဲ႔ တေျမထဲ ေနေနရေပမယ့္ ခင္ဗ်ားတို႔ မွာ ေၾကာက္ခြင့္မ႐ိွဘူး

အစိုးရ ခိုင္းတာကို ျငင္းရဲရမယ္ ဖီဆန္ရဲရမယ္ ေတာ္လွန္ရဲရမယ္ ေထာင္ခ်လဲ ခံရဲရမယ္ ဘဝပ်က္တာလဲ ခံရဲရမယ္

ဒီလိုမွ မလုပ္ရင္ေတာ့ ခင္ဗ်ားတို႔အားလံုးဟာ အစိုးရကိုေထာက္ခံတဲ့ သူေတြ

ထမင္း႐ွင္ ျပည္သူေတြကို သစၥာေဖါက္တဲ့ အႏုပညာသမားေတြ သတၱိမ႐ိွတဲ့ သူေတြ “ လို႔ ေျပာေနသလိုပါဘဲ။

ဒါဟာ ဘယ္လိုမွ လက္ခံႏိုင္စရာမ႐ိွတဲ့ တစ္ဖက္သတ္ဆန္လြန္းတဲ့ စြပ္စြဲခ်က္တစ္ခုပါဘဲ

ကၽြန္ေတာ္ေျပာတာ လိုသလား ပိုသလား ေသခ်ာစဥ္းစားၾကည့္ၾကပါ။

ဒီ ႏိုင္ငံေရးသမားဆိုတဲ့ သူေတြဟာ ကိုယ့္အခ်င္းခ်င္းလဲ တည့္ေအာင္မေပါင္းႏိုင္ၾကဘူး အခ်င္းခ်င္း လွည့္ပါတ္ ခြပ္ေနၾကတယ္ လစ္တာနဲ႔ သူမ်ားေနာက္ေက်ာကို ဓါးနဲ႔ ထိုးေနၾကတယ္။

ဒါေပမယ့္ ႏိုင္ငံေရး သမား မဟုတ္တဲ့သူတစ္ေယာက္ေယာက္က ႏိုင္ငံေရးသမား တစ္ေယာက္ေယာက္ကို အမွန္အတိုင္း နဲနဲေလးေဝဖန္မိလိုက္တာနဲ႔ က်ီးကန္းေတြလို ဝိုင္းအာ ဝိုင္းဆိတ္ၾကတယ္။

ဒါဟာ ျဖစ္သင့္တဲ့ နည္းလမ္းက်တဲ့ ပံုမွန္တဲ့ စည္းလံုးညီညြတ္မႈ မဟုတ္ပါဘူး

ေနာက္ၿပီး တစ္စံုတစ္ေယာက္နဲ႔ ႏိုင္ငံေရးျဖစ္ေစ လူမႈေရးျဖစ္ေစ သေဘာထားကြဲလြဲတဲ့ အခါတိုင္း

“ ငါ နဲ႔ မတူ ငါ့ ရန္သူ “ ဆိုတဲ့ မတရားတဲ့ မူႀကီး ကို လက္ကိုင္က်င့္သံုးေနၾကတယ္

သူ႔အျမင္ ကိုယ့္ အျမင္ ဆိုတာမ်ိဳး ႏွစ္ဖက္မွ် ေတြးေပးတဲ့စိတ္

ကိုယ္ခ်င္းစာေပးတဲ့ ရင့္က်က္တဲ့ ပညာ႐ိွ စိတ္မ်ိဳး မေမြးႏိုင္ၾကဘူး။

အဆိုးဆံုး တစ္ခုကေတာ့ ျပည္တြင္းမွာ ျပည္သူေတြတကယ္တမ္းျပႆနာ ၾကံဳလာၿပီဆိုရင္ ႏိုင္ငံေရးသမားမ်ား အားလံုး တက္ညီလက္ညီနဲ႔ အစိုးရကို အျပစ္တင္တဲ့ Statement ေတြ တစ္ခုၿပီးတစ္ခု တစ္ဖြဲ႕ၿပီးတစ္ဖြဲ႕ မေမာႏိုင္မပန္းႏိုင္ လွိမ့္လွိမ့္ၿပီးထုတ္ယံု အသံေကာင္းဟစ္ယံုကလြဲၿပီး တစ္ကယ္တမ္းက်ေတာ့ သူတို႔ကိုယ္တိုင္လဲ ျပည္သူေတြကို လက္ေတြ႕က်က် ဘာအကူအညီမွ ေပးႏိုင္တာလဲ မဟုတ္ဘူး။

