Save Burma

ျပည္သူေတြဆီမွာ လြတ္လပ္မႈနဲ႔ တန္းတူညီမွ်မႈ အရင္ဆံုး ရွိေနမွ ဒီမိုိကေရစီ စံႏႈန္းရွိတာ ျဖစ္ပါတယ္။

Archive for August 2011

ဒီမိုကေရစီတြင္ အရပ္သားအစိုးရက စစ္တပ္ကို အျပည့္အဝ ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ရန္ လိုအပ္ျခင္း

leave a comment »

Written by Lwin Aung Soe

August 30, 2011 at 8:38 pm

အသြင္ကူးေျပာင္းေရးကာလသို႔ ဦးတည္ၿပီ

leave a comment »

အသြင္ကူးေျပာင္းေရးကာလသို႔ ဦးတည္ၿပီ

ၿပိဳင္ပြဲဟူသည္ အႏိုင္ရရွိေရးအတြက္ တဘက္ႏွင့္တဘက္ ယွဥ္ၿပိဳင္ရျခင္း ျဖစ္သည္။ အင္အားသာသည့္ဘက္မွ အႏိုင္ရၿပီး အင္အားနည္းသည့္ဘက္က အရွံဳးထြက္ရစျမဲ ျဖစ္သည္။ အားကစားျဖစ္ေစ၊ ႏိုင္ငံေရးျဖစ္ေစ၊ လက္နက္ကိုင္ တိုက္ခိုက္မႈျဖစ္ေစ၊ စီးပြားေရးျဖစ္ေစ၊ တရားေရးျဖစ္ေစ အၿပိဳင္အဆိုင္ ျဖစ္လာေသာ ႏွစ္ဘက္မွ အႏိုင္ရေအာင္  ႀကိဳးပမ္းၾကသည္္။ ယုတ္စြအဆံုး မိသားစုတခုအတြင္းမွ သာမန္ အျငင္းပြားမႈတခုတြင္ပင္လွ်င္ အႏိုင္ရရွိေရးအတြက္ အသဲအသန္ ျငင္းခုန္ ရန္ျဖစ္တတ္ၾကသည္။

မည္သည့္က႑ျဖစ္ေစ အႏိုင္ရရွိေရးအတြက္ ၿပိဳင္ဆိုင္မႈမွန္သမွ် ႏွစ္ဦးႏွစ္ဘက္ (သို႔) အမ်ားက သေဘာတူညီမႈ ရွိေသာ မွ်တသည့္ စည္းမ်ဥ္းဥပေဒေဘာင္အတြင္းမွသာ ယွဥ္ၿပိဳင္ရသည္။ မိသားစုျဖစ္လွ်င္ ထိုမိသားစု၏ စည္းကမ္းႏွင့္ စ႐ိုက္ေပၚတြင္ မူတည္ပါလိမ့္မည္။ သို႔ေသာ္ ဤေဆာင္းပါးကိုေရးသားရသည့္ ရည္ရြယ္ရင္းမွာ ၿပိဳင္ပြဲ မဟုတ္ပါ။ အေျခခံစည္းမ်ဥ္းဥပေဒမ်ားတြင္ တရားမွ်တမႈ မရွိပါက အဓိပၸာယ္ကင္းမဲ့ေသာ ၿပိဳင္ဆိုင္မႈကိုသာ ျဖစ္ေစ ေသာေၾကာင့္ ပိုမို၍ အဓိပၸာယ္ရွိရွိ အက်ဳိးျဖစ္ထြန္းႏိုင္ေစမည့္ ႏိုင္ငံေရး အက်ဳိးအျမတ္တခုခုသာ ရည္ရြယ္ပါသည္။

ယခုေနာက္ဆံုး ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရး အခင္းအက်င္းသည္ ၿပိဳင္ပြဲတရပ္ မဟုတ္ေတာ့ပါ။ အသြင္ေျပာင္းကာလသို႔ အျပဳ သေဘာျဖင့္ ခ်ဥ္းနင္းဝင္ေရာက္လာေနသည္။ သူ႔ဘက္ကိုယ့္ဘက္ ပူးေပါင္းလ်က္၊ အျပန္အလွန္ကူညီလ်က္ တေလွထဲစီးတခရီးထဲသြားၾကသည့္ ခရီးသည္မ်ား ျဖစ္လာၾကပါေတာ့မည္။ ႏွစ္ေပါင္း ငါးဆယ္ေက်ာ္ ေျခာက္ဆယ္ အတြင္း ျပည္သူမ်ား ပထမဦးဆုံးၾကံဳေတြ႔ရေတာ့မည့္ မဂၤလာရွိေသာ ႏိုင္ငံေရးအခင္းအက်င္းဟုပင္ ဆိုခ်င္ပါသည္။

မည္သည့္ ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံမဆို အသြင္ကူးေျပာင္းေရးကာလတြင္ လြတ္လပ္မႈႏွင့္ တန္းတူညီမႈ ရွိေရးကို ရွိရွိသမွ် အင္အားစုအားလံုးတို႔က ညီညာဖ်ဖ် ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ျခင္းသည္ အရင္ဦးဆံုးအလုပ္ ျဖစ္သည္။ ထိုသို႔ မလုပ္ ႏိုင္လွ်င္ အသြင္ကူးေျပာင္းေရးကာလက မေအာင္ျမင္ႏိုင္ဘဲ ရွိေနတတ္သည္ (သုိ႔) အခ်ိန္ၾကန္႔ၾကာေနတတ္သည္။ တဘက္ႏွင့္တဘက္ၿပိဳင္ဆိုင္မႈ ဆိုသည္မွာ တရားမွ်တမႈကို အေျခခံက်က် တည္ေဆာက္ၿပီးခ်ိန္တြင္သာရွိရသည္။ ၿပိဳင္ဆိုင္မႈသည္ တိုးတက္မႈကို ျဖစ္ေစေသာေၾကာင့္ လက္သင့္ခံႏိုင္ေသာ နည္းလမ္းတခုဟု မည္သို႔ပင္ဆိုေစကာမူ တရားမွ်တမႈကို အရင္ဦးစြာ တည္ေဆာက္ယူရသည္။ ဒီမိုကေရစီတြင္ လြတ္လပ္မႈႏွင့္  သဟဇာတျဖစ္ေစမႈတို႔ကို ထိန္းေပးထားသည့္ တန္းတူညီမွ်မႈက အလြန္အေရးႀကီးေသာစံႏႈန္းတခု ျဖစ္သည္။ ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံဟု ျပတ္ျပတ္ သားသား ေၾကညာရဲလွ်င္ ဤစံႏႈန္းက အျပည့္အဝရွိေနေသာေၾကာင့္သာ ျဖစ္ရေပလိမ့္မည္။

အသြင္ကူးေျပာင္းေရးကာလ တေလွထဲစီးတခရီးထဲသြားေနသူတို႔အခ်င္းခ်င္း အသာစီးရလိုသူမ်ားအတြက္ ေနရာ ရွိမည္ မဟုတ္ပါ။ သို႔ေသာ္ ဤခရီးကို အမွန္တကယ္ သြားလိုသူျဖစ္လွ်င္ အမ်ားနည္းတူ တန္းတူညီမွ်စြာ ေနထိုင္ က်င့္ၾကံဖို႔ေတာ့ လိုပါမည္။ တန္းတူညီမွ်ႏိုင္ေအာင္လည္း က်န္ခရီးသည္တို႔က ေဖးမထိန္းေက်ာင္းရပါလိမ့္မည္။

ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ အတိတ္ကာလတြင္ တရားမွ်တမႈကို အေျခမခံေသာ ႏိုင္ငံေရးအေျခအေနမ်ား၌ တဘက္ႏွင့္ တဘက္ ၿပိဳင္ဆိုင္မႈမ်ား ရွိေနခဲ့သည္။ ႏိုင္ငံသားအခ်င္းခ်င္း အႏိုင္က်င့္ ႏွိပ္စက္သတ္ျဖတ္ၾကေသာေၾကာင့္ ေသြးထြက္သံယိုျဖစ္သူျဖစ္၊ ဘဝပ်က္သူပ်က္၊ ေသသူေသခဲ့ၾကရသည္။ ႏိုင္ငံသားအခ်င္းခ်င္း မခံမရပ္ႏိုင္ေသာ နာက်ည္းမႈမ်ား ရွိလာခဲ့သည္။ ရန္ၿငိဳးႏွင့္ အာဃာတသည္ ႏိုင္ငံေရး စစ္ေျမျပင္၏ ထာဝရ ရွင္သန္ေနေသာ ျမက္ရိုင္းပင္မ်ားပမာ ျဖစ္ေနခဲ့သည္။ တေျမတည္းေန တေရတည္းေသာက္လ်က္ကပင္ တဦးႏွင့္တဦး ရြံရွာ မုန္းတီးေနခဲ့ၾကသည္။ သံသယစိတ္မ်ား မေဖ်ာက္ႏိုင္ဘဲ ရွိေနခဲ့ၾကသည္။ အေၾကာက္တရားပိုကာ ေၾကာက္ကန္ ကန္ေနခဲ့ၾကသည္။ ဂရုဏာ၊ မုဒိတာ၊ ဥပကၡာ ဆိုသည္မွာ ေဝလာေဝး၊ ေမတၱာထားႏိုင္ဖို႔ကိုပင္ မလြယ္ကူသည့္ ၾကမ္းတမ္းခက္ထန္လိုေသာစိတ္မ်ား ဝင္ေနခဲ့ၾကသည္။ တဘက္ကို ဖိႏွိပ္ခ်ဳိးႏွိမ္ထားမွ မိမိအေနသာမည့္၊ ေကာင္းစားမည့္ တကိုယ္ေကာင္း စိတ္ဓါတ္မ်ဳိးကို တမင္တကာ ေမြးျမဴ က်င့္သံုးသူတို႔လည္း ရွိေနခဲ့ၾကသည္။

ဤသို႔ေသာ ႏိုင္ငံေရးေၾကာင့္ ျဖစ္ရသည့္ ဆိုးက်ဳိးတရားမ်ားသည္ လူတဦးခ်င္းအတြက္ျဖစ္ေစ၊ အဖြဲ႔အစည္းတခု အတြက္ ျဖစ္ေစ၊ ကုန္ကုန္ေျပာရလွ်င္ ႏိုင္ငံအတြက္ပင္ျဖစ္ေစ မလိုအားအပ္မွန္း၊ မေကာင္းမွန္း၊ လက္မခံထိုက္မွန္း သိၾကမည္သာ ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ျပန္ျပင္ယူႏိုင္စြမ္း မရွိခဲ့ၾကပါ။ ဤဆိုးက်ဳိးတရားမ်ားက တဦးခ်င္း တဖြဲ႔ခ်င္း မွသည္ တႏိုင္ငံလံုးထိ ျပန္႔ႏွံ႔သြားေသာအခါ ႏိုင္ငံေရးစ႐ိုက္ဆိုးတခု ျဖစ္လာေတာ့သည္။ မည္သည့္ ႏိုင္ငံေရး စ႐ိုက္မဆို တိုင္းျပည္၏ ကံၾကမၼာ အဆိုးအေကာင္းကို ဖန္တီးျမဲျဖစ္သည္။ စ႐ိုက္ေကာင္းသူသည္ ႀကီးပြားတိုးတက္ သကဲ့သို႔ စ႐ိုက္မေကာင္းသူက တက္အုပ္ခ်ဳပ္ေသာအခါ တိုင္းျပည္ပ်က္ေတာ့သည္။