တကယ္တမ္း လိုအပ္လာေတာ့ ျပည္သူေတြ ဒုကၡ ကို ျပည္သူေတြ နဲ႔ ႏိုင္ငံေရးသမား မဟုတ္တဲ့ သူေတြကဘဲ လက္ေတြ႔ ဝိုင္းဝန္းေျဖ႐ွင္းသြားရတာခ်ည္းပါဘဲ။

နာဂစ္ မုန္တိုင္းတိုက္တုန္းကလဲ ဒီလိုပါဘဲ…

ေလာေလာလတ္လတ္ျဖစ္သြားတဲ့ ေရျပတ္လပ္မႈတုန္းကလဲ ဒီတိုင္းပါဘဲ…

မယံုရင္ အဲ့ဒိ 2007 နဲ႔ 2010 ျပကၠဒိန္ေတြရဲ့ ေန႔စြဲ အလိုက္ အင္တာနက္မွာ ျပန္႐ွာဖတ္ၾကည့္ပါ

ႏိုင္ငံေရးသမားေတြ အႀကိမ္ႀကိမ္ထုတ္ထားတဲ့ Statement ေတြ ေဖါေဖါသီသီႀကီးေတြ႔ပါလိမ့္မယ္။

ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒိလူေတြ လွဴထားတဲ့ အလွဴခံျဖတ္ပိုင္းဆိုတာမ်ိဳးေတာ့ တစ္႐ြက္တေလ ေတြ႕ရင္ေတာင္ ကံေကာင္းတယ္ မွတ္ပါ။

ဒါဟာ ႏိုင္ငံေရးသမား ဆိုတဲ့သူေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ အေျပာမ်ားၿပီး အလုပ္နည္းေနတယ္ဆိုတာကို သက္ေသျပေနပါတယ္။

အဆိုးဆံုး Attitude တစ္ခုကေတာ့ သူတို႔ ေတာင္းဆိုတာကို ဘယ္ေလာက္ဘဲ ျဖည့္ဆည္းေပးခဲ့ ေပးခဲ့ တစ္ခါေလး အေၾကာင္းတစ္စံုတစ္ရာေၾကာင့္ မလိုက္ေလ်ာလိုက္မိတာနဲ႔ ခ်က္ျခင္းကို “ ျပည္သူ တိုင္းျပည္ အမ်ိဳးသားေရး “ ဆိုတာမ်ိဳး စကားလံုးအႀကီးႀကီးေတြနဲ႔ ရန္သူႀကီးေတြလို ထၿပီး ရန္လုပ္တတ္ၾကတယ္။

ဒီလိုလုပ္တာေတြက မ်ားလြန္းလာေတာ့ ေတာ္ယံုလူေတြကလဲ ႏိုင္ငံေရးသမားဆိုရင္ ေဝးေဝးကေ႐ွာင္ခ်င္လာတာ မဆန္းဘူးေလ။

ခုခ်ိန္ထိ စစ္အစိုးရကို ႏိုင္ငံေရးအရ ႐ံႈးနိမ့္ေနတာလဲ ဒီလိုအမူအက်င့္ေတြေၾကာင့္က အဓိကပါဘဲ

တကယ္တမ္းက ႏိုင္ငံ့ေခါင္းေဆာင္လုပ္မယ့္သူဆိုတာ ပညာတတ္တာ မတတ္တာထက္

အဓိကက လူမႈေရးကၽြမ္းက်င္ရမယ္ လူတစ္ဖက္သားကို ကိုယ့္ကို ေလးစား႐ိုေသ ခ်စ္ခင္ လာေအာင္ အေျပာေရာ အလုပ္နဲ႔ပါ ဆြဲေဆာင္ႏိုင္စြမ္း႐ိွရမယ္

ဒီလို အရည္အခ်င္းေတြ အေမစု ဆီမွာ အျပည့္႐ိွတယ္ ဒါေၾကာင့္လဲ သူ႕ကို အစိုးရက လူေတြ နဲ႔ ျပန္ေတြ႕ခြင့္ မေပးခ်င္ေတာ့တာလဲ အားလံုးအသိပါဘဲ။

ခုေတာ့ ႏိုင္ငံေရးသမား ဆိုရင္ လူေတြ ေလးစားခ်စ္ခင္ ဖို႔ မေျပာနဲ႔ တစ္ခ်ိဳ႕ဆို ပြဲေတြလမ္းေတြမွာေတြ႔ရင္ အေရာတဝင္ ေမးထူးေခၚေျပာ ေလာက္ေတာင္ မလုပ္ခ်င္ေတာ့တဲ့အထိ ျဖစ္သြားၾကတယ္။

အဲ့ဒါဟာ သူတို႔ ဘယ္ေလာက္ထိ လူမႈေရးည့ံဖ်င္းတယ္ဆိုတာ ျပေနတာဘဲ။

ဒီလို အဆိုးျမင္၊ အတၱႀကီး၊ တစ္ဘက္သတ္ဆန္တဲ့သူေတြက ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး တိုင္းျပည္ နဲ႔ လူထုကို တရားမွ်တစြာ အုပ္ခ်ဳပ္ႏိုင္မွာလဲ။

ဒီလိုလူေတြ အာဏာရသြားရင္ ခုလက္႐ိွ အစိုးရထက္ေတာင္ ဆိုးဦးမယ္လို႔ဘဲ ယူဆစရာျဖစ္ေနပါတယ္။

တကယ္တမ္းက ျမန္မာျပည္မွာ ႏိုင္ငံေရးခံယူခ်က္နဲ႔ ပါတ္သက္ၿပီး လူသား (၃) မ်ိဳးဘဲ ႐ိွပါတယ္

(၁) အမာခံ အစိုးရဘက္ေတာ္သား

အစိုးရ အဖြဲ႔ဝင္ စစ္ဘက္ဆိုင္ရာ မ်ား နဲ႔ သူတို႔ရဲ့ မိသားစုေတြ

အစိုးရနဲ႔ ပါတ္သက္ဆက္ႏြယ္ၿပီး ႀကီးပြားခ်မ္းသာရင္း အစိုးရလူလံုးလံုးႀကီးျဖစ္သြားသူေတြ စသည္ျဖင့္ေပါ့ဗ်ာ။

(၂) အစိုးရ ကို ဆန္႔က်င္ေတာ္လွန္ေနသူ ( ဒီမိုကေရစီ ျမတ္ႏိုးသူမ်ား )

ဒါကေတာ့ လက္႐ိွျပည္တြင္းမွာဘဲ တရားဝင္ေနထိုင္ေနရင္း အစိုးရမတရားလုပ္သမွ်ကို ငံု႔ခံမေနဘဲ ေထာင္က်က် ဘာက်က် ဆိုၿပီး ရဲရဲႀကီး ေတာ္လွန္ေနတဲ့ ကိုသူရတို႔ ကိုမင္းကိုႏိုင္တို႔ ေနာက္ၿပီး NLD အဖြဲ႔ဝင္ လူႀကီး လူငယ္ေတြ တစ္ခ်ိဳ႕နဲ႔ အျခားအျခားေသာ ေျမေပၚေျမေအာက္ ေတာ္လွန္ေရး အဖြဲ႔အစည္းေလးေတြ စသည္ျဖင့္ေပါ့။

(၃) ႏိုင္ငံေရးဆိုတာကို လံုးဝ စိတ္မဝင္စား မပါတ္သက္ခ်င္သူ ( Neutral )

တစ္ခ်ိဳ႕က ႏိုင္ငံေရးဆိုတာကို စိတ္ဝင္စားခ်င္ေသာ္လည္း ျပႆနာတက္မွာေၾကာက္တာရယ္ ကိုယ့္ မိသားစု စားဝတ္ေနေရးက ပို အေရးႀကီးေန ၊ ခက္ခဲေနတဲ့ အတြက္ ဘယ္ဘက္မွ ဝင္မပါဘဲ အသာၿငိမ္ေနသူေတြ ျဖစ္ပါတယ္။

ကဲ…

ႏိုင္ငံ့ေခါင္းေဆာင္ လုပ္မယ့္ ေတာ္လွန္ေရးဂု႐ုႀကီး ဆိုသူေတြအတြက္ ဒီလူ ၃ မ်ိဳးကို ေသခ်ာ နားလည္ရမွာက…..