က်ေနာ္တို႔သည္ အမိျမန္မာႏိုင္ငံႀကီးကို ၿငိမ္းခ်မ္းသာယာ ဝေျပာေစခ်င္ပါၾကသည္။ အနည္းဆံုး ပတ္ဝန္းက်င္ ႏိုင္ငံမ်ားထက္ မသာလြန္သည့္တိုင္ေအာင္ အမီလိုက္ကာ ေခတ္ေပၚပစၥည္းမ်ားၾကားတြင္ စိတ္ခ်မ္းသာ ကိုယ္ခ်မ္းသာ ေနထိုင္လိုၾကသည္။ မွ်တမွန္ကန္ေသာ တရားဥပေဒ၏ အကာအကြယ္ေအာက္တြင္ သမၼာအာဇီဝ အလုပ္ျဖင့္ သန္႔ရွင္းစင္ၾကယ္ေသာဘဝကို ပူပင္ေၾကာင့္က် ကင္းစြာ တည္ေဆာက္လိုၾကသည္။ အခ်ိန္အားရလွ်င္ ပရဟိတအလုပ္ကို ဝင္လုပ္လိုက္ဖို႔ ဆႏၵရွိၾကသည္။ သို႔တည္းမဟုတ္ တရားဘာဝနာ ပြားမ်ားကာ ေကာင္းမႈ ကုသိုလ္ျပဳလ်က္ ေနခ်င္ၾကသည္။

က်ေနာ္တို႔၏ ဆႏၵမ်ား ျပည့္ဝလာႏိုင္ပါမည္လား။ တေန႔ေန႔တြင္ ျပည့္ဝလာႏိုင္ရမည္ဟု ယံုၾကည္ေနမိပါသည္။ ထိုေန႔ကား မေဝးေတာ့ဟု ထင္သည္။ ယခုအခ်ိန္သည္ကား ႏိုင္ငံေရးစ႐ိုက္ဆိုးမ်ားကို ဖယ္ရွားစျပဳလာသည့္ အသြင္ကူးေျပာင္းေရးကာလ ျဖစ္သည္။ စ႐ိုက္ဆိုးမ်ားကို ေကာင္းေအာင္ ျပန္ျပင္ယူၾကသည့္ အခ်ိန္ျဖစ္သည္။ အျပဳသေဘာျဖင့္ ျမင္တတ္လာခ်ိန္လည္းျဖစ္သည္။ ဤသို႔ေသာ မရွိစဖူး ထူးထူးကဲကဲ မဂၤလာအခ်ိန္ေကာင္းတြင္ တိုင္းျပည္၏ ရင္းျမစ္စြမ္းအားအသီးသီးကို ပိုင္ဆိုင္ထားၾကသည့္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ႏွင့္ ဦးသိန္းစိန္အစိုးရ တို႔၏ ဦးေဆာင္သူ ႏွစ္ဘက္စလံုးက အျပန္အလွန္ ယိုင္းပင္းကူညီကာ ေဖးမလက္တဲြေခၚျခင္း၊ ပူးေပါင္းကာ အေျခခံတရပ္တည္ေဆာက္ျခင္းျဖင့္ အမ်ားျပည္သူ ေမွ်ာ္မွန္းေတာင့္တေနေသာ ဒီမိုကေရစီပန္းတိုင္သို႔ ေရာက္ရွိ သည့္ေန႔မွစ၍ ျမန္မာျပည္သူ လူထုတရပ္လံုး၏ ပကတိလိုအပ္ခ်က္ ဆႏၵမ်ား ျပည့္ဝလာပါေတာ့မည္။

လြင္ေအာင္စိုး

၂၇-၈-၂ဝ၁၁

Download pdf – Toward a transitional period

Download Word – Toward a transitional period

Written by Lwin Aung Soe

August 27, 2011 at 12:07 pm

တိုင္းျပည္တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းေရးအတြက္ ေမွ်ာ္လင့္စရာ ပထမေျခလွမ္း

leave a comment »