နံပါတ္ (၁) လူေတြဟာ ကိုယ့္ဘက္ကို ဘယ္ေတာ့မွ ပါလာဖို႔ မလြယ္ေတာ့ေအာင္ကို အစိုးရက ေငြနဲ႔ ေခ်ာ့ အာဏာနဲ႔ ေျခာက္ထား တဲ့ Brain Washed လုပ္ၿပီးသား Permanently Programmed Beings လို႔ ေခၚလို႔ရသူေတြပါ

ဒီလူေတြကို သြားစည္း႐ံုးေနလို႔ ကၽြဲပါးေစာင္းတီး ျဖစ္ယံု အခ်ိန္ကုန္ လူပန္းယံုဘဲ ႐ိွမွာပါ

ျမန္မာျပည္လူဦးေရရဲ့ ( ၁၅ ) ရာခိုင္ႏႈန္းေလာက္႐ိွတယ္ ဆိုပါေတာ့

နံပါတ္ (၂) လို လူေတြက အင္မတန္ ေလးစားထိုက္တဲ့ပုဂၢိဳလ္ေတြပါ

ဒါေပမယ့္ ခက္တာက အစထဲက အဲ့ဒိလိုလူေတြက ကၽြန္ေတာ္တို႔တိုင္းျပည္မွာ အင္မတန္နည္းပါးတဲ့ လက္တစ္ဆုပ္စာေတာင္ မ႐ိွတဲ့ အေရအတြက္ေလးေလာက္ဘဲ႐ိွပါတယ္ ဒီ႔အျပင္ အဲ့လိုလူေတြထဲမွာမွ လႈပ္ႏိုင္႐ွားႏိုင္ လုပ္ႏိုင္ကိုင္ႏိုင္တဲ့ အရြယ္ေတြ အားလံုးနီးနီးက ေထာင္ထဲမွာကိုး ၊

ေထာင္ျပင္မွာ ျပန္လႊတ္ထားတဲ့ သူေတြၾကေတာ့လဲ ကိုယ္တိုင္ေတာင္ လႈပ္လိလႈပ္လဲ့ နဲ႔ စိတ္ဓါတ္ကေလးနဲ႔ဘဲ တင္းခံထားရတဲ့ ဇရာေထာင္းစျပဳေနတဲ့လူႀကီးပိုင္းေတြ ဆိုေတာ့ လူငယ္ေတြက သူတို႔ကို ေလးစားလိုက္နာေပမယ့္လို႔ လူႀကီးေတြက အစိုးရနဲ႔ ခြန္အားၿပိဳင္ဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့တဲ့ အ႐ြယ္ေတြ ေရာက္ေနၿပီေလ။

ျမန္မာျပည္လူဦးေရရဲ့ ( ၀.၀၀၀၀၀၀၁ရာခိုင္ႏႈန္း ) ေလာက္ဘဲ႐ိွပါလိမ့္မယ္

နံပါတ္ (၂) လိူလူေတြကို အစိုးရက ေလွာင္ခ်ိဳင့္ထဲက ငွက္ကေလးေတြလို အပိုင္ခ်ည္တုပ္ခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားတဲ့အျပင္

ေနာက္ေပၚလာမယ့္ ဒီလူေတြေျခရာလိုက္နင္းမယ့္ လူငယ္ေတြ ေၾကာက္တတ္ေအာင္ လဲ မွတ္ေလာက္သားေလာက္ ေအာင္ ဆံုးမျပထားျခင္းနဲ႔ ေျခာက္လွန္႔ထားၿပီးသားပါ။

နံပါတ္ (၃) လိုလူေတြကသာတိုင္းျပည္ရဲ့ အဓိက အေရးအႀကီးဆံုးလူေတြျဖစ္ပါတယ္

သူတို႔ဟာ လမ္းခုလတ္မွာ ေတြေဝေနတဲ့သူေတြ

ဘက္မေ႐ြးရေသးတဲ့…  ဘယ္ဖက္ကမွမရပ္တည္ရေသးတဲ့…  သူေတြ

ဒီလူေတြဟာ တိုင္းျပည္တစ္ျပည္ ရဲ့ စနစ္ကို ေျပာင္းလဲေတာ္လွန္တဲ့အခါမွာ အဓိကအက်ဆံုးလူေတြပါဘဲ

ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ့ သူတို႔က တိုင္းျပည္တစ္ျပည္လံုးရဲ့ အမ်ားဆံုးေသာလူဦးေရ ျဖစ္တဲ့ ( ၈၅ ရာခိုင္ႏႈန္း ) ေလာက္ျဖစ္ေနလို႔ပါဘဲ

စနစ္ ေျပာင္းလဲ ေတာ္လွန္ေရး လုပ္မယ္ဆိုရင္ ဒီလူေတြ ကို အဓိက ပစ္မွတ္ထားၿပီး ဆြဲေဆာင္ စည္း႐ံုးႏိႈင္စြမ္း႐ိွဖို႔ က အရမ္းအေရးႀကီးပါတယ္

ဒီအခ်က္ေတြကို နအဖကလဲ ႀကိဳသိထားၿပီးသားပါ

ဒီေတာ့ နံပါတ္ (၃) လိုလူေတြ မ်ားေလ အစိုးရႀကိဳက္ေလပါဘဲ

ဒီေနရာမွာ ျပည္ပႏိုင္ငံေရးသမား ေတြကလဲ သူတို႔ရဲ့ ေ႐ွး႐ိုး အစဥ္အလာ ယံုၾကည္မႈအတိုင္း

နံပါတ္ (၁) ေတြကို ဂုဏ္ျပဳတယ္ ခ်ီးမႊန္းခန္းဖြင့္တယ္

နံပါတ္ (၂) ေတြကို ကဲ့ရဲ့႐ံႈ႕ခ်မယ္ စာနဲ႔ အေျပာနဲ႔ ေဝဖန္တိုက္ခိုက္တယ္

အဲဒိမွာ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြရဲ့ က်ဴးလြန္ေနက် မဟာ အမွားႀကီးေတြကေတာ့…

နံပါတ္ (၃) ေတြကို ကိုယ့္ဘက္ပါလာေအာင္ မႀကိဳးစားဘဲနဲ႔ သူတို႔ကို မေထာက္ခံမိတာနဲ႔ ငါနဲ႔ မတူ ငါ့ရန္သူ ဆိုတဲ့ ပံုစံ နဲ႔ ဆက္ဆံတယ္ ရန္႐ွာတယ္ စကားလံုးေတြနဲ႔ ထိုးစစ္ဆင္တယ္…

အဲ့ဒိေတာ့ ဘာျဖစ္ျဖစ္လာလဲ ဆိုရင္ နံပါတ္ (၃) ေတြထဲက တစ္ခ်ိဳ႕က နံပါတ္ (၁) ေတြျဖစ္ကုန္ၾကတယ္

ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ့ ႏိုင္ငံေရး မလုပ္တဲ့သူကို ေလာေလာဆယ္ အစိုးရက ရန္မ႐ွာဘူးေလ သူတို႔ကို  ႏိုင္ငံေရးသမားေတြကသာ တစ္ခ်ိန္လံုး တိုက္ခိုက္ေနတာဆိုေတာ့ ၾကာလာေတာ့ အစိုးရဘက္ကေနတာ အႏၱရာယ္ လဲကင္း အက်ိဳးေတာင္႐ိွေသးတယ္ လို႔ျမင္လာေရာ။