ျပည္သူလူထုတရပ္လံုး၏ ပကတိလိုအပ္ခ်က္ဆႏၵမ်ားကို ျဖည့္ဆည္းေပးသည့္အေနျဖင့္ တိုင္းျပည္တည္ၿငိမ္ ေအးခ်မ္းေရးႏွင့္ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေရးအတြက္ ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရႏွင့္ ႏွစ္ဘက္ လက္တြဲေဆာင္ရြက္သြားမည္။

(ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ႏွင့္ ဦးေအာင္ၾကည္ ဒုတိယအႀကိမ္ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးပြဲ ၁၂-၈-၂ဝ၁၁ မွ)

တိုင္းျပည္ တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းေရးအတြက္ လက္နက္ကိုင္ တားဆီးရံု၊ ဥပေဒ ျပဌာန္းရံု၊ တရားစီရင္ကာ အျပစ္ေပးရံုျဖင့္ မည္သို႔မွ် မလံုေလာက္ပါ။ စစ္တပ္္အင္အား နည္းျခင္းမ်ားျခင္းသည္ ျပည္ပက်ဴးေက်ာ္မႈႏွင့္သာ အဓိကသက္ဆိုင္သည္။ ရဲႏွင့္ ေထာက္လွမ္းေရးတို႔အတြက္ကား ဥပေဒႏွင့္လမ္းညႊန္ခ်က္တို႔ကို မည္မွ်ထိ တိက်စြာ လိုက္နာ ထိန္းသိမ္းေပးႏိုင္သည့္ အခ်က္ေပၚတြင္သာ မူတည္သည္။ တရားမွ်တေသာ ဥပေဒႏွင့္ တိက် မွန္ကန္ေသာ တရားေရးစနစ္တို႔ ရွိေနသည့္တိုင္ေအာင္ ကိုယ္က်င့္တရားမ်ား ေဖာက္ျပန္ေနသေရြ႕ တိုင္းျပည္တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းမည္ မဟုတ္ပါ။ တဖန္ ကိုယ္က်င့္တရားမ်ား ေကာင္းမြန္ေနပါေသာ္လည္း မွ်တမႈမ်ား ရွိမေနျပန္လွ်င္လည္း တိုင္းျပည္ တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းမည္ မဟုတ္ပါ။

ႏိုင္ငံတြင္းမွာသာမက ႏိုင္ငံျပင္ပႏွင့္ ပတ္သက္၍လည္း တိုင္းျပည္တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းေရးကို ထိခိုက္လာႏိုင္ သည္မ်ား ရွိေနတတ္သည္။ မိမိႏိုင္ငံ၏ ႏိုင္ငံျခားေရးမူဝါဒ၊ စီးပြားေရးမူဝါဒတို႔အေပၚ မူတည္သကဲ့သို႔ ႏိုင္ငံတကာ သေဘာတူညီခ်က္မ်ားကို မည္မွ်ထိ လိုက္နာက်င့္သံုးႏိုင္သနည္း၊ မိမိႏိုင္ငံမွ ေခါင္းေဆာင္ႏွင့္ႏိုင္ငံေရးစနစ္အေပၚ အျခားႏိုင္ငံမ်ားႏွင့္ အဖြဲ႔အစည္းမ်ားမွ မည္မွ်အထိ လက္ခံႏိုင္သနည္း၊ မ်ဳိးခ်စ္စိတ္အျပင္ လူမ်ဳိးေရးႏွင့္ ဘာသာေရး ျပင္းထန္မႈက မည္မွ်ထိ ဆိုးက်ဳိးသက္ေရာက္သြားေစႏိုင္သနည္း စသည္တို႔အေပၚတြင္လည္း မူတည္တတ္သည္။

ဘက္ႏွစ္ဘက္က တိုင္းျပည္ တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းေရးကို အမွန္တကယ္ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ရန္မွာ ႏွစ္ဘက္စလံုးကပင္ အာမခံႏိုင္ရပါမည္။ ကိုယ္စီပိုင္ဆိုင္ထားၾကေသာ ရင္းျမစ္စြမ္းပကားမ်ားျဖင့္ အျပန္အလွန္ကူညီ ပူးေပါင္းကာ တိုင္းျပည္ တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းေရးကို ထူေထာင္ရပါမည္။ ဆိုလိုရင္းမွာ မိမိဘက္တြင္ရွိေနေသာ ရင္းျမစ္ စြမ္းပကားတမ်ဳိးမ်ဳိးကို အျခားတဘက္က မပိုင္ဆိုင္ဘဲ ရွိေနၿပီး အျခားတဘက္၏ ရင္းျမစ္ စြမ္းပကားတမ်ဳိးမ်ဳိးကို မိမိဘက္က မပိုင္ဆိုင္ေသာ အေျခအေနတြင္ အျပန္အလွန္ အေပးအယူလုပ္၍ တခုတည္းျဖစ္ေအာင္ ေပါင္းစပ္ျခင္း ျဖစ္သည္။ သမိုင္းတြင္မည့္လုပ္ရပ္ဟု ဆိုခ်င္ပါသည္။

လတ္တေလာ အေျခအေနအရဆိုရလွ်င္ ျပည္သူလူထုတရပ္လံုး၏ လံုျခံဳေရးသည္ အဓိကအက်ဆံုး ျဖစ္သည္။  မတရားဖိႏွိပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္မႈ အေၾကာက္တရားႏွင့္ စစ္ေဘးဒဏ္မ်ားမွ ပူပင္ေၾကာင့္က် ကင္းရွင္းစြာ ေနထိုင္သြားလာႏိုင္ ေရး အတြက္ ႏွစ္ဘက္စလံုးက မိမိတို႔ တတ္ႏိုင္သည့္အေနအထားမွ အေကာင္းဆံုးလုပ္ေဆာင္ေပးရပါလိမ့္မည္။ လံုျခံဳမႈ မရွိလွ်င္ စားဝတ္ေနေရးကို ရပ္တည္ႀကိဳးပမ္းမႈကို မည္သူမွ် မလုပ္ႏိုင္ပါ။ လံုျခံဳေရးသည္ ျပည္သူလူထု၏ ပကတိလိုအပ္ခ်က္ျဖစ္ေသာ ဆႏၵတခုျဖစ္ၿပီး အေရးႀကီးတကာ့ အေရးႀကီးဆံုးတခုဟု ထင္ပါသည္။ လူထုဆႏၵကို ေလးစားျခင္းႏွင့္ အေကာင္အထည္ေဖာ္ေပးျခင္းသည္ ႏိုင္ငံ့ေခါင္းေဆာင္တို႔၏ ဂုဏ္သိကၡာရွိေသာ တာဝန္ဝတၱရား ျဖစ္ၿပီး လက္ဆင့္ကမ္း အေမြအႏွစ္ေကာင္းလည္းျဖစ္ရာ လူထုလံုျခံဳေရးသည္ အဦးဆံုး ထြက္ေပၚလာမည့္ ရလဒ္ေကာင္းဟု ေမွ်ာ္လင့္မိသည္။

ျပည္သူလူထု လံုျခံဳေရးအတြက္ မလုပ္မျဖစ္ေသာကိစၥမ်ားတြင္

  1. မွ်တမွန္ကန္ေသာ တရားဥပေဒ စိုးမိုးမႈ၊
  2. လူ႔အခြင့္အေရးမ်ားကို ေလးစားကာကြယ္ေပးႏိုင္ျခင္း၊
  3. တမ်ဳိးသားလံုး ရင္ၾကားေစ့ကာ ျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရး၊
  4. ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊
  5. ႏိုင္ငံေရး လြတ္လပ္ခြင့္ တို႔ပါဝင္ပါသည္။