ႏိုင္ငံေရးသမားေတြ ရဲ့ ေတာ္လွန္ေရး ဘာေၾကာင့္ မေအာင္ျမင္သလဲ ဘာေၾကာင့္ ျပည္သူေတြကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းလို အေမစု တို႔လို မစည္း႐ံုးႏိုင္လဲ ဆိုရင္ အဲ့ဒိ အခ်က္က အဓိက ပါဘဲ။

ခုလဲ ဆိုးတာက Celebrity ဆိုတဲ့ အႏုပညာ႐ွင္ တိုင္းဟာ ျပည္သူလူထုရဲ့ ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏိုးမႈ ကိုရ႐ိွထားလို႔သာ ေအာင္ျမင္မႈကို ရ႐ိွခဲ့ၾကတာပါ

လူေတြကို မိမိဖက္ပါေအာင္ စည္း႐ံုးတဲ့အခါ အႏုပညာသည္ေတြနဲ႔ စည္း႐ံုးတဲ့နည္းက အျမန္ဆံုး နဲ႔ အထိေရာက္ဆံုး ဆိုတာကို စိတ္ဓါတ္စစ္ဆင္ေရး ကို တစ္ဖက္ကမ္းခတ္ေနေအာင္ ေလ့လာတတ္ေျမာက္ထားတဲ့ နအဖေခါင္းေဆာင္ေတြက သိထားၿပီးသားပါ။

ဒါေၾကာင့္ ဒီ “ အာ႐ုဏ္ဦး မွာ ပြင့္တဲ့ၾကာ “ ဆိုတဲ့ ႐ုပ္႐ွင္ဇတ္ကား ထဲမွာ လက္႐ိွ လူႀကီးလူငယ္ ျပည္သူေတြ အားလံုးႀကိဳက္ၾကတဲ့ သ႐ုပ္ေဆာင္ေတြ အားလံုးကို ထည့္သြင္း သ႐ုပ္ေဆာင္ခိုင္းထားတာကိုၾကည့္ပါ။

ခုဒီလို ကားမ်ိဳးထြက္လာတဲ့အခါ ျမန္မာျပည္သူလူထုက ေပၚလစီကားမွန္းသိေနတဲ့ အတြက္ ဒီေလာက္ႀကီးလဲ ထူးျခားၿပီး မေျပာင္းလဲသြားသလို သူတို႔ အရင္ထဲက ခ်စ္တဲ့ သ႐ုပ္ေဆာင္ေတြကိုလဲ မုန္းမသြားၾကပါဘူး

အားလံုးက နဂိုအတိုင္းဘဲ ႐ိွေနၾကတာပါဘဲ။

ဒါေပမယ့္ ခု ျပည္ပက ႏိုင္ငံေရး သမားေတြ လုပ္လိုက္တဲ့ လုပ္ရပ္က ႐ုပ္႐ွင္ အႏုပညာသည္ ေတြ အားလံုးကို နံပါတ္ (၃) ေနရာကေန နံပါတ္ (၁) ေနရာကို အတင္းေျပာင္းခိုင္းလိုက္တာပါဘဲ။

တကယ္ဆို ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားတဲ့ အႏုပညာသမားေတြကို တည့္ေအာင္ေပါင္းၿပီး သူတို႔ကေနတဆင့္ လူထုကို ဆြဲေဆာင္ စည္း႐ံုးႏိုင္ရမယ့္ အစား မိမိရဲ့ အင္အားအႀကီးမားဆံုး လက္နက္ တစ္ခုကို မိမိကိုယ္တိုင္ဘဲ ဖ်က္ဆီးပစ္လိုက္ၾကတာပါဘဲ။

လြတ္လပ္၊ ေခတ္မွီ၊ ပြင့္လင္းတဲ့ အေမရိကား လို ႏိုင္ငံမ်ိဳးမွာေတာင္ သမၼတ ကအစ အႏုပညာသမားေတြကို တည့္ေအာင္ေပါင္းရပါတယ္။ သူတကယ္ႀကိဳက္ႀကိဳက္ မႀကိဳက္ႀကိဳက္ ျပည္သူေတြ အရမ္းႀကိဳက္တဲ့ သူေတြနဲ႔ ရင္းႏွီးခင္မင္မႈ႐ိွတယ္ဆိုတာ ျပည္သူေတြ ျမင္ေအာင္ ေနျပျခင္းအားျဖင့္ ျပည္သူေတြရဲ့ ေမတၱာကို ရယူႏိုင္တယ္ဆိုတဲ့ အယူအဆကို American ေတြေတာင္ ခုထက္ထိ လက္ခံယံုၾကည္ၿပီး က်င့္သံုးေနရဆဲပါဘဲ။