တရားဥပေဒစိုးမိုးမႈႏွင့္ လူ႔အခြင့္အေရးမ်ားကို ေလးစားကာကြယ္ေပးႏိုင္မႈတို႔အတြက္ မရွိမျဖစ္ အလိုအပ္ဆံုးမွာ ဒီမိုကေရစီကို အေျချပဳထားေသာ ႏိုင္ငံေရးစနစ္ ျဖစ္သည္။ ဤသို႔ေသာ ႏိုင္ငံေရးစနစ္မ်ဳိးျဖင့္ပင္ တမ်ဳိးသားလံုး ရင္ၾကားေစ့ ျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးႏွင့္ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို ေအာင္ျမင္ေအာင္ လုပ္ေဆာင္ႏိုင္သကဲ့သို႔ ႏိုင္ငံေရး လြတ္လပ္ခြင့္ကိုလည္း ယံုၾကည္မႈအျပည့္အဝျဖင့္ ေပးအပ္ႏိုင္ေပလိမ့္မည္။

၂ဝ၁၁ ၾသဂုတ္လ ၁၂ ရက္ေန႔က ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ႏွင့္ အစိုးရကိုယ္စားလွယ္ ဝန္ႀကီး ဦးေအာင္ၾကည္တို႔ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးကာ သေဘာတူညီခ်က္မ်ားကို ထုတ္ျပန္ခဲ့သည္။ သို႔ျဖစ္ရာ ယခုအခါတြင္ ဒီမိုကေရစီကို အေျချပဳထားေသာ ႏိုင္ငံေရးစနစ္၌္ ျမန္မာ့ေရေျမသဘာဝႏွင့္လိုက္ဖက္စြာ မည္သည္တို႔ကို အေျခခံ၍ မည္သို႔ လုပ္ေဆာင္သင့္သည္ကို ဘက္ႏွစ္ဘက္က အေျမာ္အျမင္ႀကီးႀကီး လိုက္ေလ်ာညီေထြစြာျဖင့္ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ဆက္လက္ေဆြးေႏြးႏိုင္ၾကဖို႔ ျဖစ္လာေတာ့မည္ဟု ယူဆမိသည္။

ျပည္သူလူထုလံုျခံဳေရးအတြက္ အထက္ေဖာ္ျပပါ ၅ ခ်က္အတြက္ သက္ဆိုင္ရာလုပ္ငန္းစဥ္မ်ားမွာ အေတာ္ပင္ မ်ားျပားၿပီး အဆင့္ဆင့္လုပ္ေဆာင္ရမည္လည္း ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ႏွစ္ဘက္စလံုးက မိမိတို႔ရႏိုင္သမွ် အရင္းအျမစ္ စြမ္းအားတို႔ကို ထိေရာက္စြာျဖင့္ အခ်ိန္ယူ အသံုးခ်ရမည္မွာ ေသခ်ာသည္။ အားလံုးကို တၿပိဳင္တည္းလုပ္၍ မျဖစ္ႏိုင္ေသာေၾကာင့္ လတ္တေလာ လုပ္ေဆာင္ႏိုင္မည့္ အစီအစဥ္မ်ားႏွင့္ ေရရွည္ လုပ္ေဆာင္မည့္ စီမံကိန္းမ်ား ဟူ၍ အမ်ဳိးအစားမ်ား ခြဲျခားလုပ္ေဆာင္လာမည္ဟု ဆိုႏိုင္ေပသည္။

လတ္တေလာ လုပ္ေဆာင္ႏိုင္မည့္ အစီအစဥ္မ်ားတြင္ ဘက္၂ဘက္၏ ကနဦးသေဘာတူခ်က္မ်ားျဖင့္ အခ်ိန္ မဆိုင္း ယခုခ်က္ခ်င္း ျဖစ္ႏိုင္သမွ် ေဆာင္ရြက္ရန္ လိုအပ္ေနသည္မ်ား ရွိသည္။ ႏွစ္ဘက္စလံုးက အာမခံကာ လုပ္ေဆာင္ေပးမည့္ သေဘာတူညီခ်က္အေပၚ မူတည္သည္။ ေရရွည္စီမံကိန္းအတြက္မူ ေဖာ္ျပပါ ၅ ခ်က္စလံုး၏ အဓိကဇစ္ျမစ္တို႔မွာ ေရြးေကာက္ပြဲမ်ားႏွင့္ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒ ျဖစ္သည္ဟု ယူဆမိသည္။ အဓိကဇစ္ျမစ္တို႔ကို ေရွာင္ရွားေကြ႔ဝိုက္၍ မရႏိုင္ပါ။ တရားဥပေဒစိုးမိုးမႈ၊ လူ႔အခြင့္အေရးမ်ား၊ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရး စသျဖင့္ တခုခ်င္းကို ဦးတည္လုပ္ေဆာင္သည္ထက္ မူရင္းဇစ္ျမစ္တို႔ကို အရင္ဦးဆံုး ရွင္းရွင္းလင္းလင္း လုပ္ထားႏိုင္လွ်င္ ေဖာ္ျပပါ ၅ ခ်က္စလံုးအျပင္ ေနာက္ထပ္ လိုအပ္ရန္ရွိသည္မ်ားကိုပါ တႏြယ္ငင္တစင္ပါ တခါတည္း ေျဖရွင္း ေျပလည္သြားႏိုင္ေပလိမ့္မည္။

ႏွစ္ဘက္စလံုးက ပဋိပကၡအသြင္ေဆာင္ေသာ သေဘာထားအျမင္မ်ားကို ေရွာင္ရွားၾကၿပီး အျပန္အလွန္ ကူညီေသာ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မႈျဖင့္ လုပ္ေဆာင္ျခင္းမျပဳမီ ထိုသို႔လုပ္ေဆာင္ရန္ အမွန္တကယ္ စိတ္ဆႏၵ ရွိေၾကာင္း ျပသသည့္ ကနဦးသက္ေသျပခ်က္မ်ား ရွိေနပါက တဘက္ႏွင့္တဘက္ ပိုမိုယံုၾကည္္စြာျဖင့္ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ ထိထိေရာက္ေရာက္ လုပ္ေဆာင္ႏိုင္ပါလိမ့္မည္။ ထို႔ျပင္ ႏိုင္ငံ့အာဏာ ျမစ္ဖ်ားခံရာျဖစ္ေသာ ျပည္သူလူထု၏ ယံုၾကည္ကိုးစားမႈႏွင့္ အားေပးေထာက္ခံမႈကိုလည္း ရရွိလာႏိုင္သျဖင့္ ပို၍ပင္ ျမန္ဆန္စြာ ေအာင္ျမင္္ႏိုင္မည္ ျဖစ္သည္။

ကနဦးသက္ေသျပခ်က္မ်ားတြင္ ခြၽင္းခ်က္မရွိေသာ အေထြေထြလြတ္ၿငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္သည္ ျပည္သူလူထု တရပ္လံုး၏ ပကတိလိုအပ္ခ်က္မ်ားကို ျဖည့္ဆည္းလိုေသာ ဆႏၵမ်ားကို္ အသင့္ေတာ္ဆံုး ျဖည့္ဆည္းေပးမႈမ်ားထဲမွ သမိုင္းတြင္မည့္လုပ္ရပ္တခု  ျဖစ္လာပါလိမ့္မည္။ လြတ္ၿငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္ ရရွိသူတို႔က ႏိုင္ငံတည္ၿငိမ္ ေအးခ်မ္းေရးႏွင့္ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေရးတို႔တြင္ ပါဝင္ေပါင္းစပ္ေပးႏိုင္မည္ျဖစ္ရာ ျမန္မာႏိုင္ငံအတြက္ တနည္းနည္းျဖင့္ အက်ဳိးရွိမည္သာ ျဖစ္သည္။

လြင္ေအာင္စိုး

၂၆-၈-၂ဝ၁၁

Download pdf – Hopeful first step for nation’s stability and peace

Written by Lwin Aung Soe

August 26, 2011 at 9:07 am