ဒါေတြ အားလံုးဟာ ကၽြန္ေတာ့္ လက္ေတြ႕နဲ႔ ဘဝကေပးတဲ့ အေတြ႕အႀကံဳေတြ ကို အေျခခံၿပီးေျပာျပတာပါ

အားလံုးနဲ႔ေတာ့ တစ္ထပ္တည္းက်ခ်င္မွက်ပါလိမ့္မယ္။

ဒီေတာ့ အတိုခ်ဳပ္ေျပာရရင္ ခု ႏိုင္ငံေရးသမားေတြ လုပ္ေနတဲ့ Campaign ႀကီးဟာ ကေလးဆန္ၿပီး တရားမွ်တမႈမ႐ိွဘဲ

ဘာေကာင္းက်ိဳး သက္ေရာက္မႈ မွလဲ ရမွာ မဟုတ္တဲ့ လုပ္ရပ္ႀကီး ျဖစ္ၿပီး မိတ္ေဆြဖြဲ႕သင့္သူကို ရန္သူျဖစ္သြားေစတဲ့ လုပ္ရပ္လို႔ဘဲ ျမင္ပါတယ္။

ဒီေတာ့ လက္႐ိွ “ အာ႐ုဏ္ဦး မွာ ပြင့္တဲ့ၾကာ “ ဇတ္ကားမွာ ပါဝင္ခဲ့ရတဲ့ အႏုပညာသမားေတြ အားလံုးကို ဝါးလံုးမစင္သုတ္ၿပီး ရမ္းသမ္းထိုးႏွက္တိုက္ခိုက္ေနတဲ့သူေတြ အဖြဲ႕အစည္းေတြအားလံုးကို ကၽြန္ေတာ္ ဆန္႔က်င္ပါတယ္။

တကယ္လို႔ ဒီကားမွာ ပါတဲ့အေၾကာင္းအရာေတြ မွန္ကန္ ျခင္း ႐ိွမ႐ိွဆိုတာ ဇာတ္လမ္းေရးသားသူ (သို႔မဟုတ္) ဇာတ္လမ္း ကိုပံုစံသြင္းၿပီး ေရးခိုင္းသူ ၊ ဇာတ္လမ္းဇာတ္ကြက္ နဲ႔ စကားေျပာေတြကို ေရးသားညႊန္ၾကားတဲ့သူ မွာဘဲ တာဝန္႐ိွပါတယ္။

႐ွင္း႐ွင္းေျပာရရင္ ဒါ႐ိုက္တာေတာင္မွ အစိုးရက “ ေရာ့.. အင့္.. ဒါကို ဒီလို ဒီလူနဲ႔ ျဖစ္ေအာင္ ႐ိုက္ေပး လွ်ာမေ႐ွ နဲ႔ “ ဆိုလဲ ႐ိုက္ေပးရမွာပါဘဲ။

မင္းသားမင္းသမီးေတြကလဲ “ ဒီအခန္းမွာ ဒါေျပာ “ လို႔…  ဒါ႐ိုက္တာ သင္ေပးတဲ့အတိုင္းေျပာရတာပါ

အားလံုးကို ျခံဳၾကည့္လိုက္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဒီကားရဲ့ သမိုင္းကို လြဲမွားစြာ တင္ျပထားမႈဟာ သ႐ုပ္ေဆာင္ေတြ နဲ႔ ဘာမွ မဆိုင္တဲ့အတြက္ သူတို႔မွာ ဘာအျပစ္မွ မ႐ိွပါဘူး။

မမွန္ကန္တဲ့ သမိုင္းကို ႐ုပ္႐ွင္ဇာတ္လမ္းျဖစ္ေအာင္ေရးသားဖို႔ ခိုင္းေစခဲ့သူ အစိုးရမွာသာ တိုက္႐ိုက္ တာဝန္႐ိွပါတယ္

ဒီေတာ့ မိတ္ေဆြ ႏိုင္ငံေရးသမား အာဇာနည္ ႀကီးမ်ား လုပ္သင့္တာက ျမန္မာျပည္ကို ေပၚတင္ျပန္သြားၿပီး ေနျပည္ေတာ္ နဲ႔ ရန္ကုန္ ၿမိဳ႕လည္ေခါင္က ဒီကားျပေနတဲ့ ႐ဳပ္႐ွင္႐ံုေတြတိုင္းရဲ့ေ႐ွ႕မွာ မားမားႀကီးရပ္ၿပီး ခု ျပည္ပကေန ေျပာေနတဲ့ ေလႀကီး မိုးႀကီးစကားေတြ ေၾကြးေၾကာ္သံေတြ အားရပါးရသြားေအာ္ၾကသင့္တယ္လို႔ တိုက္တြန္းပါရေစ။

ဒီစာကိုေရးလို႔ ကၽြန္ေတာ့္ကိုလဲ တိုင္းျပည္ကို သစၥာေဖါက္တယ္လို႔ စြပ္စြဲခ်င္လဲရပါတယ္

ကၽြန္ေတာ္က

ကိုယ့္ ဓမၼ ကိုယ္ ယံု

ကိုယ့္လိပ္ျပာ ကိုယ္သန္႔

ကိုယ့္အလုပ္ ကိုယ္လုပ္ ေနတဲ့သူပါ

ျပႆနာ မ႐ိွပါဘူး

တကယ္တမ္း တိုင္းျပည္နဲ႔ လူမ်ိဳးကိုသစၥာေဖါက္ခဲ့တဲ့သူေတြကေတာ့

၈၈ ထဲကေန ဒီေန႔ထိ ခ်စ္လွပါခ်ည္ရဲ့ဆိုတဲ့ တိုင္းျပည္ကို ဒုကၡပင္လယ္ထဲမွာ ထားခဲ့ၿပီး ကိုယ္လြတ္႐ုန္းထြက္လာခဲ့တဲ့ …

၂၂ ႏွစ္လံုးလံုး Statement ေတြအမ်ားႀကီး ထုတ္ခဲ့တာကလြဲလို႔ တိုင္းျပည္နဲ႔ ျပည္သူေတြကို ဘာမွ အက်ိဳးမျပဳခဲ့တဲ့ …

ဘာအႏၱရယ္မွ မ႐ိွတဲ့ အေဝးႀကီးက အေနာက္တိုင္းႏိုင္ငံေတြမွာ ဇနီးမယား သမီးသား နဲ႔ ႀကီးပြားၿပီး ေလာကစည္းစိမ္ကို အျပည့္ခံစားမူးယစ္ရင္း အခြင့္ႀကံဳတိုင္း လူျမင္ကြင္းမွာ.. အင္တာနက္ထဲမွာ.. လက္သီးလက္ေမာင္းတန္းၿပီး စကားလံုးအႀကီးႀကီးေတြကို အသံေကာင္းဟစ္ရင္း ေလထုေတာ္လွန္ေရး နဲ႔ လုပ္စားေနတဲ့ ႏိုင္ငံေရးသမားဆိုတဲ့ သူေတြပါဘဲ။

မွတ္ခ်က္။ ။ စာေတာ္ေတာ္ ႐ွည္သြားတဲ့အတြက္ ႀကိဳၿပီးေတာင္းပန္ခ်င္သလို

အခ်ိန္ယူၿပီး ဖတ္ေပးတဲ့ အတြက္လဲ အရမ္းေက်းဇူးတင္ပါတယ္ေနာ္

ေလးစားခင္မင္စြာျဖင့္

မ်ိဳးခ်စ္

Aug 3rd, 2010

http://myochitmyanmar.org/2008-07-25-07-31-58/2009-09-16-01-33-04/6055-2010-08-04-08-53-57

Written by Lwin Aung Soe

August 5, 2010 at 1:18 pm